Waarom een ovenpannenkoek mijn redding was op een hectische dinsdag

Het was 05:43 uur 's ochtends en ik droeg een zwangerschapslegging die ik eigenlijk in 2019 al had moeten weggooien. Er zat een rare, harde vlek op de linkerknie, wat óf opgedroogde havermout was, óf... eigenlijk wil ik het niet eens weten. Mijn zoontje Leo, die ongeveer negen maanden oud was tijdens deze specifieke cirkel van de hel, was al sinds 03:15 uur wakker omdat er met geweld een snijtand door zijn tandvlees probeerde te breken. Hij maakte van die hoge dolfijnachtige piepgeluidjes die mijn trommelvliezen fysiek lieten trillen.

Mijn oudere dochter Maya, destijds drie jaar oud, slofte de keuken in, sleepte haar dekentje achter zich aan en eiste een "restaurant-ontbijt". Wat in haar hoofd een torenhoge stapel perfect ronde, goudbruine schijfjes van geluk betekende.

Ik was zo moe dat mijn zicht letterlijk trilde. Ik stond daar met één oog dichtgeknepen tegen het felle TL-licht van de keuken, en typte "baby p" in de browser van mijn telefoon — ik geloof dat ik zocht naar babyhapjes of misschien babypannenkoeken, ik weet het oprecht niet meer — toen ik mijn telefoon vol op mijn eigen sleutelbeen liet vallen. Hard.

Mijn man kwam binnen, keek naar de huilende baby, keek naar de veeleisende peuter, keek naar mijn groezelige legging en zei: "Hebben we nog diepvrieswafels?"

Ik vroeg ter plekke nog net geen echtscheiding aan.

Maar goed, waar het om gaat: dat was de ochtend waarop ik me realiseerde dat ik fysiek niet in staat was om twintig minuten achter het fornuis losse porties beslag te staan omdraaien terwijl mijn kinderen aan mijn voeten helemaal doordraaiden. Ik had een wonder nodig waarbij ik mijn handen vrij had. Ik had zo'n gigantische pannenkoek uit de oven nodig.

Het fornuis is een valstrik en ik weiger er nog te staan

Dit is de realiteit van het bakken van traditionele pannenkoeken als je kleine, uiterst instabiele mensjes in huis hebt. Je giet het beslag in de pan. Je staart ernaar, wachtend op die kleine belletjes aan het oppervlak, het universele teken dat het tijd is om te draaien. Maar de seconde — de EXACTE seconde — dat die belletjes verschijnen, presteert de baby het om zijn arm onder de koelkast vast te klemmen, of de peuter besluit haar knipvaardigheden te oefenen op de staart van de hond.

Dus je draait je drie seconden om. Drie seconden! En als je weer terugkijkt, heeft de onderkant van je ontbijt de kleur van asfalt. Dan draai je hem in blinde paniek om, spettert rauw beslag over de hele brander, wat direct begint te roken en de rookmelder af laat gaan, waardoor die ene persoon in huis die zowaar nog sliep ook wakker wordt.

Het is een ronduit belachelijke manier om je dag te beginnen.

Wafelijzers zijn nog erger, want die moet je ook nog schoonmaken.

Mijn paniek over zout en bakpoeder

Dus de pannenkoek uit de oven — dat glorieuze eenpans-wonder — werd mijn nieuwe hyperfocus. Maar toen deed mijn brein dat leuke post-partum-angst-dingetje en besloot het voor me te verpesten.

We waren net voor controle met Leo bij het consultatiebureau geweest en de arts, die de kalmerende uitstraling van een gijzelingsonderhandelaar had, noemde terloops dat we Leo's zoutinname in de gaten moesten houden. Ik weet vrij zeker dat hij zoiets mompelde over hoe babyniertjes eigenlijk zo groot zijn als bruine bonen en niet goed zout kunnen filteren. Of misschien las ik dat om 02:00 uur 's nachts op een forum. Wie zal het zeggen.

Maar het was genoeg om me helemaal gek te maken. Gewoon pannenkoekenbeslag heeft bakpoeder of baking soda nodig om te rijzen, en mijn god, dat is letterlijk gewoon natrium in poedervorm. Als je op de achterkant van een busje bakpoeder kijkt, zijn de zoutcijfers echt angstaanjagend. Ineens was ik ervan overtuigd dat één gewone pannenkoek mijn kind direct zou uitdrogen.

De magie van de luchtige ovenpannenkoek is dat er helemaal geen chemische rijsmiddelen aan te pas komen. Nul bakpoeder. Nul baking soda. Die dramatische, glorieuze komvormige bolling ontstaat volledig door de eieren en de stoom van een gloeiend hete pan. Hij... blaast gewoon op. Als een luchtballon van koolhydraten. Dus uiteindelijk bleek het een ontzettend veilige, zoutarme optie te zijn voor de Rapley-methode (baby-led weaning), wat mijn moederzorgen toch zeker wel vijf minuten liet verdwijnen.

De grote allergenen-roulette

Natuurlijk is niets ooit helemáál stressvrij. Het basisrecept is namelijk de heilige drie-eenheid van de top-allergenen: tarwebloem, eieren en koemelk.

Ik herinner me nog dat ik bij de arts zat terwijl hij me de nieuwste voedingsrichtlijnen probeerde uit te leggen. Voor zover ik het begreep, was het oude advies om pinda's en eieren voor je kind te verbergen tot aan de kleuterschool, maar nu willen ze eigenlijk dat je vanaf dag één de allergenen recht in hun gezicht wrijft om tolerantie op te bouwen. Of gewoon, weet je wel, het ze vroeg en vaak te laten eten.

Maar als jij degene bent die de lepel vasthoudt, is het best eng. Ik had Leo al afzonderlijk kennis laten maken met yoghurt (zuivel) en roerei verspreid over een paar weken. Daarbij stond ik over zijn kinderstoel gebogen en hield ik als een totale weirdo in de gaten of zijn borstkas nog wel op en neer ging. Toen we die drempels eenmaal over waren, was dit oven-ontbijt echt de perfecte manier om die blootstelling erin te houden.

Als je middenin de overgang naar vaste voeding zit en bordjes nodig hebt die niet linea recta op de grond belanden, bekijk dan eens de opties voor servies met zuignappen in Kianao's eetcollectie voordat je iets serveert wat ook maar een béétje plakkerig is.

Hoe je dat verrekte ding écht laat rijzen

Oké, er is wel een addertje onder het gras. Als je de melk, bloem en eieren gewoon koud uit de koelkast mixt en in een lauwe pan gooit, bak je een rubberachtige, droevige tortilla. Hij zal niet opblazen.

De wetenschap erachter — die ik wederom nauwelijks begrijp — is dat de ingrediënten op kamertemperatuur moeten zijn, en de pan heter moet zijn dan het oppervlak van de zon. Je moet de melk en eieren dus in feite op het aanrecht laten staan totdat je je een beetje zorgen begint te maken dat ze bederven, je gietijzeren koekenpan in de oven gooien terwijl deze voorverwarmt tot zo'n 220 graden, en dan gewoon het geblende beslag erin kieperen voordat je in paniek raakt.

Mijn truc om de eieren snel op temperatuur te krijgen wanneer ik onvermijdelijk weer vergeet om ze uit de koelkast te halen, is om ze gewoon (nog in de schaal!) in een beker warm water te leggen terwijl ik de keuken overhoop haal op zoek naar de plek waar mijn man het vanille-extract heeft verstopt.

Ook laat ik suiker in het beslag volledig weg als ik het voor de kinderen maak. Experts raden toegevoegde suikers af voor de leeftijd van twee, en eerlijk gezegd heeft de pannenkoek het zelf ook niet nodig. Het is toch gewoon een excuus om toppings te eten.

De wolven op afstand houden tijdens het bakken

Het enige nadeel van dit ovengebakken wonder is dat het zo'n 15 tot 20 minuten duurt om te bakken. In babytijd is 20 minuten pakweg vier jaar.

Ken je die dolfijn-piepende, tandenkrijgende baby van 05:43 uur nog? Ja, die kon ik niet vasthouden terwijl ik een gietijzeren pan van 220 graden uit de oven haalde. Ik moest hem echt even neerzetten.

Het enige dat me die ochtend redde, was het Siliconen Panda Bijtspeeltje met Bamboe. Ik overdrijf niet als ik zeg dat dit stukje siliconen een steunpilaar is voor mijn mentale gezondheid. Leo kauwde erop als een klein, boos hondje met een bot. Dat bamboe-detail is schattig hoor, maar waar het mij echt om ging, was dat hij helemaal plat was en hij hem zelf kon vasthouden zonder hem elke tien seconden te laten vallen. Bovendien gooide ik hem 's avonds gewoon in de vaatwasser. Als je kind tandjes krijgt en krijst terwijl jij probeert te koken, geef ze dan gewoon de panda. Geloof me.

Ik legde hem op zijn speelkleed in de woonkamer — veilig uit de buurt van het hete fornuis — onder de Houten Regenboog Babygym. Het houten A-frame is écht stevig genoeg, dus toen Maya er onvermijdelijk over struikelde tijdens haar sprintjes door het huis, stortte het niet meteen in bovenop haar broertje. Hij mepte tegen het kleine hangende olifantje, kauwde agressief op de panda, en ik kreeg exact 16 minuten betrekkelijke rust om wezenloos naar het koffiezetapparaat te staren.

Het serveren zonder je leven te ruïneren

Wanneer je de pan uit de oven haalt, ziet het er PRACHTIG uit. Hij is helemaal over de randen van de pan gerezen en ziet eruit als een meesterwerk van een topchef.

En dan zakt hij direct in als een rimpelige, komvormige krater.

Dit is volkomen normaal en eerlijk gezegd maakt het hem veel makkelijker om te snijden. Voor Maya vulde ik de krater in het midden met Griekse yoghurt en geprakte frambozen, en liet ik haar lekker haar gang gaan met een lepel.

Voor Leo, die de Rapley-methode deed en de fijne motoriek van een dronken beer had, sneed ik de ingezakte pannenkoek in dikke repen. Ze zeggen dat je eten voor BLW in stukjes van ongeveer twee volwassen vingers groot moet snijden. De structuur van zo'n ovenpannenkoek is een beetje custard-achtig en zacht, niet kruimelig zoals brood, dus het was ontzettend makkelijk om stevig vast te houden met zijn knuistjes, en hij kon er veilig naar hartenlust op sabbelen.

Nog even een waarschuwing: laat de ahornsiroop achterwege. Honing is voor baby's onder de één jaar uiteraard absoluut uit den boze vanwege babybotulisme (iets gruwelijks wat ik ooit gegoogeld heb en waarvan ik nog steeds niet hersteld ben), maar zelfs ahornsiroop is gewoon een plakkerige ramp. Ik gaf Maya ooit een klein drupje terwijl ze haar Biokatoenen Romper met Ruffled Mouwtjes droeg. De romper is objectief gezien prachtig, gemaakt van écht zacht biologisch katoen en met schattige roezels. Maar opgedroogde stroop en geplette bessen uit van die fladdermouwtjes wassen, is een straf die ik mijn ergste vijand niet toewens. Hij is fantastisch voor playdates, maar kleed ze gewoon uit tot op hun luier als je vruchtencompote serveert. Serieus.

Als je uitgeput bent, als het idee van voor het fornuis staan je aan het huilen maakt, en als je gewoon voedzaam, zacht, zoutarm eten nodig hebt om op het blad van de kinderstoel te gooien terwijl jij lauwe koffie drinkt, bak dan gewoon die gigantische pannenkoek.

Klaar om je ochtenden weer in eigen hand te nemen? Bekijk onze collectie van veilige baby-eetbenodigdheden om het opruimen een fluitje van een cent te maken.

De rommelige realiteit (Veelgestelde vragen)

Kan ik het beslag de avond van tevoren maken?

Oh absoluut, en dat zou je zeker moeten doen als je er om 21:00 uur nog de hersencapaciteit voor hebt. Ik blend alles in een grote weckpot en zet hem in de koelkast. Het enige vervelende is dat je hem de volgende ochtend wel even op het aanrecht moet laten staan om op temperatuur te komen, anders rijst hij niet in de oven. Ik haal de pot meestal uit de koelkast zodra ik wakker word, ga dan luiers verschonen en deal met de ochtendchaos. Tegen de tijd dat ik klaar ben om te bakken, is het beslag precies goed.

Is het een verstikkingsgevaar als het zo taaiig en plakkerig is?

Ik was vreselijk bang voor verslikken toen we met vaste voeding begonnen. De structuur van deze gebakken variant is zeker compacter en meer als custard dan een typische luchtige Amerikaanse pannenkoek, maar omdat het zo makkelijk oplost en zacht wordt door een beetje speeksel, is het echt heel veilig voor baby's om op te sabbelen. Mijn arts herinnerde me er altijd aan dat kokhalzen normaal is, maar deze structuur veroorzaakte zelfs zelden een kokhalsreflex bij Leo. Snijd hem gewoon in die lange, dikke repen, zodat ze zelf controle houden over wat er hun mond in gaat.

Kan ik een glazen ovenschaal gebruiken als ik geen gietijzeren pan heb?

Dat kan, maar het is riskant en eigenlijk best balen. Gietijzer houdt de hitte agressief vast, en dat zorgt er juist voor dat het beslag tegen de randen van de pan omhoog schiet. Een glazen ovenschaal wordt niet snel genoeg heet, en eerlijk gezegd klinkt het voorverwarmen van een lege glazen schaal in een oven van 220 graden als een fantastisch recept om je hele keuken vol gebroken glas te krijgen. Als je geen gietijzer hebt, gebruik dan een zware metalen bakvorm of zelfs een metalen taartvorm.

Wat kan ik erop doen als ik geen stroop of siroop mag gebruiken?

Mijn favoriete oplossing was gewone, volle Griekse yoghurt (want baby's hebben de vetten nodig voor hun hersenontwikkeling, maak ik mezelf altijd wijs) met daarin wat ijzerrijk chiazaad of hennepzaad. Vervolgens smeerde ik dat gewoon direct op de pannenkoekenrepen. Het werkt als een soort dip. Voor Maya deed ik wat bevroren blauwe bessen in de magnetron totdat ze knapten, en gebruikte dat warme paarse sap als vervanger voor de siroop. Het geeft weliswaar vlekken in een straal van drie meter, maar ze at het mooi wel op.