Waarom het Cry Baby-album van Melanie Martinez niet voor kinderen is

Ik run een klein Etsy-winkeltje waar ik op maat gemaakte geborduurde babyspullen maak, en zo'n twee weken geleden kreeg ik toch het meest bizarre berichtje. Een klant wilde dat ik de woorden "Sippy Cup" (tuitbeker) en "Cry Baby" in druipende zwarte gothic-letters op een pastelroze vintage slabbetje zou borduren. Ik dacht dat het gewoon een uitgeputte moeder met een duister gevoel voor humor was, dus ik ging akkoord. Maar toen het verzendadres doorkwam, bleek het voor een kamer in een studentenhuis te zijn. Ik vroeg mijn oudste dochter in vredesnaam wat hier aan de hand was, en ze staarde me aan alsof ik helemaal gek was geworden. Dat was het exacte moment waarop mijn zalige onwetendheid aan diggelen viel en ik werd geïntroduceerd in de bizarre, zuurstokkleurige wereld van het Melanie Martinez-muziekuniversum.

Voor die bewuste dinsdag dacht ik eerlijk gezegd dat "baby mel" of "baby m" gewoon een of ander hip nieuw merk was van biologische Europese babyspullen waar ik nog nooit van had gehoord, of misschien een letterlijk handboek om die vreselijke slaapregressie van vier maanden door te komen. Je weet wel, iets waar je echt wat aan hebt. In plaats daarvan bracht ik de volgende twee uur door in een popcultuur-konijnenhol, waarna ik dringend toe was aan een stevig glas wijn en een dutje.

Wat ik dacht dat ik zag versus de angstaanjagende realiteit

Mijn oma zei altijd: als het eruitziet als een eend en kwaakt als een eend, is het waarschijnlijk ook een eend. Nou, daar zat oma er deze keer flink naast, want deze specifieke eend draagt een oversized slabbetje en zingt over huiselijk geweld en moord. De hele esthetiek van deze artiest is er bewust op gericht om je op het verkeerde been te zetten. Als je alleen maar even naar haar albumhoes kijkt of vijf seconden van een videoclip meekrijgt terwijl je opgedroogde havermout van de keukenvloer schraapt, zou je absoluut denken dat het kindvriendelijk is.

Ze gebruikt van die lieve kleine xylofoongeluidjes, opwindbare speeldoosjes en speelgoedpiano's. Ze treedt op in gigantische babypopjurken en draagt haar haar in staartjes met enorme strikken. Maar als je dan daadwerkelijk naar de songteksten luistert, valt je mond open van verbazing. Het is een complete kaping van de kinderkamer. Je hebt nummers met onschuldige titels als "Dollhouse" (Poppenhuis) en "Sippy Cup" (Tuitbeker) die klinken alsof ze in een Spotify-afspeellijst voor kleuters thuishoren, maar eigenlijk gaan ze diep in op ernstige gezinsproblemen, alcoholisme van ouders en het verstoppen van sterke drank in de beker van een kind. Er is letterlijk een zin over dat siroop nog steeds siroop is in een tuitbeker, wat een metafoor is voor een ouder die een drankprobleem probeert te verbergen. Ik zal maar heel eerlijk tegen je zijn: het is ongelooflijk zware kost.

En begin maar niet eens over de nummers waarin ze kinderspelletjes gebruikt als metaforen voor absolute nachtmerries. Er is een hele scène met melk en koekjes die zoete lekkernijen gebruikt om een gewelddadige ontvoering door een roofdier te beschrijven, waarbij de hoofdpersoon terugvecht met vergif. Het is alsof je met een moker op een Fisher-Price speeltje inslaat. Begrijp me niet verkeerd, alle lof dat ze haar artistieke trauma uitdrukt, of hoe de jeugd het tegenwoordig ook noemt. Maar toen een vriendin van mijn oudste dit probeerde op te zetten bij mijn peuters in de woonkamer, dook ik nog net niet over de bank om de Bluetooth-speaker uit het stopcontact te rukken.

Als je op dit artikel hebt geklikt in de hoop op advies over hoe je je echte baby om drie uur 's nachts kunt laten stoppen met huilen: geef ze gewoon een droge luier en zet een ventilator aan voor wat witte ruis, want we hebben momenteel met veel grotere popcultuurproblemen te maken.

Neppe babyspullen versus het echte werk

Omdat de esthetiek volledig is opgebouwd rond babyspullen, kopen tieners letterlijk fopspenen om ze als ketting te dragen. Dat is weer een heel ander niveau van bizar waar ik de energie niet eens voor heb om over na te denken. Ze kopen babypopjurken in volwassen maten en 'parfummelk' die in vintage ogende babyflesjes zit. Het is helemaal prima als een achttienjarige een fashion statement wil maken, maar het probleem ontstaat wanneer deze verzamelobjecten gemengd raken met de échte babyspullen in je huis.

Een plastic mode-fopspeen, gekocht bij de merchandise-stand van een concert, voldoet absoluut niet aan de veiligheidsnormen die vereist zijn voor een baby die tandjes krijgt, en is één groot verstikkingsgevaar dat op de loer ligt. Als je een echte huilende baby in huis hebt die ergens op wil kauwen, heb je echte, veilige producten nodig, geen popster-rekwisieten.

Toen mijn jongste bijvoorbeeld door die vreselijke fase ging waarin hij op de poten van mijn houten salontafel wilde kauwen, kocht ik de Panda Bijtring van Siliconen en Bamboe. Ik zal heel eerlijk zijn: ik kocht het vooral omdat het nog geen twintig euro kostte en ik wanhopig was. Maar het bleek uiteindelijk mijn favoriete item in de luiertas te zijn. Door de platte, makkelijk vast te pakken vorm konden zijn kleine handjes hem zelf goed vasthouden, waardoor ik hem niet elke drie seconden terug in zijn mond hoefde te stoppen terwijl ik probeerde de was op te vouwen. Het is gemaakt van 100% voedselveilige siliconen en is volledig BPA-vrij, wat me een gerust gevoel geeft als hij er agressief op aan het kauwen is. Bovendien kun je hem gewoon in de vaatwasser gooien als hij onvermijdelijk op de vloer van een plakkerig restaurant valt. Als je echt een baby hebt die tandjes krijgt, betekenen veelvoorkomende signalen zoals extra kwijlen, gezwollen tandvlees en willekeurige huilbuien dat je echte verlichting nodig hebt. Je kunt deze panda zelfs eerst tien minuten in de koelkast leggen om hem lekker koud te maken.

Aan de andere kant pakt die 'baby-esthetiek' in de praktijk soms helemaal niet goed uit. Ik kocht het Mouwloze Baby Rompertje van Biologisch Katoen omdat ik dacht dat het schattig zou zijn voor de zomer. En eerlijk is eerlijk, de stof zelf is geweldig. Het is van 95% biologisch katoen, superzacht, en ideaal als jouw kind net als de mijne van die rare rode eczeemplekjes krijgt bij het dragen van synthetische kleding. Maar mouwloze outfits zijn hier in het landelijke Texas vrij nutteloos, tenzij je wilt dat je kind levend wordt opgegeten door muggen zodra je de veranda op stapt. We gebruiken het nu eigenlijk alleen nog maar als ondershirt voor binnen. Dat gezegd hebbende: voor de prijs is de stof goed bestand tegen mijn nogal agressieve wasmachinegewoonten en krimpt het tenminste niet tot een poppenhemdje, dus ik mag niet te veel klagen.

Over het veilig houden van je kinderen gesproken, en ze omringen met spullen die écht voor hun leeftijdsgroep bedoeld zijn: neem vooral even een kijkje bij Kianao's collectie biologische babykleding terwijl je druk bezig bent met het verstoppen van de telefoon van je tiener.

Wat de dokter écht zei over trauma's met een suikerlaagje

Ik vond deze hele muziektrend zo ontzettend vreemd dat ik het vorige week oprecht ter sprake heb gebracht bij dokter Evans tijdens de controle van mijn jongste. Ik klaagde erover hoe moeilijk het is om in de gaten te houden wat de oudere kinderen kijken als de miniatuurweergaven (thumbnails) eruitzien als afleveringen van een kleuterserie.

Hij legde uit dat de hersenen van kinderen onder de twaalf of dertien gewoon nog niet zo geprogrammeerd zijn dat ze zuurstokkleurige beelden kunnen scheiden van zware, volwassen thema's. Om eerlijk te zijn was ik maar half aan het opletten toen hij sprak, omdat de baby mijn autosleutels probeerde op te eten, maar de kern van het verhaal was dat hun frontale kwabben eigenlijk nog een soort pap zijn. Wanneer ze een videoclip met pastelkleuren en speelgoedgeluidjes zien, absorberen hun hersenen gewoon de duistere, soms gewelddadige teksten zonder de onderliggende metafoor te kunnen verwerken. Ze nemen het gewoon heel letterlijk.

Je kunt er niet zomaar vanuit gaan dat een liedje onschuldig is omdat het "Training Wheels" (Zijwieltjes) of "Alphabet Boy" heet. Je moet in feite hun YouTube-geschiedenis stalken, ze dwingen tot ongemakkelijke gesprekken over giftige relaties en al deze bizarre videoclips (die eruitzien als vervloekte afleveringen van Peppa Pig) bekijken voordat ze überhaupt op play mogen drukken.

De muziek is zogenaamd therapeutisch bedoeld voor oudere tieners die worstelen met depressie en een negatief lichaamsbeeld. Er is een nummer genaamd "Mrs. Potato Head" dat keihard ingaat op het fysieke en emotionele trauma van mislukte plastische chirurgie en moderne schoonheidsidealen. Voor een zestienjarig meisje is dat waarschijnlijk een krachtige boodschap. Maar voor een achtjarige die gewoon van grote roze strikken en een aanstekelijke xylofoonbeat houdt? Dan is het wachten op een ramp.

Speelgoed moet gewoon speelgoed zijn

Het raarste aan dit hele popcultuurfenomeen is hoe het letterlijk babyspeelgoed verandert in lugubere symbolen van volwassen trauma's. Het zorgde er eerlijk gezegd voor dat ik in mijn eigen woonkamer om me heen ging kijken, om te heroverwegen wat voor spullen ik eigenlijk heb rondslingeren voor mijn kinderen.

Kijk, als je kleurrijk speelgoed in huis wilt, haal dan gewoon iets dat écht is gemaakt voor de ontwikkeling van je baby en dat geen duistere achtergrond heeft. We hebben onlangs de Regenboog Babygym met Dieren Speelgoed in onze woonkamer neergezet. Ik vind het een heerlijk ding omdat het geen licht geeft of harde, irritante elektronische liedjes afspeelt waarvan mijn linkeroog begint te trekken. Het is gewoon een stevig houten A-frame met veilige hangende speeltjes, zoals een olifantje en wat geometrische vormen. Het stimuleert het visueel volgen en geeft ze iets om tegenaan te slaan terwijl ze op hun buikje liggen te oefenen. Ik moet wel toegeven dat het me beschamend veel tijd kostte om het in elkaar te zetten (omdat ik weigerde de handleiding te lezen), maar toen het eenmaal stond, was het geweldig. Het is gewoon simpel en veilig babyspeelgoed. Geen verborgen metaforen. Geen rare tienerangsten. Gewoon een houten olifantje dat zijn werk doet.

Een eind breien aan deze pastelkleurige nachtmerrie

Eerlijk gezegd voelt opvoeden in het digitale tijdperk soms als een potje 'Whack-a-Mole', maar dan met mollen die steeds van vorm veranderen. Je denkt dat je veilig bent omdat iets roze en donzig is, en dan besef je dat het een expliciet commentaar is op de duistere kanten van volwassenheid.

Mijn oudste dochter baalt ervan dat ze deze muziek niet keihard mag aanzetten als haar jongere broertje en zusje in de auto zitten, maar dat is nou eenmaal de realiteit van het leven in een huis met peuters. Ik ben helemaal voor artistieke vrijheid, maar ik ben ook stellig van mening dat een tuitbeker gewoon een tuitbeker moet zijn, en geen metafoor voor een gezinscrisis.

Als je na het lezen hiervan momenteel in paniek de Spotify-afspeellijsten van je tiener aan het doorspitten bent: haal even diep adem, zet een sterke pot koffie, en ga daarna op zoek naar échte, veilige speelspullen voor de échte baby's in je huis.

Vragen die ik mezelf oprecht stelde terwijl ik hierover aan het doordraaien was

Is het album 'Cry Baby' echt bedoeld voor baby's?

Echt totaal niet. Het is een met multi-platina bekroond alternatief-pop album, uitgebracht in 2015 door een volwassen artiest. De hele esthetiek gebruikt jeugdsymbolen — zoals poppen, fopspenen en zijwieltjes — om zeer duistere, volwassen en expliciete thema's te verkennen, zoals geweld, mentale gezondheidsproblemen en disfunctionele gezinnen.

Waarom voelen jongere kinderen zich er zo toe aangetrokken als het zo duister is?

Omdat kinderen erg visueel zijn ingesteld, en de marketing ongelooflijk misleidend is als je niet goed oplet. De artiest gebruikt felle pastelkleuren, vintage speelgoed en aanstekelijke beats die klinken als kinderliedjes. Een achtjarige ziet gewoon een mooi meisje in een gigantische jurk dat met een speeldoosje speelt. Ze hebben niet de cognitieve volwassenheid om de zware teksten achter de schattige beelden te begrijpen.

Kan ik mijn peuter laten spelen met fopspenen van de concertmerchandise?

Doe dit alsjeblieft niet. Die plastic fopspeen-kettingen en gekke babyflesjes zijn popcultuur fashion statements, gemaakt voor tieners en jongvolwassenen. Ze ondergaan niet de strenge veiligheidstesten die vereist zijn voor echte babyproducten. Ze kunnen makkelijk breken, de verf kan giftig zijn en de kettingen vormen een groot verstikkings- en wurgingsgevaar. Houd ze dus ver uit de buurt van echte baby's.

Hoe praat ik met mijn tiener over deze nummers als ze er nu al dol op zijn?

Je moet eigenlijk gewoon direct zijn, zonder in paniek te raken. Als je dertienjarige een fan is, gebruik dit dan als een soort sluiproute om de wat zwaardere onderwerpen te bespreken. Vraag ze wat zij denken dat de liedjes betekenen. Het kan oprecht een goed startpunt zijn om te praten over giftige vriendschappen, mentale gezondheid en mediawijsheid, zolang je maar goed in de gaten houdt hoe de muziek hun stemming beïnvloedt.

Zijn er veilige babyspullen die wel deze pastel-esthetiek hebben, maar dan zonder die rare 'vibes'?

Ja! Als je gewoon gek bent op die natuurlijke, vintage pastel-look, blijf dan bij échte babymerken die zich richten op duurzaamheid en biologische materialen. Je kunt prachtige, zachte kleuren en natuurlijk houten speelgoed vinden dat prachtig in je interieur staat, maar wat tegelijkertijd 100% veilig is, gifvrij en puur is ontworpen voor de onschuldige ontwikkeling van je baby.