Een oppas in de buurt vinden zonder gek te worden

Ik sta in mijn eigen gang, voor het eerst in acht maanden in een spijkerbroek, en kijk hoe een negentienjarige genaamd Chloe mijn zoon vasthoudt. Ze houdt hem vast als een rugbybal. Een breekbare, gillende rugbybal. Mijn man fluistert dat we te laat gaan komen voor onze reservering. Ik bereken in mijn hoofd de afstand van het restaurant naar de dichtstbijzijnde eerstehulpafdeling voor kinderen.

Luister. Je kind overdragen aan iemand wiens prefrontale cortex nog niet eens is uitontwikkeld, is een volkomen onnatuurlijke ervaring. Ik heb jaren als kinderverpleegkundige gewerkt en gezien hoe dingen mis kunnen gaan, dus mijn basisniveau van angst zweeft sowieso al ergens in de stratosfeer. Maar uiteindelijk moet je een keer de deur uit. Je moet je weer herinneren hoe een warme maaltijd ook alweer proeft.

Midden in de nacht 'oppas in de buurt' intypen in Google is een heel specifieke vorm van moderne ouderlijke wanhoop. Je wordt ineens in een bizarre kluseconomie gegooid waarin je het uurtarief van het overleven van je eigen kind probeert te kwantificeren. Het is op z'n zachtst gezegd suboptimaal.

Ik heb duizenden van dit soort overdrachten gezien. Ouders doen het meestal verkeerd. Ze lachen, ze zwaaien, ze wijzen naar de koelkast en ze rennen weg. Wij pakken het anders aan.

De nachtelijke zoekalgoritmes

Die oppas-apps zijn prima. Sitly, Charly Cares, Nanny Nina. Ze voeren een standaard achtergrondcheck uit die eigenlijk alleen maar bewijst dat de persoon in kwestie geen internationale voortvluchtige is.

In grote steden schommelt het uurtarief tegenwoordig tussen de vijftien en twintig euro per uur. En ja, dat doet pijn. Je zit in een restaurant een lauwe pasta weg te werken en beseft dat je elke paar minuten een euro verbrandt, puur om in alle rust te kunnen kauwen. Maar je betaalt niet voor het zitten op jouw bank. Je betaalt voor de garantie dat ze niet in paniek raken als je kind stikt in een verdwaald stukje plastic.

Mijn favoriete methode is het stelen van pedagogisch medewerkers. Als jouw kind niet naar de opvang gaat, steel dan van vrienden wiens kinderen dat wel doen. Medewerkers van de kinderopvang hebben hun VOG al binnen, hebben een kinder-EHBO diploma en bezitten die wezenloze blik van iemand die een ruimte vol twaalf peuters heeft overleefd. Ze zijn volledig immuun voor de streken van jouw kind.

Tieners interviewen als een SEH-verpleegkundige

Het standaard oppas-interview is nutteloos. Ouders vragen dingen als of ze het leuk vinden om tijd door te brengen met baby's of wat hun favoriete kinderboek is. Niemand geeft om hun literaire voorkeuren.

Ik stel scenariovragen. Ik ga tegenover ze aan het kookeiland zitten en vraag wat ze zouden doen als mijn zoon zijn fles weigert en paars aanloopt. Ik vraag hoe ze omgaan met een plotselinge koortspiek om acht uur 's avonds. Ik vraag wat hun exacte fysieke reactie zou zijn als hij van de bank valt en zijn hoofd stoot tegen de salontafel.

Je wilt zien hoe hun pupillen groter worden. Je wilt ze zien nadenken. Als ze me vertellen dat ze in geval van verstikking eerst mij zouden bellen, is het interview voorbij. Ik ben niet van de alarmcentrale. Je belt 112, en daarna bel je mij. Mijn huisarts vertelde me dat dit het enige juiste antwoord is, en mijn eigen ervaring op de spoedeisende hulp bevestigt dat.

Vertrouw niet blindelings op zo'n gesprekje in de hoop dat ze je huisregels hebben onthouden, om ze vervolgens op vrijdagavond alleen te laten met je kind. Betaal ze in plaats daarvan voor een proefdraaimoment, terwijl jij in een andere kamer de was opvouwt en stiekem elke beweging die ze maken beoordeelt. Het kost je misschien wat extra euro's, maar het scheelt je een paniekaanval.

Slaapregels en mijn preek over dekentjes

Bij het slapen gaat het vaak mis. Ik kan hier een hele lezing over geven.

Oppassen denken altijd dat baby's het ijskoud hebben. Het is een universeel menselijk instinct om een slapende zuigeling met iets zachts te willen toedekken. Ze kijken naar je baby die vredig in een leeg bedje slaapt en besluiten dat het kindje er eenzaam of koud uitziet. Vervolgens gaan ze in je huis op zoek naar een deken. Ze vinden een zware sprei die je schoonmoeder heeft gestuurd en leggen die over de baby heen. Misschien leggen ze er nog wel een knuffelbeer bij voor de gezelligheid.

Het is een verstikkende levensgevaarlijke valstrik vol liefde en verschrikkelijk slecht beoordelingsvermogen.

Ik heb de gevolgen van het deken-instinct op de SEH veel te vaak gezien. De richtlijnen voor veilig slapen stellen dat een baby het veiligst op de rug slaapt in een volledig leeg bedje. Dat klinkt logisch, want zo blijven de luchtwegen vrij, al denk ik eerlijk gezegd dat het gewoon alle risicofactoren uitsluit. Ik vertel oppassen dat als ze een deken in dat bedje leggen, ik daarachter kom en dat ik dan heel erg ongezellig ga worden.

Ik ben bizar specifiek over wat hij draagt als iemand anders op hem past, juist om dit soort scenario's te voorkomen. Ik laat hem in de mouwloze romper van biologisch katoen van Kianao. Het is oprecht mijn favoriete kledingstuk dat we hebben, omdat het eigenlijk idiot-proof is. Het ademt zo goed dat, mocht de oppas in paniek de verwarming op 26 graden zetten, hij de nacht zal overleven zonder warmte-uitslag. De stof is zacht en het uittrekken na een flinke spuitluier vereist geen masterclass origami. Het werkt gewoon.

Als je je oppas wilt voorzien van spullen die jou geen paniekaanval bezorgen, is het de moeite waard om voor jullie volgende date night even te kijken naar de collectie biologische kleding van Kianao.

De afleidingszone inrichten

Als de baby wakker is, heb je een bezigheidstherapie nodig die niet simpelweg bestaat uit het geven van een scherm. Oppassen grijpen standaard naar hun telefoon als de baby rustig is. Je moet ze een reden geven om interactie aan te gaan.

Wij zetten de houten regenboog babygym midden in de woonkamer op de vloer. Ik vertel de oppas dat ze hem eronder mag leggen en hem lekker tegen het houten olifantje mag laten slaan. Dit dwingt de oppas om daadwerkelijk op de grond te gaan zitten en met hem te spelen, in plaats van hem als een zak bloem rond te zeulen terwijl ze door social media scrolt. Het ziet er mooi uit, het is veilig, en de houten onderdelen klikken op een manier tegen elkaar die mijn zoon makkelijk twintig minuten lang kan boeien.

Doorkomende tandjes maken de overdracht wat lastiger. Als je kind tandjes krijgt, gaat de oppas het zwaar krijgen. Ik leg meestal onze siliconen panda-bijtring op het aanrecht. Die is prima. Het geeft hem iets om op te kauwen in plaats van op zijn eigen vuistjes. Hij gooit hem heel vaak op de grond, wat betekent dat de oppas de bijtring continu met warm zeepsop moet afwassen. Eerlijk gezegd houdt dat ze ook mooi bezig. Het is gemaakt van voedselveilig siliconen, dus ik hoef me geen zorgen te maken over wat hij binnenkrijgt terwijl ik kilometers verderop geniet van een glas wijn.

Verstikkingsgevaar en het bereiden van eten

Laat een nieuwe oppas nooit het eten voor je baby snijden. Doe het gewoon niet.

Ze begrijpen druiven niet. Een negentienjarige weet niet dat een druif de perfecte vorm heeft om de luchtweg van een baby af te sluiten. Ze weten niet dat knakworstjes in de lengte doorgesneden moeten worden. Ik bereid elke maaltijd en snack voor voordat ik de deur uitga. Ik snijd de druiven in vieren. Ik doe alles in kleine bakjes. Ik vertel de oppas dat als het niet in het bakje zit, de baby het niet eet.

Mijn huisarts vertelde ooit dat de meeste verstikkingsincidenten gebeuren wanneer de ouders niet in de kamer of niet thuis zijn. Ik elimineer dat risico gewoon volledig. Ik verstop de popcorn. Ik verstop de harde snoepjes. Ik ruim het kleingeld op dat mijn man altijd op het tafeltje in de gang laat slingeren, alsof we in een snoepautomaat wonen.

Vertrouwen op je onderbuikgevoel

Je moet bij dit soort dingen echt op je intuïtie vertrouwen. Als je thuiskomt en de oppas vermijdt oogcontact of doet vaag over hoe de avond ging, is dat een rode vlag. Als je kind plotseling onverklaarbare schrammen heeft of doodsbang wordt van de deurbel, dan let je op.

We hadden ooit een oppas die onze meubels bleef verschuiven om een barricade te creëren, zodat ze televisie kon kijken zonder dat de baby in haar buurt kon kruipen. Ze mocht precies één keer komen oppassen. Jij bent de ouder. Je bent niemand een tweede kans verschuldigd als het om de veiligheid van je kind gaat.

Schrijf de lijst met noodnummers op een fysiek stuk papier. Zet het fysieke adres van je huis bovenaan. Als iemand in paniek is, vergeten ze waar ze zijn. Geef ze het stappenplan. Geef ze het nummer van de gifwijzer. Loop dan de deur uit, stap in de auto en probeer minstens een uur lang heel hard over iets anders te praten dan over de baby.

Voordat je je huissleutels en je gemoedsrust uit handen geeft, moet je ervoor zorgen dat de fysieke omgeving helemaal klopt. Bekijk onze duurzame baby essentials om alles op rolletjes te laten lopen terwijl jij weg bent.

Lastige vragen die ik vaak krijg

Moet ik ze echt betalen om te komen proefdraaien?

Ja. Je vraagt iemand werk te verrichten terwijl jij naar ze staart en hun reflexen beoordeelt. Dat is ongemakkelijk en gespannen. Geef ze een briefje van twintig euro voor een uurtje van hun tijd. Het laat zien dat je hun tijd respecteert, wat de kans weer groter maakt dat zij jouw huisregels zullen respecteren.

Hoe snijd ik het kinder-EHBO-onderwerp aan zonder over te komen als een doorgedraaide ouder?

Dat lukt niet. Je klinkt sowieso als een doorgedraaide ouder. Ik vertel ze gewoon vooraf dat ik voormalig kinderverpleegkundige ben en te veel heb gezien. Geef de schuld aan je eigen ongerustheid. Geef de schuld aan je huisarts. Zeg gewoon: hé, ik heb mijn huisarts moeten beloven alleen oppassen met een EHBO-diploma in te schakelen vanwege wat vreemde statistieken, heb jij dat? Als ze het niet hebben, bied dan aan om die online kinder-EHBO-cursus voor ze te betalen. Het kost ze een uurtje.

Wat als de baby de hele tijd krijst terwijl we weg zijn?

Dan krijst de baby. Tenzij ze bloeden of niet ademen, is een krijsende baby een veilige baby. Ze zijn in hun eigen huis met een veilige verzorger. De oppas overleeft het wel. Je baby zal leren dat er ook nog andere mensen op de wereld bestaan. Drink je water op en geniet van je voorgerechten.

Moet ik ergens in de woonkamer een verborgen camera plaatsen?

Ik vind verborgen camera's best wel creepy. Als je een camera wilt gebruiken, zet hem dan gewoon op de plank en vertel dat hij daar staat. Ik vertel oppassen altijd: luister, we hebben een camera in de woonkamer zodat ik af en toe even kan kijken zonder je elke vijf minuten te moeten appen en irritant te zijn. Meestal zijn ze dan opgelucht. Als ze in paniek raken over een zichtbare camera, kun je waarschijnlijk beter je sleutels terugvragen.

Is het normaal dat je je fysiek misselijk voelt als je ze voor het eerst achterlaat?

Ik heb moeten overgeven in de wc's van het restaurant de eerste keer dat we onze zoon bij een oppas lieten. Die hormonen zijn echt geen grap. Je biologie vertelt je dat je je kwetsbare nakomelingen alleen hebt achtergelaten in een of andere donkere grot. Het wordt makkelijker. Niet meteen, maar uiteindelijk wel.