Tandjes of een oorontsteking? Mijn overlevingsgids voor 3 uur 's nachts

Het was dinsdagnacht, 02:14 uur. Maya was ongeveer zeven maanden oud, en ik droeg een grijze joggingbroek met op de linkerknie een flinke opgedroogde vlek geprakte avocado van de lunch. Mijn man ijsbeerde in zijn boxershort door de woonkamer, driftig scrollend op zijn telefoon met de helderheid op de hoogste stand, terwijl ik onze dochter vasthield. Ze produceerde een geluid dat ik alleen maar kan omschrijven als een kleine, woedende sirene.

Telkens als ik haar in mijn armen in slaap wiegde, was er niets aan de hand. Een engeltje. Maar letterlijk de milliseconde dat haar rug het platte matrasje van haar ledikant raakte? BAM. Een ijselijk gekrijs. Alsof ze door het hoeslaken werd geëlektrocuteerd.

Mijn man keek op van zijn telefoon, zijn gezicht badend in dat vreselijke blauwe licht, en vroeg: "Denk je dat het een slaapregressie is?" Eerlijk waar, ik had zo mijn lauwe, halflege mok koffie naar zijn hoofd kunnen gooien. Het was géén slaapregressie. De manier waarop ze haar rug overstrekte als een kleine, boze turnster, vertelde me dat ze echt pijn had. We brachten de daaropvolgende drie uur door door haar om de beurt kaarsrecht op schoot te houden in de schommelstoel. We waren er heilig van overtuigd dat haar boventandjes doorkwamen, want wat laat een baby anders in hemelsnaam zo schreeuwen?

Spoiler alert: Het was geen tandje. Het waren haar oortjes.

Het grote ledikant-drama van 3 uur 's nachts

Proberen de symptomen van een oorontsteking bij een baby te ontcijferen, is eigenlijk zoiets als theeblaadjes lezen terwijl je zwaar slaaptekort hebt en mogelijk hallucineert. Mijn eerste kind, Leo, niesde in zijn hele eerste levensjaar letterlijk twee keer. Hij was een medisch wonder. Maya daarentegen pikte elk luchtwegvirus op binnen een straal van tien kilometer rondom onze speelgroep.

De volgende ochtend nam ik haar mee naar onze arts, dokter Miller. Ik zag eruit alsof ik onder een bus had gelegen en rook vaag naar zure melk en wanhoop. Hij wierp met zo'n klein lampje één blik in haar oor en trok een pijnlijk gezicht. "O ja, dat ziet er flink ontstoken uit," zei hij.

Hij tekende een vreselijk wiebelig diagram op de papieren rol van de onderzoekstafel om het me uit te leggen. Blijkbaar hebben baby's buisjes van Eustachius die het middenoor met de achterkant van de keel verbinden. In tegenstelling tot bij volwassenen, waar die buisjes schuin naar beneden lopen zodat vocht kan weglopen, liggen ze bij baby's helemaal horizontaal. Als een platgedrukt rietje. Dus als ze verkouden worden — en Maya was net een dag of vier van een verkoudheid af — hoopt al dat vieze slijm en vocht zich daar op en ontstaat er een gigantisch bacteriefeestje.

Maar het ergste, hetgeen waardoor ik me zo dom voelde dat ik het niet eerder doorhad, was het liggen. Als ze plat liggen, verplaatst het vocht zich en drukt het enorm op hun trommelvlies. Dat is blijkbaar echt heel pijnlijk. Dus als je kindje vrolijk zit te kletsen, maar begint te gillen alsof het gemarteld wordt zodra je het neerlegt voor een schone luier of in bed legt, heb je eigenlijk je antwoord.

Wacht, is het gewoon een tandje? Want eerlijk gezegd: wie zal het zeggen

Iedereen en hun moeder — inclusief mijn eigen moeder — zal je vertellen dat als een baby aan zijn oor trekt, hij een oorontsteking heeft. DIT IS EEN LEUGEN. Of in ieder geval, het is niet de hele waarheid.

Maya had een fase waarin ze drie weken lang aan haar rechteroor trok. Ik snuffelde constant aan haar oor, zocht naar rare korstjes en nam haar temperatuur op. Niets. Bleek dat ze gewoon had ontdekt dat ze een oor hád, en bovendien kwam er een onderste snijtandje door. De zenuwen in de kaak en het oor delen op de een of andere manier een zenuwbaan, dus de pijn van doorkomende tandjes trekt zo door naar hun kleine oorlellen.

Om tijdens deze raadspelletjes niet gek te worden, leunde ik zwaar op deze Panda Bijtring die we hadden gekocht. Ik overdrijf niet als ik zeg dat dit ding mijn diagnostische hulpmiddel was. Als Maya jengelig was, gaf ik haar de panda. Ze was er helemaal geobsedeerd door om op het getextureerde bamboe gedeelte te knagen. Als ze er driftig op kauwde, overal kwijlde en over het algemeen tevreden leek in haar kinderstoel, wist ik dat het haar tandvlees was. Tandjes krijgen doet niet op magische wijze duizend keer meer pijn zodra je ze plat neerlegt. Dus als de bijtring overdag hielp, maar ze 's nachts in het ledikant nog steeds in een gremlin veranderde... tja, dan waren het toch de oortjes.

Bovendien is koorts meestal de ultieme weggever. Doorkomende tandjes kunnen een lichte verhoging geven, maar als de thermometer 38°C of hoger aantikt, is het een infectie, geen tandje. Oh, en soms worden ze ineens super onhandig? Hun evenwicht raakt in de war door het vocht in het binnenoor, maar eerlijk gezegd was Maya al een nogal wiebelige kruiper, dus ik zag niet echt verschil.

Het vagevuur van het 'afwachtend beleid'

En dan komt nu het gedeelte waarvan je je haren uit je hoofd wilt trekken. Je sleept jezelf uitgeput naar de dokter, die bevestigt dat het een fikse oorontsteking is, en dan vertellen ze je... dat je naar huis mag en niets hoeft te doen.

Nou ja, niet helemaal niets. Ze noemen het een 'afwachtend beleid'. Dokter Miller legde uit dat zo'n 80% van de oorontstekingen bij kinderen gewoon vanzelf overgaat zonder antibiotica. Dat is fantastisch om antibioticaresistentie te voorkomen en hun kleine darmmicrobioom te beschermen, maar het is absolute psychologische marteling voor de ouders die de komende 48 uur moeten zien te overleven.

Tenzij de baby jonger is dan zes maanden, de koorts angstaanjagend hoog is, of het aan beide oren tegelijk is, is het standaardprotocol tegenwoordig om paracetamol (of ibuprofen, als ze oud genoeg zijn) te geven en gewoon... twee tot drie dagen te wachten om te zien of hun immuunsysteem het zelf oplost.

Die 48 uur zijn pure overlevingsstand. Maya zweette overal doorheen. Ze had na de koorts zo'n gigantische spuitluier-situatie die ik niet eens in detail wil navertellen, maar Godzijdank droeg ze deze Mouwloze Romper van Biologisch Katoen van Kianao. Eerlijk gezegd is het gewoon een simpele romper, niets magisch aan, maar de envelophals was echt onze redder in nood. Ik hoefde geen verpest, vies kledingstuk over haar arme, pijnlijke hoofdje te trekken. Ik kon hem gewoon via haar schouders naar beneden pellen en direct in de wasmachine gooien op het kookwasprogramma. Hij bleef overigens verrassend mooi in de was, het katoen is superzacht.

Ze rechtop houden zonder gek te worden

Omdat plat liggen tijdens deze afwachtende periode de grote vijand is, moet je manieren vinden om ze een beetje schuin te houden. We hebben heel wat uurtjes op de grond doorgebracht.

Ik zette Maya een beetje schuin tegen mijn voedingskussen, zodat het vocht niet op haar trommelvliezen drukte, en dan zaten we gewoon onder haar Regenboog Babygym. Ik was echt dol op dat ding, want het was niet een van die spuuglelijke, lichtgevende plastic monsters die valse liedjes zingen en me migraine bezorgen. Het is gewoon eenvoudig hout en zachte kleuren. Ze sloeg dan tegen het olifantje en de houten ringen tikten tegen elkaar, en voor een heerlijke minuut of tien vergat ze even dat haar hoofdje aanvoelde als een vliegtuigcabine vol druk. Dat gaf mij precies genoeg tijd om mijn koffie op te drinken voordat het veranderde in ijskoffie.

Als je om 4 uur 's nachts wakker bent en op je telefoon zit te scrollen met een baby die rechtop op je borst slaapt, leef ik intens met je mee. Terwijl je daar toch vastzit onder een koortsige baby, kun je net zo goed even snuffelen in onze collectie bijtspeelgoed, want nachtelijke retail therapy is een volkomen legitiem overlevingsmechanisme. Ik weet vrij zeker dat ik drie paar schoenen kocht die ik helemaal niet nodig had tijdens Maya's ergste oorontstekingsweek.

Als het vies wordt, raak dan niet in paniek

Ik moet de vocht-situatie nog even noemen, want niemand had me gewaarschuwd en ik raakte compleet in paniek toen het gebeurde. Op dag twee van ons afwachtende beleid zag ik ineens een rare, dikke, geelbruine korst in Maya's oor. Ik dacht oprecht dat haar hersenen lekten.

Ik belde huilend de spoedlijn van de huisartsenpost, en de verpleegkundige met dienst — wat een schat — legde rustig uit dat de druk soms zo hoog oploopt dat het trommelvlies gewoon... een piepklein gaatje plopt om het vocht te laten ontsnappen. Wat absoluut gruwelijk en barbaars klinkt, maar het verlicht de pijn juist direct, en het trommelvlies geneest zichzelf meestal binnen een week. Dus als je rare smurrie uit het oortje ziet komen, ga er dan niet in wroeten met een wattenstaafje. Veeg de buitenkant gewoon zachtjes schoon met een warm, vochtig washandje. Het ergste is achter de rug.

Hoe dan ook, de moraal van het verhaal is: vertrouw op je moedergevoel. Als je baby zich totaal anders gedraagt dan normaal, zijn ruggetje overstrekt als je hem neerlegt en koorts heeft, laat je dan door niemand wijsmaken dat het gewoon een fase of een tandje is. Bel de dokter, sla voldoende baby-paracetamol in en bereid je er mentaal op voor dat je een paar nachten zittend in een stoel zult slapen.

Als je er momenteel middenin zit: heel veel succes. Pak de grootste kop koffie die je kunt vinden, shop misschien wat van onze duurzame baby-essentials om de lange dagen net even wat comfortabeler te maken, en onthoud: uiteindelijk loopt het vocht weg, zakt de koorts, en mag jij ook weer horizontaal slapen.

Mijn Chaotische 3-Uur-'s-Nachts FAQ

Betekent naar de oortjes grijpen altijd dat het een ontsteking is?

Echt niet. Was het maar zo simpel. Baby's trekken aan hun oortjes als ze moe zijn, als er tandjes doorkomen, of gewoon omdat ze zich opeens realiseren dat er lichaamsdelen aan hun hoofd vastzitten. Als ze er vrolijk aan zitten te sjorren zonder koorts en prima plat op hun rug slapen, is het waarschijnlijk gewoon een gekkigheidje of een tandje. Geen paniek.

Kan mijn baby een oorontsteking hebben zonder koorts?

Technisch gezien ja, maar dokter Miller vertelde me dat dit vrij zeldzaam is. Meestal is de koorts het gigantische rode knipperende neonlicht van het lichaam dat er bacteriën in het spel zijn. Als er geen koorts is, neig ik meestal naar tandjes, maar eerlijk gezegd: als ze echt ontroostbaar zijn, ga dan gewoon even langs de dokter. Die geruststelling is alles waard.

Hoe ziet een gescheurd trommelvlies eruit? (Sorry dat het een beetje vies is)

Het ziet eruit als een korstige, geelachtige, soms bruinige of ietwat bloederige afscheiding die gewoon in de oorschelp zit. Het ziet er angstaanjagend uit, als een mini-horrorfilm, maar meestal voelt je baby zich op het moment dat je dat vieze vocht ziet al een stuk beter, omdat de druk eindelijk van de ketel is. Veeg het gewoon zachtjes weg en stop absoluut niets in de gehoorgang.

Hoe lang duurt die 'afwachtend beleid'-onzin nou echt?

Meestal 48 tot 72 uur. Wat in babytijd voelt als vier aaneengesloten jaren. Je moet die twee dagen gewoon zien te overleven met pijnstilling en rechtopstaande knuffels. Als ze na drie dagen nog steeds koorts hebben en zich ellendig voelen, schrijft de arts meestal alsnog een antibioticakuurtje voor en kun je eindelijk wat slapen.

Kan ik iets doen om te voorkomen dat ze dit krijgen?

Nou ja, tenzij je ze in een steriele plastic bubbel stopt: niet echt. Ze worden verkouden, en verkoudheid slaat op de oortjes. Maar ik heb wel geleerd dat je een flesje NOOIT moet ondersteunen of ze voeden terwijl ze helemaal plat liggen, want de melk kan letterlijk naar achteren stromen, die platte buisjes van Eustachius in. Houd ze een beetje schuin tijdens het voeden. Oh, en blijkbaar helpt het om een luchtbevochtiger in hun kamer aan te zetten om de neuswegen vrij te houden als ze verkouden zijn. Dit kan voorkomen dat het vocht überhaupt vast komt te zitten.