De compleet ongefilterde realiteit achter het perfecte babyplaatje

Het was 03:14 uur op een dinsdagnacht eind november. Ik droeg een veel te grote, pillige grijze fleece badjas die agressief rook naar zure melk en wanhoop. Mijn dochter Maya was precies zeven weken oud. Ik hield haar op armlengte in het midden van de babykamer – die alleen verlicht werd door de angstaanjagend klinische gloed van zo'n ruismachine – omdat ze het op de een of andere manier voor elkaar had gekregen om tot aan haar schouderbladen te poepen. Echt, hoe werkt dat natuurkundig gezien? Trotseert het de zwaartekracht? Ik weet nog dat ik daar stond, starend naar dat compleet geruïneerde, met mosterdgele vlekken bedekte biologisch linnen pakje dat mijn oudtante voor haar had gekocht. Op dat moment realiseerde ik me kraakhelder dat het internet me compleet had voorgelogen over de hele 'schattige baby'-ervaring.

Mijn hele zwangerschap had ik gespendeerd aan het pinnen van van die ontzettend beige, serene foto's van slapende baby's in rieten mandjes. Ik dacht dat ik een Instagram-accessoire kreeg. In plaats daarvan kreeg ik een krijsende, nachtelijke aardappel die mijn constante fysieke aanwezigheid eiste, alleen al om een normale ademhaling te behouden. En de absurde hoeveelheid lichaamssappen? Oh god.

De grote spuitluier-ramp en de leugen van babymode

Als je zwanger bent, wil iedereen van die ontzettend onpraktische, schattige babycadeautjes voor je kopen. Mijn man en ik zaten op onze babyshower miniatuur spijkerjasjes, piepkleine leren mocassins en stijve, zwaar geborduurde tuinbroeken uit te pakken. Wat achteraf gezien hilarisch is, want een pasgeboren baby in spijkerstof hijsen is eigenlijk gewoon een misdaad.

Onze kinderarts, Dr. Evans – die eigenlijk een heilige is omdat ze mijn wanhopige berichten om 2 uur 's nachts tolereert zonder mijn IP-adres te blokkeren – vertelde bij de tweeweken-controle terloops dat pasgeborenen zo'n 70 luiers per week verbruiken. Zeventig. Ik dacht dat ze overdreef voor het dramatische effect. Dat deed ze niet. De cijfers zijn duizelingwekkend, maar de realiteit van zóveel luiers verschonen met slechts drie uur gebroken slaap is een vorm van psychologische oorlogsvoering waar ik niet op voorbereid was.

Dus als je om 4 uur 's nachts worstelt met een wild spartelende, huilende baby, is het allerlaatste waar je zin in hebt een rij van twintig piepkleine metalen drukknoopjes. Of nog erger, echte knoopjes. Wie zet er nou echte knopen op kleding voor een wezentje dat z'n eigen nek niet eens rechtop kan houden? Maar goed, het punt is: ik leerde al snel dat esthetisch overleven volledig afhangt van bulk inkopen en ritsen. Je hebt geen chique outfit die alleen naar de stomerij mag nodig om je kind er schattig uit te laten zien, want één spuitluier ruïneert het al vóór 9 uur 's ochtends.

In plaats van vast te houden aan een strakke esthetiek en in paniek te raken als het vies wordt, moet je je gewoon overgeven aan de realiteit: een stapel identieke, supergoed wasbare basics is de enige redding. Ik begon mijn vrienden te smeken om me gewoon simpele schattige babyshirts te sturen met van die envelophalsjes. Je kent ze vast wel? Die rare vouwen bij de schouders? Ik wist niet eens waar die voor dienden, totdat een verpleegster medelijden met me kreeg. Ze legde uit dat je die gebruikt om het shirt bij een spuitluier naar BENEDEN over het lichaampje van de baby te trekken, in plaats van poepstof over hun gezichtje. Mijn mond viel open.

Als je aan het shoppen bent voor een zwangere vriendin, laat dan die stijve formele kleding hangen en koop een schattig boxpakje met een rits die van onder naar boven opengaat. Of een stapel waanzinnig zachte, schattige babyshirts die zes keer per week op 60 graden gewassen kunnen worden zonder tot stof te vergaan.

De angstaanjagende dorre woestenij van veilig slapen

Laten we het even hebben over het ledikantje, want dat bracht me behoorlijk in verwarring. Voordat ik kinderen kreeg, stonden mijn Pinterest-borden vol met van die pluche, prachtige babykamers met gevlochten bedomranders, grofgebreide dekentjes die elegant over de rand hingen en wel een dozijn perfect bij elkaar passende knuffels. Het zag er zó knus uit!

Maar toen praatte Dr. Evans me letterlijk de stuipen op het lijf over wiegendood (SIDS) en legde ze uit dat het ledikantje een compleet lege, dorre woestenij moet zijn. Geen dekentjes, geen kussentjes, geen schattige bedomranders, geen speeltjes. Niets. Alleen een strak hoeslakentje. Ik herinner me dat ik Maya in dat enorme lege bedje legde en huilde omdat het er zo koud en triest uitzag. Maar je doet het gewoon, want de medische wetenschap is angstaanjagend en je bent sowieso al zenuwachtig genoeg.

Het enige reddingsmiddel dat ik echt had om haar in slaap te houden, was inbakeren. Blijkbaar hebben ze een soort kalmerende reflex die geactiveerd wordt als ze strak ingepakt zitten, als een burrito? Ik begrijp de neurologie achter de 'Vierde Trimester'-theorie niet helemaal – iets met dat ze eigenlijk drie maanden te vroeg geboren worden vergeleken met andere zoogdieren – maar inbakeren werkte. Totdat het niet meer werkte. Bij de tweemaanden-controle zag Dr. Evans hoe Maya zo'n kronkelbeweging met een holle rug maakte en zei: "Yep, ze probeert te rollen, het inbakeren is officieel voorbij." Ik raakte in paniek. Cold turkey? Zomaar ineens? Ja, want blijkbaar kunnen ze stikken als ze omrollen terwijl ze ingebakerd zijn. Dus we gingen door een absolute helweek om over te stappen op een slaapzakje, en ik dronk zoveel koffie dat mijn hartslag in rust ergens rond de 140 lag.

Oh, en onze kinderarts mompelde ook nog iets over nul schermtijd voor de 18 maanden. Wat eerlijk gezegd hilarisch is als je je al drie dagen niet gedoucht hebt en gewoon even dansend fruit op de iPad móet aanzetten, zodat je in alle rust je oksels agressief kunt schrobben.

Als de tandjes doorkomen, moge God je genadig zijn

Spoel even een paar maanden door. Precies als je denkt dat je de pasgeborenen-ontgroening hebt overleefd en je eindelijk misschien wel vijf uur achter elkaar doorslaapt, beginnen de tandjes door te komen. Mijn tweede kindje, Leo, had vreselijk veel last van doorkomende tandjes. Hij was gewoon constant doordrenkt met kwijl, wreef steeds met zijn gezichtje in mijn schouder en schreeuwde het uit.

We hebben alles geprobeerd. We hebben midden in de nacht zoveel onzin online gekocht. Mijn man, die er dol op is om 's nachts in de krochten van het internet te duiken om te lezen over de hersenontwikkeling van baby's (in plaats van de was op te vouwen), stond erop dat we deze Zebra Rammelaar Bijtring kochten. Hij was ervan overtuigd dat het zwart-witte, contrastrijke haakpatroon "Leo's oogzenuw zou stimuleren", of zoiets. En tuurlijk, het is een heel schattig speeltje, en die houten ring is mooi, maar eerlijk? Hout is hard. Toen Leo wild aan het rondslaan was terwijl hij erop probeerde te kauwen, sloeg hij zichzelf uiteindelijk met die houten ring op zijn voorhoofd en ging hij alleen maar harder huilen. We hielden hem daarna vooral in de luiertas omdat het er zo leuk uitzag.

Wat ons er écht doorheen sleepte, was deze siliconen Panda Bijtring. Ik weet niet wat voor soort magie ze in dit ding stoppen, maar Leo was erdoor geobsedeerd. Hij is helemaal plat, wat betekende dat zijn mollige, ongecoördineerde handjes hem daadwerkelijk goed konden vasthouden zonder hem elke vier seconden te laten vallen. De siliconen zijn zacht genoeg, dus als hij zichzelf er (onvermijdelijk) mee in zijn gezicht sloeg, boeide het hem niet. Ik legde hem vaak tien minuutjes in de koelkast terwijl ik mijn derde kop koffie zette, en de koude siliconen stopten zijn huilbuien op slag.

Ik weet nog heel goed dat ik in een ietwat groezelig lokaal koffietentje zat toen Leo ongeveer zes maanden oud was. Hij droeg een erg vaal, schattig babyshirtje met een verdachte gele vlek bij de zoom en zat agressief op die panda te kauwen, terwijl ik eindelijk een latte kon drinken die níét uit de magnetron kwam. Het was een kleine overwinning, maar in de loopgraven van het eerste jaar pak je alles wat je pakken kan.

We hadden ook nog een Lama Bijtspeeltje dat we exclusief in het autostoeltje bewaarden voor paniekaanvallen in de file. Dit was ideaal, want hij was supermakkelijk schoon te vegen als hij, onvermijdelijk, weer eens op de vloermatten viel.

Als je op zoek bent naar dingen die de rommelige, chaotische realiteit van het opvoeden van een mensje daadwerkelijk een beetje makkelijker maken, check dan zeker de bijtspeeltjes-collectie van Kianao. Want eerlijk waar: een betrouwbaar bijtspeeltje maakt het verschil tussen een rustig rondje supermarkt en een krijsende inzinking in het openbaar.

De lat lager leggen totdat hij comfortabel onder de grond ligt

De grootste leugen over het hebben van een schattige baby is niet het fysieke gedeelte – het is de emotionele verwachting. Je verwacht dat je te allen tijde deze overweldigende, serene gelukzaligheid voelt. Maar de realiteit is dat je een groot deel van de tijd gewoon aan het overleven bent. Je houdt het aantal milliliter melk bij in een app, je stressniveau stijgt door slaapschema's en je draagt kleding vol met spuug.

Mijn man en ik hadden 's nachts om 2 uur van die fluisterende ruzies over wiens beurt het was om de fles op te warmen, helemaal vergetend dat we zogenaamd dit 'prachtige wonder van het ouderschap' aan het beleven waren. Je moet dat schuldgevoel gewoon loslaten. Gevoed is goed, slaap is heilig, en als je kind een niet-matchend, net iets te groot rompertje draagt omdat dat het laatste schone kledingstuk in huis is? Dan is het nog steeds een schattige baby. De esthetiek doet er niet toe. Overleven wél.

Maar goed, ik moet mijn koffie voor de vierde keer vandaag in de magnetron gaan opwarmen, want Leo heeft net een heel doosje ontbijtgranen in het ventilatierooster gegooid.

Klaar om die onpraktische cadeaus te dumpen en een voorraad aan te leggen van dingen die écht werken? Shop Kianao's biologische babykleding voor zachte, duurzame basics die de chaos kunnen overleven.

De rommelige waarheid die je écht wilt weten (Veelgestelde vragen)

Hoeveel outfits heeft een pasgeboren baby eigenlijk nodig?
Veel meer dan je denkt, maar alleen van de saaie dingen. Vergeet die miniatuur jeans. Je hebt minstens 10-15 boxpakjes met rits nodig en een gigantische stapel simpele shirts met een envelophals. Als je een kindje met reflux hebt, verdubbel dat aantal dan maar, want je zult ze (en jezelf) continu moeten omkleden.

Hoe zit dat precies met die envelophals bij rompertjes?
Ik wist dit oprecht niet totdat ik zelf in de loopgraven zat, maar die rare flapjes op de schouders zijn dus ontworpen zodat je het shirt naar BENEDEN over hun romp en benen kunt trekken. Wanneer je kind een spuitluier heeft die tot hun navel reikt, wil je die stof niet omhoog over hun gezicht en haar trekken. Het is een briljant design-dingetje waar niemand je ooit over vertelt.

Is dure babykleding het waard?
Eerlijk? Meestal niet. Ze groeien er in een week of drie uit, en ze ruïneren het volledig met lichaamssappen. De enige uitzondering is het vinden van echt goed, ademend biologisch katoen voor slaapkleding, want van goedkope synthetische stoffen gaan ze zweten, waardoor ze wakker worden, waardoor JIJ wakker wordt. Daar is het wél waard om voor te betalen.

Hoe weet ik of ze tandjes krijgen of gewoon boos zijn?
Het is een fantastisch raadspelletje! Meestal, als ze tandjes krijgen, zie je een letterlijke waterval aan kwijl. Zoals: hun slabbetje is in tien minuten doorweekt. Ze beginnen ook te kauwen op hun eigen vuistjes, de rand van het bedje, jouw neus, de staart van de hond... letterlijk alles. Als ze verhoging of diarree hebben, bel dan de huisarts, maar meestal is het gewoon heel veel huilerig gekauw.

Wanneer wordt het écht leuk?
Ik haatte het als mensen tegen me zeiden "wacht maar, het wordt beter" als ik zwaar slaaptekort had. Maar dat wordt het wel. Rond een maand of zes, wanneer ze rechtop gaan zitten, interactie zoeken en echt naar je lachen in plaats van dat het gewoon darmkrampjes zijn, trekt de mist op. Je stopt met het simpelweg in leven houden van een aardappel en begint op te trekken met een piepklein, raar mensje.