Oh mijn kleine babyjongen: Weg met de mythe van de stoere baby

Ik was net bezig een mosterdgele poepexplosie van mijn zes maanden oude baby te boenen toen mijn oudtante me op de schouder klopte en zei dat ik hem te veel vertroetelde. Hij huilde tranen met tuiten omdat hij het koud had en onder zijn eigen ontlasting zat. Ik huilde omdat ik het moest doen met drie uur slaap. Maar volgens haar moest mijn kleine ventje leren hoe hij een man moest zijn. En wel daar ter plekke, op de commode.

Luister, de kinderafdeling ligt vol met ouders die denken dat hun babyjongens gehard moeten worden. Ik heb al duizenden van dit soort gevallen gezien. Een vader komt de spoedeisende hulp binnenlopen met een huilende baby van tien maanden die net zijn lip heeft opengehaald aan de salontafel, en in plaats van zijn kind te troosten, blijft hij maar roepen dat hij flink moet zijn, want grote jongens huilen niet. Mijn bloeddruk stijgt elke keer weer als ik dat hoor.

Hij is geen grote jongen. Hij is gewoon een baby. Zijn hersenen hebben de grootte van een grapefruit en zijn belangrijkste manier van communiceren is gillen totdat iemand het probleem oplost.

We hebben die rare culturele obsessie om vanaf de geboorte kleine soldaatjes groot te brengen. Het stoere-mannen-complex begint al in de wieg. Mensen kopen stugge, harde spijkerbroekjes voor een baby van drie maanden omdat dat er zo mannelijk uitziet, waarbij ze compleet negeren dat het buikje van het kind bol staat van de melk en hij zijn knietjes naar zijn borst moet trekken om een windje te laten. We behandelen ze minder als menselijke baby's en meer als een virtuele Tamagotchi in een of andere opvoed-app waarbij je ze gewoon programmeert om stoïcijns en onafhankelijk te zijn. Je kunt de behoefte om vastgehouden te worden niet uit een kind wegcoderen, echt niet.

Wat mijn kinderarts écht zei over emoties

Mijn kinderarts vertelde me vorige maand dat het beste wat ik kon doen voor de toekomstige emotionele stabiliteit van mijn zoon, is hem toestaan om kwetsbaar te zijn bij mij. Dat is niet wat de experts meestal beweren in die glanzende opvoedbladen. Die hebben het over het stimuleren van zelfstandigheid. Maar mijn arts haalde gewoon zijn schouders op en zei dat de baby's die het meest worden vastgehouden, later de minst angstige peuters blijken te zijn. Het is geen honderd procent waterdicht wetenschappelijk feit, en ik denk dat de helft van de kindergeneeskunde sowieso bestaat uit goed doordacht giswerk. Maar de theorie is dat als je ze een veilige basis biedt, ze zich later niet constant hoeven te bewijzen als 'stoer'.

Dus ik houd hem vast. Ik houd mijn kleine babyjongen vast totdat mijn rug begint te protesteren.

Constante beweging en de illusie van rust

Ze staan letterlijk nooit stil. Hun grove motorische energie is ronduit angstaanjagend. Ik dacht dat ik de mijlpalen van baby's wel begreep uit mijn studieboeken voor verpleegkunde, maar zien hoe mijn eigen kind zichzelf van de bank probeert te lanceren, bezorgt me dagelijks een lichte hartaanval. Opvoedkundigen adviseren vaak minstens zestig minuten fysieke activiteit per dag. Daar moet ik echt om lachen. Mijn zoon haalt die zestig minuten intensieve activiteit al voordat mijn koffie is doorgelopen.

Omdat ze zoveel bewegen, zweten ze. Ze raken oververhit. Ze krijgen uitslag in hun knieholtes en elleboogplooien. Je moet ze kleden voor een marathon, niet voor een fotoshoot.

Ik heb de helft van de kleding die ik op mijn babyshower kreeg weggedaan. Als het knoopjes, stugge kraagjes of nul stretch heeft, gaat het rechtstreeks in de donatiebak. Ik kleed hem thuis eigenlijk alleen nog maar in het Babybroekje Biologisch Katoen Geribbelde Retro Stijl Comfort. Ze hebben genoeg elastaan zodat hij zich als een kikkertje over het kleed in de woonkamer kan voortbewegen zonder dat de stof om zijn bovenbenen gaat knellen. Bovendien lijken ze een beetje op sportbroekjes uit de jaren zeventig, wat me enorm amuseert als hij zich weer eens hevig zwetend als een militair over de vloer tijgert.

Schoenen zijn onzin voordat ze kunnen lopen, laat die maar lekker zitten.

De bodemloze put en de groeicurves

Er is nog een fabeltje: de mythe dat elke babyjongen geboren wordt met de eetlust van een tiener in de puberteit. Mensen kijken naar mijn zoon en gaan er gewoon van uit dat hij flink moet groeien en aankomen. Mijn schoonmoeder probeert hem stiekem constant extra vast voedsel te geven omdat ze vindt dat hij er te mager uitziet.

Zijn maag is zo groot als een ei. Hij heeft echt geen biefstuk nodig. De helft van de tijd dat ik hem voed, spuugt hij het toch gewoon weer uit over mijn schouder. De voedingsschema's op het consultatiebureau zijn slechts gemiddelden, maar ouders beschouwen ze als heilige teksten. Als hij eet, dan eet hij. Als hij een handje gepureerde doperwten naar de hond gooit, is dat gewoon hoe de middag zal verlopen. Ik ga echt de strijd niet met hem aan over een lepeltje.

De realiteit van veilig slapen en fotogenieke babykamers

Laten we het over het ledikant hebben. Elke minimalistische babykamer op het internet laat een prachtig gestyled bedje zien met een dikke deken, drie knuffels en een gevlochten bedomrander. Levensgevaarlijk. Het maakt me niet uit hoe schattig dat bosthema is.

In het ziekenhuis houden we de wiegjes volledig leeg. Alleen een matras en een hoeslaken. Verder helemaal niets totdat ze minstens twaalf maanden oud zijn. Dat is de enige manier om het risico op wiegendood tot een minimum te beperken. Ouders haten het omdat het er kil en ongezellig uitziet. Ze willen hun kleine baby heerlijk instoppen onder een dikke deken. Maar je moet echt de drang weerstaan om het bedje helemaal aan te kleden als een soort nestje.

Om 's nachts geen enkel risico te nemen, gebruik ik onze mooie dekentjes alleen voor het spelen op de grond. De Kleurrijke Dinosaurus Bamboebabydeken is daar ideaal voor. Hij is enorm en de bamboemix is oprecht superzacht, niet van die neppe, synthetische zachtheid die al na één keer wassen gaat pillen. Ik leg de deken in de woonkamer en laat hem zijn verplichte 'tummy time' op de dino's doen. Als hij onvermijdelijk weer eens wat melk teruggeeft op de triceratops, gooi ik de deken gewoon in de was. Maar het moment dat hij in zijn ledikantje gaat, blijft de deken op de grond.

Als je een babykamer wilt inrichten waar een verpleegkundige op de spoedeisende hulp niet direct van in de paniek schiet, ontdek dan liever Kianao's biologische babykleding en spulletjes voor alle chaos overdag.

Pijnlijk tandvlees en waarom stoïcisme onzin is

Rond de vijfde maand begint het kwijlen. En dat zijn niet van die schattige kleine belletjes. Het is een continue, stroperige stroom die in een uur tijd drie slabbetjes compleet doorweekt. Dan komt pas echt de ultieme test voor al die stoïcijnse onzin.

Tandjes krijgen doet pijn. Het is bot dat zich een weg baant door het tandvlees. Ik heb weleens volwassen mannen op de eerste hulp gehad die om zware pijnstillers smeekten vanwege kiespijn, maar van een babyjongetje verwachten we dat hij gewoon op zijn knuistje kauwt en in stilte lijdt. Dat is toch de omgekeerde wereld?

Je móét wel iets doen. Geef ze paracetamol als de kinderarts of het consultatiebureau daarmee instemt. Laat ze op iets kouds kauwen. Wij hebben de Panda Bijtring van Siliconen en Bamboe. Die is prima en doet precies wat hij moet doen. De siliconen zijn zacht genoeg om zijn tandvlees niet te beschadigen als hij er driftig op los kauwt. Het enige nadeel is dat het door de siliconen, als het op het vloerkleed valt, direct een magneet is voor hondenhaar. Ik sta de halve dag de panda af te spoelen onder de kraan. Maar hij is plat genoeg qua vorm, waardoor hij hem zelf kan vasthouden. Dat geeft mij precies vier minuten de tijd om mijn inmiddels ijskoude koffie op te drinken.

Kleed ze voor de chaos

Ik kan niet vaak genoeg benadrukken hoe ontzettend rommelig deze levensfase is. De hoeveelheid lichaamsvloeistoffen die dit kleine mensje produceert is bijna een medisch wonder te noemen.

Als je kleertjes koopt, heb je dingen nodig die probleemloos vijftig hete wasbeurten overleven. Je hebt halzen nodig die zover meerekken dat je het shirtje bij een poepexplosie omlaag kunt trekken over hun schouders in plaats van over hun hoofdje. Als je een bevuild shirtje over het hoofd van een baby probeert te trekken, krijg je geheid poep in het haar. Ik beloof je dat dit een waargebeurd feit is.

Mijn absolute favoriet op dit moment is de Mouwloze Romper van Biologisch Katoen. Dit is het enige waar hij in slaapt. Het biologische katoen is hierbij écht belangrijk, want zijn huidje is supergevoelig. Als ik hem goedkoop polyester aantrek, wordt hij wakker met eczeemplekjes op zijn borst. Dit rompertje heeft net genoeg stretch om hem erin te wurmen terwijl hij actief bij me probeert weg te rollen. Het overleeft het zware wasprogramma, heeft geen kriebelende waslabels en is daarmee het meest praktische item in zijn kledingkast.

Het is zo makkelijk om jezelf te verliezen in de ruis van alles wat je zogenaamd zou moeten doen. Iedereen heeft wel een mening over hoe je een zoon opvoedt. Je schoonmoeder, het internet, een willekeurige vrouw in de supermarkt. Ze willen je allemaal vertellen hoe je hem moet kneden tot een échte man.

In plaats van hem weg te leggen als hij huilt, hem te dwingen flink te zijn, of mee te gaan in al die onzinnige stereotypes, moet je hem gewoon lekker instoppen en hem toestaan elke rommelige emotie te voelen die op dat moment zijn middag verpest. Laat hem kwetsbaar zijn. Laat hem gewoon nog lekker baby zijn. Hij heeft nog zijn hele leven om stoer te zijn. Op dit moment heeft hij jou gewoon nodig als veilige buffer tussen hem en een heel luide, heel felle wereld.

Als je er klaar voor bent om die stugge kleertjes de deur uit te doen en je kind echt te kleden op het leven dat ze leiden, scoor dan wat praktische essentials voordat je compleet doordraait.

Veelgestelde vragen over de chaos

Wanneer kan ik beginnen met stoeien met mijn zoon?

Zodra hij er klaar voor lijkt, eerlijk gezegd. Maar stoeien betekent niet dat je hem richting de plafondventilator slingert. Het betekent zachtjes ravotten op het vloerkleed of hem rond laten vliegen als een vliegtuigje. Mijn kinderarts gaf aan dat het helpt bij de ontwikkeling van hun ruimtelijk inzicht. Zorg er wel voor dat zijn nekje eerst volledig stabiel is, meestal rond de zes maanden. En als hij huilt, stop je. Het is geen dominantiespelletje.

Hoe ga ik om met al die constante energie?

Daar ga je niet mee om, je zorgt gewoon dat het veilig blijft. Creëer een 'ja-ruimte' in huis waar hij zich niet kan bezeren aan scherpe hoeken. Leg een zacht speelkleed neer. Laat hem lekker rollen en kruipen totdat hij uitgeput is. Je kunt een actieve baby niet dwingen om stil te zitten. Dat is alsof je met een dronkenlap probeert te redeneren. Verwijder gewoon alle gevaren en laat hem zichzelf lekker moe maken.

Is het normaal dat hij huilt elke keer als ik de kamer verlaat?

Ja. Dat is het ontbreken van objectpermanentie, en totdat ze doorkrijgen hoe dat werkt, voelt het voor hem alsof jij ophoudt te bestaan zodra je de kamer uitloopt. Dit piekt meestal rond de acht of negen maanden en het is ontzettend vermoeiend. Ik sleepte vroeger zijn wipstoeltje mee de badkamer in, puur om te kunnen plassen zonder dat hij de boel bij elkaar gilde. Hij manipuleert je echt niet. Hij is gewoon oprecht doodsbang dat je in het niets bent opgelost.

Waarom is jongenskleding altijd blauw en grijs?

Gemakzuchtige marketing. Winkeliers denken blijkbaar dat we onze zonen alleen maar als kleine accountants of bouwvakkers willen kleden. Koop gewoon alle kleuren die je mooi vindt. Ik koop bloemenprints, roze, geel. Baby's geven helemaal niets om gendernormen. Ze maken zich alleen maar druk of de drukknoopjes in het kruis niet in hun beentjes knellen.

Moet ik hem slaaptraining geven zodat hij zelfstandiger wordt?

Slaaptraining draait niet om zelfstandigheid, het is pure overleving voor de ouders. Als je slaaptraining moet toepassen omdat je door slaapgebrek op je werk zit te hallucineren, doe het. Als je hem elke avond in slaap wilt wiegen omdat je zo van dat knuffelen houdt, doe dat dan vooral. Geen van beide keuzes zal bepalen of hij op zijn dertigste nog steeds in je kelder woont. Zorg er gewoon voor dat het ledikantje leeg is.

Hoe reageer ik als familieleden hem vertellen dat hij flink moet zijn?

Meestal doe ik alsof ik ze niet heb gehoord, of ik praat direct tegen mijn zoon en zeg hardop dat het oké is om te huilen en dat verdrietig zijn heel normaal is. Je gaat de ouderwetse opvattingen over genderdynamiek van een ouder familielid echt niet even veranderen tijdens een familiediner. Je moet er gewoon voor zorgen dat jouw stem luider klinkt voor je zoon dan die van hen.