De Nintendo videochat-hack die mijn kraamtijd redde

Het was 3:14 uur 's nachts, echt het allerergste moment van de nacht, en het enige licht in mijn woonkamer in Texas was de zachte, blauwe gloed van mijn tv-scherm. Mijn oudste zoon — van wie ik zielsveel hou, maar die het ultieme afschrikwekkende voorbeeld is van alles wat ik fout deed als kersverse moeder — sliep eindelijk aan de andere kant van de gang. Maar de nieuwe baby? Die zat op mijn borst gebonden in een draagzak en weigerde pertinent zijn ogen te sluiten, tenzij ik stond en heen en weer wiegde als een palmboom in een orkaan. Ik zweette, ik huilde, en mijn hersenen voelden aan als natte watten. Ik had iets nodig om mijn ogen open te houden, zodat ik mijn kind niet op de houten vloer zou laten vallen.

Dat was het moment waarop ik de controller pakte. Ik was vroeger juf, geloof me. Ik was zo iemand die andere ouders veroordeelde omdat ze schermen in huis hadden. Mijn oma zei altijd dat nutteloos vermaak je hersens aantast, en ik geloofde haar op haar woord... totdat ik achtenveertig uur lang niet had geslapen. Ik zal maar gewoon eerlijk tegen je zijn: het moederschap is pure overleving, en soms ziet overleven eruit als het bouwen van een digitale boerderij terwijl een baby van zes weken op je sleutelbeen kwijlt.

Het Breekpunt van Drie Uur 's Nachts

Mijn man nam de console mee naar huis, een week nadat mijn tweede was geboren. Ik rolde letterlijk met mijn ogen naar hem. We hadden een krap budget — een Etsy-shop runnen vanuit de logeerkamer maakt je nou eenmaal geen miljonair — en ik vond het zonde van het geld. Maar hij gaf hem op een nacht aan me toen ik een flinke postnatale paniekaanval had over of de baby wel goed ademde. Hij zei dat ik gewoon naar het scherm moest kijken en wat virtuele pastinaken moest oogsten.

Ik ken de exacte hersenchemie erachter niet, en ik weet zeker dat een of andere onderzoeker ergens kan uitleggen hoe die pixels je cortisolspiegel beïnvloeden, maar er was iets aan die herhalende, laagdrempelige taak dat mijn angst gewoon als sneeuw voor de zon deed verdwijnen. Het was draagbaar. Ik kon het in één hand houden terwijl ik met de andere het nekje van de baby ondersteunde. Als de baby begon te huilen, kon ik gewoon op de slaapstandknop drukken en hem op een bankkussen gooien.

Natuurlijk ging dit niet zonder de nodige rommelige momenten. Ik herinner me nog levendig dat ik midden in een belangrijke vis-minigame zat, toen mijn lieve engeltje een spuitluier van epische proporties produceerde. Het zat tot in zijn nek. Godzijdank droeg hij een van die Rompertjes van Biologisch Katoen die we flink hadden ingeslagen. Ik weet dat ze iets meer kosten dan die stugge, kriebelende multipacks die je bij de grote warenhuizen haalt, maar laat me je vertellen: die envelophals is de enige reden dat ik niet een met poep bedekt shirt over het hoofdje van mijn huilende baby hoefde te trekken. Ik gleed het gewoon langs zijn armpjes naar beneden, gooide het in de was en ging weer verder met mijn game. Het biologische katoen overleefde zelfs mijn agressieve geschrob, wat meer is dan ik kan zeggen over mijn mentale toestand die nacht.

Multiplayer Is Een Enorme Valstrik

Laat me je direct wat ellende besparen als je overweegt een controller op te pakken om de babytijd te overleven. Je kunt, onder geen enkele voorwaarde, live games spelen met andere mensen. Probeer het niet eens.

Er zit geen pauzeknop op een live game. Ik leerde dit op de harde manier toen ik een of ander online racespelletje probeerde te spelen. Ik lag op de eerste plek en voelde me voor het eerst in weken een absolute kampioen, toen de baby zich plotseling verslikte in wat spuug. Ik liet de controller vallen om het snotzuigertje te pakken, en tegen de tijd dat ik weer op het scherm keek, lag ik laatste en was een twaalfjarig jochie me online berichten aan het sturen dat ik een loser was. Ik zat letterlijk op mijn vloerkleed te huilen om een cartoonachtige skelter.

Je moet het houden bij games waarbij de wereld compleet stilstaat als je op één knop drukt. Baby's geven namelijk niets om je highscore en ze eisen zonder pardon een flesje nét op het moment dat je de eindbaas bereikt. Laat die live multiplayer-onzin gewoon voor wat het is en blijf bij chille, gezellige spellen die je op pauze kunt zetten wanneer de baby onvermijdelijk weer overstuur raakt.

Oh, en speel ook geen duistere, gewelddadige zombie survival games midden in de nacht, tenzij je wilt dat je angstniveau zo hard stijgt dat je melkproductie er compleet van opdroogt.

Wat Dokter Miller Zei Over Schermen

Uiteindelijk begon het schuldgevoel toch te knagen. Mijn baby staarde naar de kleurrijke flitsen op het plafond, en ik raakte in paniek dat ik zijn oogzenuw aan het verpesten was. Bij de controle van vier maanden biechtte ik mijn nachtelijke gewoonte op aan onze dokter, dr. Miller.

Ze begon iets uit te leggen over blauw licht en hoe het netvlies van een baby kunstmatige dopamine verwerkt, maar ik zal eerlijk zijn: ik draaide op twee uur slaap en knikte vooral terwijl ik naar een spuugvlek op haar bureaustoel staarde. Van wat ik er (met mijn gebrekkige concentratie) van begreep, is het officiële standpunt van de Amerikaanse vereniging van kinderartsen: nul schermtijd voor kinderen onder de twee. Punt uit. Ze zijn er superstreng in.

Maar toen noemde ze één uitzondering: interactief videobellen. De artsen zijn het er blijkbaar over eens dat praten met een echt mens op een scherm de hersens van een baby niet aantast op dezelfde manier als passieve tekenfilms doen. Dit zorgde eigenlijk voor een hilarische situatie bij ons thuis. Mijn moeder, schat van een mens, woont drie uur verderop en wil de kinderen elke dag zien. Ze kocht een camera voor op onze tv en stond erop dat we een hele nintendo baby video-bellen-setup in de woonkamer maakten. Ze noemde het letterlijk zo. "Zet de nintendo baby video aan, Jess, ik wil zien hoe hij omrolt!" Ik moest haar uitleggen dat de console voor games is, maar we vonden uiteindelijk een manier om de videogesprekken van onze telefoon naar het grote scherm te casten, zodat ze naar hem kon kijken terwijl hij op de grond speelde en ik in de buurt zat.

Als iemand je een app probeert te verkopen die beweert je baby van zes maanden te leren spellen via een iPad-scherm, liegen ze dat ze barsten en willen ze alleen maar je creditcardnummer.

Spullen Die Me Serieus Tijd Opleveren

Naarmate de baby's ouder werden en veranderden in echt bewegende mensjes, veranderde ook de uitdaging. Ik kon ze niet meer zomaar op mijn borst binden. Ik moest ze wegleggen als ik vijf minuten de tijd wilde hebben om Etsy-berichtjes te beantwoorden of een spelletje te spelen.

Toen mijn derde baby tandjes begon te krijgen, veranderde hij in een compleet monstertje. Hij kroop naar me toe en probeerde het rubber van de joysticks van mijn controller af te kauwen. Het was zo vies. Ik heb uiteindelijk maar de Panda Bijtring besteld, alleen maar om hem iets geschikts te geven om op te knabbelen. Ik zal eerlijk tegen je zijn: het is een stuk siliconen, het is geen magie. Maar het werkt. Het is goedkoop, het is schattig, en het allerbelangrijkste: ik kan het direct in het bovenste rek van de vaatwasser gooien als het onder de hondenharen zit. Ik heb er nu altijd eentje in mijn zak zitten. Het houdt zijn handjes en mondje bezig, zodat ik zowaar een level kan uitspelen.

Daarnaast heb ik geïnvesteerd in de Regenboog Babygym Set. Oké, hier ga ik even heel eerlijk zijn. Ik kocht dit vooral omdat ik iets wilde dat er mooi uitzag in mijn huis. Het natuurlijke hout en de subtiele kleuren pasten perfect bij mijn hele interieur. Maar kinderen zijn raar, jongens. De ene dag ligt hij blij twintig volle minuten onder die prachtige houten olifant te slaan, en kan ik op de bank zitten met een hete kop koffie terwijl ik mijn game speel. Andere dagen? Negeert hij dit schitterende, duurzame speelgoed volkomen en krijst hij net zolang tot ik hem een goedkope plastic spatel uit de keukenlade geef. Het is een pure gok. Maar áls het werkt, is het elke cent waard, alleen al voor de rust en stilte.

De Peuterjaren en Kindersloten

Voor je het weet, is de baby die vroeger op je borst sliep terwijl je gamede, ineens een chaotische driejarige die precies weet hoe hij zelf de tv moet aanzetten. Mijn oudste is daar het bewijs van. Hij werd op een zaterdag voor ons wakker en presteerde het op de een of andere manier om een digitale uitbreidingsset van veertig dollar te kopen, omdat mijn creditcard was opgeslagen op de console.

Leer van mijn fouten en gooi alles achter een slot voordat ze kunnen lopen. Download de app voor ouderlijk toezicht op je telefoon. Zet een pincode op de online winkel. Beperk de communicatiefuncties, zodat je schattige, beïnvloedbare peuter niet per ongeluk een microfoon aanzet en met vreemden op het internet gaat praten.

Je moet technologie in huis behandelen als elektrisch gereedschap. Het is ontzettend handig, het kan je leven redden als je aan het verdrinken bent in de tropenjaren, maar je kunt het niet zomaar in het stopcontact laten zitten en onbeheerd op de grond laten slingeren. Gebruik het om jezelf mentaal gezond te houden. Laat oma het scherm gebruiken om drie uur verderop lekker tegen de baby te brabbelen. Maar bewaak de wachtwoorden met je leven.

Veelgestelde Vragen Vanuit De Tropenjaren

Kan mijn pasgeboren baby het tv-scherm echt zien als ik in het donker speel?

Volgens mijn dokter is hun zicht in het begin behoorlijk wazig, maar ze zien absoluut de lichtveranderingen en de beweging. Als ik merkte dat mijn baby naar de flitsen zat te staren, gooide ik gewoon een lichte hydrofieldoek over mijn schouder om zijn zicht te blokkeren. Je wilt natuurlijk dat ze naar jouw gezicht kijken, niet naar een digitale paddenstoel.

Is het slecht om videogames te gebruiken om om te gaan met postnatale angst?

Ik ben geen therapeut, maar ik kan je wel vertellen dat het spelen van een rustig, stressvrij spel voorkwam dat ik om 4 uur 's nachts in een neerwaartse spiraal belandde. Mijn moeder vertelde me dat ik in plaats daarvan opvoedboeken moest lezen, maar eerlijk gezegd maakte het lezen over alles wat er mis kon gaan mijn angst alleen maar erger. Als het planten van virtuele tomaten je helpt om makkelijker te ademen, doe het dan vooral.

Hoe voorkom ik dat mijn peuter mijn dure console sloopt?

Houd het buiten bereik. Serieus, laat het niet op de salontafel liggen. Ik moest een heel strenge regel invoeren dat de controllers op de hoge plank naast de lelijke bowlingtrofee van mijn man wonen. Als ze iets willen vasthouden, geef ze dan een bijtspeeltje of een oud toetsenbord waar de stekker uit is. Ze zien het verschil toch niet.

Wat zegt de dokter over videobellen met familie?

Dr. Miller vertelde ons dat interactief videobellen de enige uitzondering is op de 'geen-schermen-regel'. Dus als je een camera opzet voor opa en oma, voel je dan niet schuldig. Zorg er gewoon voor dat je samen met de baby zit, naar het scherm wijst en samen met oma kletst, zodat het een sociale ervaring is, en geen oppas.

Hoe lang duren die doorkomende tandjes nou echt?

Voor altijd. Grapje natuurlijk, maar zo voelt het wel. Het komt in golven. Precies wanneer je denkt dat je de onderste tandjes hebt overleefd, beginnen de bovenste door te komen. Bewaar de siliconen bijtringen in de koelkast, koop goede rompertjes voor de onvermijdelijke kwijluitslag, en stel je verwachtingen voor slaap de komende weken flink naar beneden bij.