Wat Nicole Kidman eigenlijk heel goed snapt over de moeder burn-out

Lieve Priya van zes maanden geleden.

Je zit momenteel om drie uur 's nachts op de badkamertegels. De radiator maakt dat sissende geluid waar je een hekel aan hebt. Je dochter heeft net melk over je enige schone joggingbroek gespuugd, en je staart naar je telefoon om je gedachten te verzetten. Waarschijnlijk scroll je door onzin over popcultuur, want als je nog één klinisch artikel over slaapregressies bij baby's leest, draai je echt door.

Je zag net een kop over een nieuwe film. Je typte een willekeurige combinatie van woorden in de zoekbalk om erachter te komen of die nieuwe babyfilm met Nicole Kidman over het opvoeden van dochters gaat. Je dacht dat het misschien wat diepgaande, filmische herkenning voor je huidige ellende zou bieden. Het duurt precies drie seconden om je te realiseren dat de film een erotische thriller is die helemaal niets met moederschap of baby's te maken heeft.

Maar het algoritme is vreemd, meid. Want onder de filmpromo's beland je in een oneindige stroom van Vanity Fair-interviews van Kidman over het opvoeden van haar eigen kinderen. En vreemd genoeg gaat het lezen over de opvoedingsfilosofie van een wereldster je uit deze nachtelijke dip om 3 uur 's nachts halen.

De nachtelijke internet rabbit hole

Luister, als kinderverpleegkundige heb ik duizend variaties van moederlijke uitputting gezien. Op de spoedeisende hulp hielp ik moeders die leken te trillen op een frequentie van pure angst en droogshampoo. Ik dacht dat ik wist hoe een burn-out eruitzag, totdat ik mijn eigen baby kreeg en me realiseerde dat het minder voelt als een medische aandoening en meer alsof je langzaam oplost in een plas van je eigen schuldgevoel.

Kidman zei iets in een interview dat je in eerste instantie onredelijk boos gaat maken. Ze sprak over haar dochters en ze wimpelde het standaard therapieadvies af over het eerst opzetten van je eigen zuurstofmasker voordat je anderen helpt. Ze zei eigenlijk dat de metafoor voor haar nergens op slaat en dat ze met liefde alles op zou geven om ervoor te zorgen dat haar kinderen zich de absolute prioriteit voelen.

Je gaat dat lezen en wilt het liefst je telefoon in de wc gooien. Je offert immers al je slaap, je bekkenbodem en je geestelijke gezondheid op voor dit kleine meisje van je. Je hebt geen filmster nodig die je vertelt dat je nóg meer van jezelf moet geven.

Die stomme zuurstofmasker-metafoor

Ik ga je vertellen wat mijn huisarts me vertelde toen ik mezelf een week later naar haar praktijk sleepte, eruitziend als een bezeten Victoriaans spook. Ze keek naar mijn wallen, vroeg hoeveel water ik dronk en vertelde me dat mijn fysieke uitputting zich waarschijnlijk uitte in het gedrag van de baby.

De medische wetenschap rondom het cortisolniveau van moeders is een beetje onduidelijk, maar de algemene consensus is dat wanneer jouw stresshormonen pieken, de amygdala van je baby dit oppikt en ze jouw paniek spiegelen. Het is een beetje alsof er een reanimatie op de kinderafdeling plaatsvindt: als de hoofdverpleegkundige in paniek raakt, vervalt de hele kamer in chaos. Je moet dus je eigen angst inslikken en een volledig gefabriceerde uitstraling van rust projecteren.

De toewijding van Kidman is prachtig in poëtische zin, maar de realiteit is dat het moederlijk martelaarschap een gevaar voor de volksgezondheid is. Je kunt simpelweg geen mens in leven houden als je eigen biologische systemen uitvallen door verwaarlozing. Je moet een keer wat groente eten en vier uur achter elkaar slapen, zelfs als dat betekent dat je de baby tien minuten in haar bedje moet laten huilen terwijl jij onder de douche staat.

Doorkomende tandjes en de realiteit van opoffering

Je voelt je op dit moment extra opgeofferd omdat ze haar eerste kiezen krijgt. Je hebt geprobeerd om natte washandjes in de vriezer te leggen, maar ze gooit ze gewoon naar de kat.

Over zes maanden heb je deze fase overleefd, vooral omdat we uiteindelijk toegaven en het Panda Bijtspeeltje van Siliconen en Bamboe hebben gekocht. Ik ben over het algemeen sceptisch over alles in de vorm van een dier dat beweert pijn bij baby's te verhelpen, maar deze doet echt zijn werk. Het is gewoon een plat, sterk getextureerd stuk food-grade siliconen dat ze makkelijk kan vasthouden zonder het elke vijf seconden te laten vallen.

Ik ben gek op dit ding omdat het alle irritante eigenschappen van moderne babyspullen mist. Het geeft geen licht, speelt geen elektronische deuntjes af en er zijn geen plastic kraaltjes die kunnen afbreken en verstikkingsgevaar opleveren. Je geeft het gewoon aan haar, ze knaagt op het getextureerde bamboedetail als een klein agressief knaagdiertje, en jij kunt eindelijk een kop koffie drinken terwijl deze nog warm is.

Een deurtje op een kier houden

Hier is het deel van het Kidman-interview dat je echt zal redden. Toen ze haar eerste dochter kreeg, vertelde ze haar eigen moeder blijkbaar dat ze klaar was met acteren. Ze wilde haar carrière volledig opgeven en helemaal opgaan in de rol van moeder.

Haar moeder vertelde haar dat ze een deurtje op een kier moest houden. Ze waarschuwde haar dat ze uiteindelijk een creatieve uitlaatklep nodig zou hebben, een anker voor haar eigen identiteit dat niets te maken had met het in leven houden van een klein kind.

Op dit moment draait je hele identiteit om het in de gaten houden van de ontlasting en het pureren van zoete aardappelen. Je moet niet vergeten dat je, voordat je een melkmachine was, een verpleegkundige was die wist hoe je in het donker een infuus moest aanleggen bij een uitgedroogde pasgeborene. Je bent iemand die graag historische biografieën leest en klaagt over het verkeer. Laat de titel van moeder niet je hele persoonlijkheid opslokken.

Als je op zoek bent naar een manier om vijf minuten tijd voor jezelf terug te winnen, dan is neuzen door een zorgvuldig geselecteerde collectie kleding die je niet na elk vlekje minutieus hoeft te behandelen, misschien een goed idee.

De anatomie van je verontschuldigen bij een peuter

Kidman sprak ook over hoe ze omgaat met conflicten met haar meiden. Ze zit op hun bed om persoonlijke dingen te bespreken, en ze verontschuldigt zich regelmatig bij hen als ze het mis heeft.

Je gaat je ontzettend stom voelen de eerste keer dat je je gillende peuter in de ogen kijkt en je verontschuldigt voor het feit dat je je geduld verloor over een gemorst kommetje havermout. Mijn dokter zei dat het geven van het goede voorbeeld bij verontschuldigingen iets doet met hun neurale paden met betrekking tot conflictoplossing, al vermoed ik dat de helft van de kinderpsychologie gewoon een onderbouwde gok is, verpakt in academisch jargon.

Maar de gesprekjes op de rand van het bed zijn echt. Er is iets met de fysieke ruimte van een bed dat de spanning wegneemt.

We maken hier nu oprecht gebruik van met het Kleurrijk Dinosaurus Bamboe Babydekentje. Ik weet het, een dinosaurusmotief voor een babymeisje voelt als een opstand tegen de beige esthetiek die Instagram momenteel teistert, maar daarom vind ik het juist zo leuk. De mix van bamboe en katoen is zwaar genoeg om die lichte diepe drukstimulatie te geven die haar centrale zenuwstelsel kalmeert, maar ademend genoeg zodat ze niet badend in het zweet wakker wordt. We zitten op dit dekentje, wijzen naar de blauwe triceratops en praten op gedempte toon tot de driftbui gaat liggen.

Aankleden is een machtsstrijd

Een deel van het respecteren van je kind als mens is erkennen dat ze voorkeuren hebben, zelfs als die voorkeuren volkomen irrationeel zijn. Haar 's ochtends aankleden kost je momenteel vijfenveertig minuten aan onderhandelingen.

We gebruiken het Biologisch Katoenen Baby Rompertje best wel vaak. Het is prima. Het biologisch katoen is echt zacht, en het gebrek aan synthetische kleurstoffen betekent dat ze geen last meer heeft van die rare contacteczeem-plekken in haar knieholtes. Ik heb een vurige hekel aan drukknoopjes, want het uitlijnen van drie kleine metalen knoopjes bij een schoppend kind voelt als het ontmantelen van een bom. Maar dankzij de envelophals kan ik het geheel gewoon naar beneden over haar beentjes trekken wanneer ze onvermijdelijk een spuitluier heeft.

Het is functioneel. Het overleeft het hete wasprogramma. Dat is eigenlijk alles wat je kunt verwachten van een stuk stof.

De basisregels vaststellen

De oudste dochter van Kidman had het onlangs over de regels die haar moeder handhaaft. Doen, niet alleen maar praten. Altijd op tijd zijn. Dit klinken als bedrijfsregels, maar eerlijk gezegd is het gewoon basis fatsoen.

Je peuter is nog te jong om zich druk te maken over punctualiteit. Ze ziet tijd als een vloeibaar concept dat bedacht is om haar te onderdrukken. Maar lieverd, je kunt nu al beginnen met het leggen van de basis. Dat doe je door consequent te zijn. Als je zegt dat jullie over twee minuten uit het park vertrekken, dan pak je haar op en vertrek je over twee minuten uit het park, zelfs als ze helemaal stijf wordt en je haar als een surfplank onder je arm moet meenemen.

Mijn arts vertelde me dat kinderen grenzen interpreteren als fysieke veiligheid. Als je de regels buigt om een driftbui te voorkomen, vertel je ze eigenlijk dat de vangrails kapot zijn, wat ze op een primair niveau doodsbang maakt.

Dus over zes maanden zullen de dingen anders zijn. Je zult nog steeds moe zijn, maar het zal een behapbare vermoeidheid zijn. Je zult leren hoe je je kunt verontschuldigen zonder je autoriteit te verliezen. Je zult het debat over het zuurstofmasker negeren en gewoon even gaan slapen.

Als je je survival-kit voor de babykamer wilt upgraden voordat de volgende slaapregressie toeslaat, bekijk dan Kianao's volledige assortiment duurzame essentials.

Dingen die je waarschijnlijk om 3 uur 's nachts gaat googelen

Is het normaal dat ik boos ben op mijn baby als ze niet wil slapen?

Ja - in de literatuur wordt het moederlijke vermoeidheid genoemd, maar eerlijk gezegd is het gewoon slaapgebrek dat je verandert in een tijdelijke sociopaat. Je hersenen hebben REM-slaap nodig om empathie te kunnen reguleren. Als je dat niet krijgt, is je biologische reactie woede. Je legt haar gewoon in haar bedje, loopt de kamer uit en drinkt een glas koud water totdat de woede wegebt.

Moet ik me echt verontschuldigen bij een tweejarige?

Je moet helemaal niets, maar het maakt je leven wel makkelijker. Wanneer je je verontschuldigt, laat je ze zien hoe ze zich moeten gedragen als zij onvermijdelijk de fout in gaan. Als ze jou nooit een fout zien toegeven, zullen ze aannemen dat perfectie de standaard is, wat een fantastische manier is om een kind voor hun tiende al een angststoornis te bezorgen.

Hoe behoud ik mijn identiteit als ik geen vrije tijd heb?

Je stopt met wachten op dat mythische blok van twee uur vrije tijd. Je houdt dat deurtje op een kier in blokjes van tien minuten. Je luistert naar een podcast over geopolitiek terwijl je flessenspenen afwast. Je leest één hoofdstuk van een boek op de wc. Je weigert om je hele digitale voetafdruk te laten bestaan uit moeder-memes.

Zijn siliconen bijtspeeltjes echt veilig om de hele dag te gebruiken?

Mijn huisarts zei dat food-grade siliconen inert zijn, wat betekent dat het geen chemicaliën lekt in haar speeksel, zelfs niet als ze er zes uur achter elkaar op kauwt. Was het panda-bijtspeeltje wel gewoon met warm water en zeep, want de hoeveelheid hondenhaar en pluisjes die het verzamelt is stiekem best verontrustend.

Wat is het nut van biologisch katoen voor een baby?

Hun huidbarrière is in feite incompleet totdat ze een jaar oud zijn. Regulier katoen wordt vaak behandeld met formaldehydeharsen om kreuken te voorkomen. Je hebt geen medische graad nodig om te weten dat het wrijven van industriële chemicaliën tegen een incomplete huidbarrière leidt tot eczeem. Biologisch katoen verwijdert gewoon één variabele van de eindeloze lijst van dingen die hen aan het huilen kunnen maken.