De nepo-baby definitie van een Londense vader: Peuters en privileges

We zijn inmiddels tweeëntwintig minuten onderweg in de grote Tupperware-strijd op een regenachtige dinsdagochtend.

Maya zit op het vloerkleed. Met een rood hoofd en vol gekreun probeert ze agressief het blauwe plastic deksel van haar bakje bosbessen te wrikken. Het duurt een eeuwigheid en het lijkt wel alsof ze elk moment spontaan kan ontploffen van de inspanning. Chloe, haar eeneiige tweelingzus, heeft het heel anders aangepakt. Ze liep gewoon naar me toe, duwde haar afgesloten bakje tegen mijn knie, kruiste haar mollige armpjes en staarde me verwachtingsvol aan totdat ik het opendeed. Terwijl ze haar zusje ziet worstelen, eet zij nu lekker haar bosbessen op.

Het besef drong ineens tot me door, terwijl ik naar Chloe's zelfvoldane, met bosbessen besmeurde gezichtje staarde. Als je op zoek bent naar een goede definitie van onverdiende privileges bij baby's, dan is het wel dat een vierendertigjarige man als je persoonlijke souschef fungeert terwijl je zelf helemaal niets aan de transactie bijdraagt.

De grootste mythe over de hele 'nepo baby'-discussie is dat het alleen geldt voor de nakomelingen van supermodellen uit de jaren '90 die op onverklaarbare wijze op hun zestiende op de cover van Vogue belanden, of acteurs die toevallig dezelfde achternaam hebben als een Hollywood-regisseur. Mensen wijzen maar al te graag naar beroemdheden. Maar de echte, sluipende versie hiervan – het alledaagse nepotisme dat de samenleving eigenlijk verpest – begint precies hier, op een met yoghurt besmeurd speelkleed in een drukke buitenwijk, wanneer we het gewoon niet kunnen aanzien dat onze kroost worstelt met een vormenstoof.

Wat de huisarts zei over onverdiend peuterkapitaal

Tijdens de laatste controle van de tweeling, toen ik ze in een soort houdgreep had gewerkt om ze hun vitamine D-druppels te geven, zuchtte onze kinderarts, dokter Evans, en keek me met diep medelijden aan. Ze zei dat we er allemaal zo geobsedeerd door zijn om obstakels voor onze kinderen uit de weg te ruimen, dat ze nooit leren om over een takje heen te stappen.

Ze noemde daarbij twee woorden: 'toegang' en 'uitvoering'. Blijkbaar suggereert de kinderpsychologie dat toegang bieden prima is: het speelgoed kopen, ze mee naar het park nemen, ze inschrijven voor die veel te dure zintuiglijke speelles waarbij ze elkaar eigenlijk alleen maar slaan met natte spaghetti. Maar als we ingrijpen en de uitvoering voor ze doen, plegen we eigenlijk ontwikkelingssabotage. De puzzel kopen, dat is toegang. Maar als jij het puzzelstukje draait omdat het je fysiek pijn doet om te zien hoe ze een vierkant blokje in een rond gat proberen te rammen, dan beroof je ze van de fouten die ze juist nodig hebben om een functionerend mens te worden.

Wat me direct bij de absolute marteling van het knutselprojectje op de peuterspeelzaal brengt.

De perfectionisten van de speelgroep

Ik moet het even hebben over de moeders op de lokale speelgroep die aan het einde van de ochtend met van die perfect symmetrische meesterwerken vol glitterlijm naar huis gaan. We weten allemaal dat een tweejarige die dinosaurus van kartonnen bordjes niet zelf heeft gemaakt. Een vierendertigjarige projectmanager genaamd Susan heeft die dinosaurus gemaakt. Susan runt gewoon een nepotisme-machine in het buurthuis.

Wanneer je het kinderschaartje uit de handen van je kind grist omdat hun papieren sneeuwvlok eruitziet als een verminkt zakdoekje, communiceer je subtiel dat hun oprechte inzet en moeite eigenlijk waardeloos zijn. Je geeft ze onverdiend artistiek kapitaal. Jij neemt de uitvoering over. Je creëert een piepkleine, met glitters bedekte 'nepo baby' die denkt dat succes gewoon magisch komt aanwaaien, zonder ook maar één blaar op de duim.

Ondertussen lijkt Maya's knutselwerkje meestal op een modderplas die is getroffen door de bliksem, en ik ben er ontzettend trots op. Het is oerlelijk, maar ze heeft er wél hard voor gewerkt.

Eerlijk is eerlijk, als de vingerverfcreatie van je peuter in het Louvre thuishoort, moet je waarschijnlijk je eigen levenskeuzes eens onder de loep nemen.

De kwelling van op je handen moeten zitten

Als we willen stoppen met het opvoeden van verwende, piepkleine dictators, moeten we de fysieke kwelling doorstaan van toekijken hoe ze falen.

Hier is een volledig onvolledige lijst van dingen waarmee ik mezelf heb moeten dwingen om te stoppen ze voor mijn kinderen te doen:

• Knijptoetjes openmaken, puur omdat ze het scheurrandje niet snappen
• Hun blokken direct weer opstapelen zodra ze ze hebben omgegooid
• Hun linkerschoen aantrekken wanneer ze al vijf minuten bezig zijn om de rechterschoen aan de verkeerde voet te wurmen
• Ingrijpen wanneer ze halverwege de kussens van de bank vast komen te zitten

Je moet in feite op je handen zitten terwijl ze schreeuwen tegen een houten treinbaan. Je vecht tegen de drang om het voor ze op te lossen en laat het échte denkwerk over aan hun mollige, ongecoördineerde vingertjes, terwijl je maar bidt dat de buren niet de kinderbescherming bellen vanwege het lawaai.

Blokken die geen deuken achterlaten in de vloer

De truc van dit alles is wat dokter Evans 'veilig falen' noemde, wat ik zelf maar vertaal als 'ze de boel laten verpesten op een manier die niet eindigt met een ritje naar de spoedeisende hulp.'

Dit is waar onze Zachte Baby Bouwblokken Set in beeld komt. En ik ga echt de lof zingen van deze dingen, want ze hebben mijn plinten gered. Toen ik vroeger zware houten blokken kocht, was de uitvoeringsfase angstaanjagend. Dan bouwde Maya een torenhoog, structureel onstabiel monument van haar eigen ambitie, het viel om, en een massief houten blok ramde een stuk uit het stucwerk of stuiterde van Chloe's voorhoofd.

Deze Kianao-blokken zijn gemaakt van zacht rubber. Ze zijn heerlijk kneedbaar. Als de meiden een scheve toren bouwen en deze onvermijdelijk op hun voeten instort, is er geen drama. Ze doen zich geen pijn. Ze zijn hooguit even geïrriteerd, huilen misschien vier seconden, beseffen dat hun tenen er nog aan zitten, en proberen het opnieuw. Het is de perfecte arena om te falen. Ik hoef niet als een zenuwachtige scheidsrechter om ze heen te zwermen. Ik kan gewoon mijn koud geworden koffie opdrinken en de zwaartekracht ze een lesje laten leren.

Als je wilt weten hoe je je kind kunt laten spelen zonder er constant met een EHBO-doos naast te staan, bekijk dan eens het educatieve speelgoed van Kianao, waarmee ze op een veilige manier zélf het zware werk kunnen doen.

De realiteit van doorkomende tandjes

Natuurlijk zijn er ook biologische uitdagingen waarbij 'uitvoering' een grijs gebied is. Doorkomende tandjes, bijvoorbeeld. Je kunt het tandenkrijgen niet voor ze uitvoeren. Ik kan niet namens Chloe op een tafelpoot kauwen, hoe graag ik dat soms ook zou willen om 3 uur 's nachts wanneer ze de boel bij elkaar schreeuwt.

Een tijdje deed ik bijna alles – een uitdrijving kwam nog net niet in me op – om haar comfortabel te maken, maar uiteindelijk moet je ze gewoon de hulpmiddelen geven en een stapje terug doen. Wij gebruiken het Panda Bijtspeeltje van Siliconen en Bamboe. Ik zal eerlijk zijn: het is geen magie. Het is een stuk siliconen in de vorm van een panda. Het heeft mijn leven niet op z'n kop gezet, het zorgt er niet voor dat de nachtelijke wekmomenten stoppen, en het laat zeker niet het kwijl van de schouders van al mijn zwarte t-shirts verdwijnen.

Maar het is prima, vooral omdat het haar eigen regie geeft. In plaats van op mij te vertrouwen om haar tandvlees te masseren met een nat washandje – terwijl ze in mijn vingers bijt – kan ze zelf de platte kleine panda vasthouden en er naar hartenlust op kauwen. Dat is zij, die ontdekt hoe ze zichzelf kan troosten. Zij doet het werk.

Kleding waarin ze flink kunnen zwoegen

Als je echt wilt dat je kinderen zich uitsloven tijdens het kruipen, struikelen, falen en het opnieuw proberen, kun je ze niet aankleden in belachelijke outfits die ze in onbeweeglijke sierkussentjes veranderen.

Ik heb wel eens baby's in het park gezien die vastgesnoerd zaten in stijve spijkerbroekjes en zwaar gebreide truien. Ze konden hun knieën niet buigen en huilden de longen uit hun lijf omdat ze niet bij de zandbak konden komen. Dat is een ouder die ervoor zorgt dat hun kind gered moet worden. Als ze niet kunnen bewegen, moet jij immers alles voor ze doen.

Wij kleden de tweeling in dingen zoals het Babyrompertje van Biologisch Katoen. Het is mouwloos, het is rekbaar (er zit een beetje elastaan in), en door het biologische katoen heb ik geen last van rare eczeemaanvallen wanneer ze zich onvermijdelijk in het zweet werken tijdens een driftbui over een beker met de verkeerde kleur. Ze zien eruit als piepkleine turnsters, en nog belangrijker: ze hebben de volledige bewegingsvrijheid die nodig is om op de salontafel te klimmen, zich te realiseren dat ze vastzitten, en te ontdekken hoe ze er weer af komen zonder dat ik als vangnet fungeer.

Ouderschap, zo blijkt, is vooral een stapje terugdoen en ze het ongelooflijk harde, ongelooflijk saaie werk van het opgroeien zelf laten doen. Het is soms lastig om aan te zien. Maar de volgende keer dat Chloe me een dicht Tupperware-bakje aanreikt, schuif ik het mooi weer terug over het vloerkleed. Dat deksel zoekt ze zelf maar uit.

Klaar om je kleintjes de uitvoering zélf te laten doen in kleding waarin ze écht goed kunnen bewegen? Shop onze collectie biologische babykleding en omarm de rommelige kunst van veilig falen.

Vragen die ik mezelf stel om 3 uur 's nachts

Hoe stop ik met alles voor mijn peuter te doen zonder dat ze een complete driftbui krijgen?

Niet. De driftbui is juist het hele punt. Je blijft gewoon zitten en nipt van het lauwe, cafeïnehoudende drankje dat je nog over hebt, terwijl je toekijkt hoe ze huilen over een houten puzzel totdat ze het stukje per ongeluk op z'n plek klikken. Het is vreselijk om te zien, ik haat elke seconde, maar het werkt echt.

Is het echt zo erg om even hun schoenen aan te trekken als we te laat dreigen te komen?

Kijk, ik ben geen heilige. Als we over tien minuten een afspraak bij de dokter hebben, prop ik hun voeten in die laarsjes en draag ik ze als zakken aardappelen naar de auto. Je moet je gevechten kiezen. Probeer ze gewoon te laten aanmodderen op die luie zondagochtenden wanneer je nergens heen hoeft en je alle tijd van de wereld hebt om te zien hoe ze falen met klittenband.

Wat als ze oprecht worstelen met iets fysieks, zoals doorkomende tandjes?

Je kunt het werk nog steeds niet voor ze doen. Je geeft ze een koude bijtring, misschien een dikke knuffel, en je laat ze zelf de druk op hun tandvlees oplossen. Je kunt hun biologie niet doorspoelen, hoe graag je dat soms ook zou willen.

Hoe leer je een tweejarige over privileges?

Je laat ze natuurlijk niet even zitten voor een preek over sociaaleconomische ongelijkheid. Ik probeer dingen gewoon hardop te benoemen. Als het giet van de regen hier in de stad en we stappen in de auto, zeg ik gewoon: 'Hebben wij even geluk dat we vandaag een droge auto hebben?' De helft van de tijd negeren ze me volkomen en eten ze pluisjes van de automatten, maar ik denk dan maar dat het er uiteindelijk wel een beetje insijpelt.

Worden ze hier nou oprecht zelfstandiger van?

Ik mag het hopen, want de hoeveelheid tijd die ik heb gespendeerd aan het toekijken hoe Maya een banaan probeert te pellen, is ronduit onthutsend. Maar gisteren kreeg ze de schil helemaal zelf open, at de hele banaan op en gooide de schil ergens in de algemene richting van de prullenbak. Dus, wie weet begint het te werken.