Waarom het streven naar een droombaby mijn eerste jaar bijna verpestte

Het was dinsdagnacht 3:14 uur en ik zat op de grond van de babykamer in een tragisch bevlekt Nirvana-shirt dat zwaar rook naar zure melk en wanhoop. Maya was drie maanden oud en ze krijste. Niet zomaar een beetje dreinen, maar zo'n roodaangelopen, snerpend pterodactylus-gekrijs vanuit haar tenen dat je eigen tanden ervan gaan trillen. Mijn man Dave stond in de deuropening traag te knipperen als een verwarde uil, en kwam met ongelooflijk nutteloze suggesties zoals: "Misschien heeft ze honger?" Alsof ik haar niet letterlijk vijf seconden geleden van de borst had gehaald.

Ik negeerde hem en pakte mijn telefoon. Met mijn ene vrije duim opende ik Instagram, terwijl ik Maya op een ritmische, agressieve manier op mijn knie liet wippen in de hoop dat het een rijdende auto simuleerde. En daar was het. De post die me brak. Een prachtig belichte foto van een moeder in een smetteloos beige loungepakje, nippend van een matcha latte, met een bijschrift waarin ze opschepte over haar magische baby van twaalf weken die twaalf uur doorsliep, exclusief gevoed werd op een strak vier-uur-schema en eigenlijk gewoon zijn eigen belastingaangifte deed. De reacties stonden vol met mensen die haar kind de ultieme, mythische droombaby noemden. Je kent het wel. Dat magische, perfecte eenhoorn-achtige wezentje waar elke moderne opvoedblog tegenwoordig door geobsedeerd lijkt te zijn.

Ik begon te snikken. Gewoon daar, op het vloerkleed. Want het was duidelijk: ik faalde. Blijkbaar had ik mijn kind kapotgemaakt. Als deze willekeurige influencer haar baby kon programmeren als een slimme thermostaat, waarom werd mijn kind dan elke zevenenveertig minuten wakker als een defect autoalarm? Maar goed, het punt is: ik geloofde die hele onzin-fantasie volledig, en het heeft mijn mentale gezondheid tijdens mijn eerste jaar als moeder bijna verwoest.

De echt weerzinwekkende geschiedenis achter dat magische label

Voordat we het überhaupt over slaaptekort gaan hebben, moet ik het even hebben over iets wat ik onlangs leerde en waardoor ik mijn telefoon het liefst in de oceaan wilde gooien. Ik zat op een parkeerplaats een ijskoffie te drinken die op dat moment eigenlijk gewoon bruin water was, en luisterde naar een podcast over adoptie. En blijkbaar komt de term voor deze perfecte, veelgevraagde baby uit een superduister hoekje van de ongereguleerde adoptie-industrie.

Naar het schijnt gebruikten schimmige adoptiebemiddelaars deze term in het verleden om baby's met blond haar en blauwe ogen te beschrijven, omdat er "veel vraag" naar was en ze wanhopige gezinnen hogere tarieven konden rekenen. Oh god, is dat niet gewoon walgelijk? We maken letterlijk handelswaar van mensen en verpakken het in schattige mythische terminologie met een racistische ondertoon. Toen ik dat hoorde, werd ik fysiek misselijk van het feit dat ik ooit had gewenst dat mijn rommelige, luide, heerlijk chaotische dochter in dat hokje zou passen. Baby's zijn geen designerhandtassen. Je kunt niet zomaar het model bestellen dat niet huilt en wordt geleverd met levenslange garantie.

Wat dokter Miller echt zei terwijl ik tranen met tuiten huilde in haar spreekkamer

Dus ongeveer een week na mijn inzinking om 3 uur 's nachts in de babykamer, sleepte ik Maya naar de kinderarts voor een controle. Ik droeg een legging met een heel opvallend gat bij de knie en had mijn haar al dagen niet gewassen. Dokter Miller is een heerlijk nuchtere en directe vrouw die me door Leo's peuterdriftbuien en Maya's explosieve luierfases heen heeft geholpen. Ze keek één keer naar mijn trillende ooglid en vroeg hoe het slapen ging. Ik brak gewoon. Ik brabbelde aan één stuk door over strakke schema's, beige Instagram-moeders en hoe mijn baby defect was.

Dokter Miller gaf me een tissue en vertelde me eigenlijk dat alles wat ik online las, één grote leugen was. Van wat ik begrijp, is het slaapgedrag van baby's vooral een gigantische genetische loterij. Ze legde uit dat hoewel experts aanbevelen dat baby's zo'n 12 tot 16 uur slaap per dag krijgen, dat hun totale slaap is. Het is niet aaneengesloten. Het is opgebouwd uit vreemde, gefragmenteerde stukjes gedurende de dag en nacht. Ze vertelde me dat slaapregressies eigenlijk gewoon tekenen zijn van een gezonde cognitieve ontwikkeling. Dit betekent dat elke keer als Maya's hersenen iets nieuws leerden, haar slaapritme in duigen viel. Het is geen bug, maar een feature. Mijn baby was niet stuk, haar hersenen werkten gewoon perfect.

Ze zei ook iets over haar 'slaperig maar wakker' in bed leggen, waarvan ik vrij zeker weet dat het gewoon een psychologisch experiment is om vermoeide moeders te martelen, dus dat advies heb ik meteen uit mijn geheugen gewist.

De dingen die we écht gebruikten om de chaos te overleven

Zodra ik het idee losliet dat ik een perfect, meegaand robotkindje hoorde te hebben, werd alles echt makkelijker. Niet omdat Maya meer sliep, maar omdat ik stopte met vechten tegen de realiteit. Ik besefte dat ik haar biologie niet kon sturen, maar ik kon wél haar omgeving optimaliseren om ons een redelijke kans te geven op een extra uurtje rust.

We stortten ons volledig op routines, wat super saai klinkt, maar het heeft ons letterlijk gered. Dan heb ik het over een militair, ononderhandelbaar avondritueel, elke avond om 18:30 uur. Dave deed haar in bad en zong daarbij altijd vals 'Wonderwall' van Oasis. Vreselijk om aan te horen, maar Maya vindt het op de een of andere manier geweldig. Daarna smeerden we haar in met lotion, gaven we haar een schone luier en trokken we haar pyjama aan. Alles draaide erom haar kleine brein het signaal te geven dat de dag ten einde liep.

Ik kwam er ook achter dat kleding veel belangrijker is dan ik dacht. Bij mijn eerste kind, Leo, kocht ik gewoon alles waar schattige dinosaurussen op stonden. Maar Maya had van die vreemde, droge eczeemplekjes op haar benen die opvlamden zodra ze het warm kreeg. We stapten over op biologisch katoen, en ik kocht de Biologisch Katoenen Baby Romper van Kianao. Het is eerlijk gezegd gewoon een hele degelijke, basic romper. Hij is superzacht, heeft niet van die kriebelende labeltjes die rode striemen in hun nek achterlaten, en hij rekt serieus goed mee over haar gigantische hoofd zonder dat ik eraan hoef te sjorren. We wonen er nu zo ongeveer in. Ik zou niet zeggen dat het haar slaapproblemen op magische wijze genas, maar ze stopte wel met woelen en het schuren van haar benen tegen het matrasje om 2 uur 's nachts, wat voor mij al een enorme overwinning is.

Oh, we hebben ook nog een keer een 'white noise'-apparaat geprobeerd, maar het klonk als een stervende stofzuiger, dus die hebben we in de kast gesmeten.

Doorkomende tandjes verpestten sowieso alle vooruitgang die we boekten

Net als je denkt dat je je lot hebt geaccepteerd en een ritme hebt gevonden, besluit de kaak van je kind om scherpe kleine botjes door hun tandvlees te duwen en gaat alles compleet naar de knoppen. Doorkomende tandjes zijn de grap van het universum voor ouders die net iets te zelfverzekerd worden.

Toen Leo's eerste kiezen doorkwamen, was hij net een wild dier. Hij kauwde op de salontafel, hij kauwde op mijn schouder en hij probeerde zelfs op onze golden retriever te kauwen. Ik kocht wanhopig elk plastic speeltje bij de drogist, maar de meeste waren ofwel te hard, of gevuld met een vreemde vloeistof die me doodsbang maakte. Toen gaf mijn zus ons de Panda Bijtring van Siliconen en Bamboe cadeau, en het werd zijn emotionele steun en toeverlaat.

Ik herinner me nog levendig dat ik bij onze plaatselijke bakker zat te proberen een lauwe Americano te drinken, terwijl Leo agressief op dit kleine siliconen pandaatje zat te kauwen. Het is helemaal plat, dus zijn mollige handjes konden het echt goed vasthouden zonder het elke vijf seconden op de vieze cafévloer te laten vallen. En omdat het gemaakt is van voedselveilige siliconen, gooide ik het 's avonds gewoon in de vaatwasser. Eerlijk, als je verdrinkt in de tandenfase, haal dan zoiets in huis. Het is de enige reden dat ik Leo's kiezen-tijdperk heb overleefd zonder helemaal gek te worden.

Als je op zoek bent naar meer manieren om je rommelige, imperfecte kind comfortabel te houden zonder plastic troep te kopen, moet je eerlijk gezegd gewoon de collectie biologische babykleding bekijken, want natuurlijke vezels maken serieus een enorm verschil.

Esthetisch speelgoed versus de realiteit

Een deel van het loslaten van de perfecte-baby-mythe betekende voor mij ook het loslaten van de perfecte styling van de babykamer. Je weet wel wat ik bedoel. Die volledig neutrale, houten, beige speelkamers die eruitzien alsof ze in een Deens kunstmuseum thuishoren. Begrijp me niet verkeerd, ik ben dol op die look. Echt waar. Maar kinderen zijn eigenlijk gewoon kleine wasbeertjes die overal op willen meppen en alles in hun mond stoppen.

Ik heb wel een compromis gesloten met de Houten Babygym voor Maya. Er hangen van die prachtige, handgemaakte gehaakte speeltjes aan en ja, het staat schitterend in mijn woonkamer. Ik vind het heerlijk dat het geen gigantisch blok knipperend neonplastic is dat elektronische circusmuziek afspeelt. Maar laten we eerlijk zijn: Maya gaf niks om het ambachtelijke vakmanschap. Ze wilde gewoon de houten ringen met textuur vastgrijpen en er agressief aan trekken tot ze moe werd. En dat is, eerlijk is eerlijk, precies de bedoeling. Het gaf me exact veertien minuten rust om een koffie te drinken terwijl zij ertegenaan sloeg, dus hij heeft nu een vaste plek op ons vloerkleed.

Ik kocht ook een keer een romper met van die fladdermouwtjes voor haar, omdat me dat zo schattig leek voor een familiefoto. Hij was prachtig, echt waar. Maar twintig minuten voordat we van huis vertrokken, had ze een apocalyptische poepexplosie. Het worstelen met ruchesmouwtjes die bedekt zijn met mosterdkleurige poep is een ervaring die ik niemand aanraad. Hou het bij de basic rompertjes. Geloof me.

De voor en na van mijn mentale gezondheid als moeder

Voor die inzinking bij dokter Miller was ik een slaaf van mijn telefoon. Ik had zo'n blauwe tracking-app waarin ik elke minuut van Maya's slaap registreerde, elke milliliter die ze dronk, elke luier die ze volpoepte. Ik zocht naar een wiskundige formule die het geheim van het perfecte kind zou ontrafelen. Als ze na een dutje van 44 minuten wakker werd in plaats van 45 minuten, kromp mijn hele borstkas ineen van de stress.

Na die afspraak heb ik de app verwijderd. Gewoon het icoontje ingedrukt houden tot het begon te wiebelen en op het kruisje gedrukt. Het was ongeveer twee dagen doodeng, en daarna was het het meest bevrijdende gevoel ter wereld.

Je kunt een mens niet in een Excel-sheet vangen. Je baby wordt wakker omdat hij het te warm heeft, of omdat ze leren omrollen, of gewoon omdat ze willen weten of je er nog bent. En het is uitputtend. Soms is het een botbrekende, zielsverpletterende uitputting. Maar het is normaal. Je faalt niet alleen maar omdat je kind zich gedraagt als een biologisch normale menselijke baby in plaats van een mythisch wezen dat is ontworpen voor Instagram-likes.

Dus gooi je koude koffie in de gootsteen, trek een schoon shirt aan en stop met het vergelijken van jouw prachtig rommelige realiteit met de perfect gestileerde feed van een vreemde. Je baby is precies wie hij moet zijn.

Ben je er klaar voor om die giftige verwachtingen overboord te gooien en je gewoon te focussen op het comfort van je volkomen normale kind? Shop vandaag nog onze duurzame baby essentials bij Kianao en omarm de prachtige chaos van het echte moederschap.

Vragen die ik om 3 uur 's nachts wanhopig heb gegoogeld

Waarom wordt mijn baby elke twee uur wakker terwijl het internet zegt dat ze moeten doorslapen?

Omdat het internet eerlijk gezegd vol zit met leugenaars. Dokter Miller vertelde me dat de slaapcycli van baby's ongelooflijk kort zijn, en dat vaak wakker worden serieus een biologisch veiligheidsmechanisme is. Ze proberen je niet te manipuleren; ze checken gewoon of ze nog veilig zijn. Het is volkomen normaal, zelfs als je daardoor het liefst in je kussen wilt huilen.

Is het mijn schuld dat mijn kind zo slecht slaapt?

Nee! Ik heb maandenlang gedacht dat Maya's slaapgedrag een weerspiegeling was van mijn opvoeding. Dat is het niet. Slapen is grotendeels genetisch bepaald. Sommige volwassenen slapen diep, andere slapen licht. Bij baby's is dat net zo. Je kunt zorgen voor een mooie donkere kamer en een goede routine, maar je kunt hun hersenchemie niet dwingen te veranderen. Laat dat schuldgevoel los, het heeft toch geen enkele zin.

Moet ik echt kleding van biologisch katoen kopen?

Moeten? Nee. Maar als je kind een gevoelige huid of vreemde uitslag heeft, zoals Maya, maakt het een wereld van verschil. Synthetische stoffen houden warmte en vocht vast, waardoor baby's super chagrijnig worden. Biologisch katoen ademt echt. Bovendien is het een fijn idee dat je je kind niet in allerlei vreemde pesticiden hult, toch?

Hoe overleef ik het slaaptekort zonder gek te worden?

Koffie, je eisen voor een schoon huis bijstellen, en het afwisselen met je partner, als je die hebt. Dave en ik zijn in shifts gaan werken. Ik sliep van 20:00 tot 1:00 uur en hij nam in die tijd alle wakkere momenten voor zijn rekening. Daarna wisselden we. Ononderbroken slaap, al is het maar vier uur, is de enige manier om te overleven. En stop met het scrollen op social media midden in de nacht.

Waarom slapen ze nog slechter als er tandjes doorkomen?

Het is eigenlijk gewoon een constante, doffe pijn in hun gezichtje, wat erger wordt als ze plat liggen omdat het bloed dan naar hun tandvlees stroomt. Daarom worden ze gillend wakker. Een goede siliconen bijtring overdag helpt ze om het tandvlees te masseren, maar 's nachts moet je de rit gewoon uitzitten met heel veel knuffels en de pijnstilling die je huisarts eventueel aanraadt.