De grote mythe om 3 uur 's nachts over het slaapritme van je baby

Ik zat op het uiterste puntje van onze piepende schommelstoel in de babykamer. Het was 03:14 uur 's nachts, ik had mijn eerste kindje vast en staarde boos naar een of andere tracking-app van vier euro op mijn telefoon. Het scherm knipperde rood om me te vertellen dat mijn baby van drie weken oud "van schema" afweek. Hij krijste de boel bij elkaar. Ik huilde in een spuugdoekje. De hond ijsbeerde door de gang. En ergens in mijn slaapgebrek-brein geloofde ik oprecht dat als ik zijn dutjes maar perfect zou bijhouden, hij op magische wijze zou transformeren in een van die robotachtige baby's die je op Instagram ziet en die stipt om 19:00 uur hun oogjes sluiten.

Ik zal maar meteen eerlijk tegen je zijn, want ik ben momenteel mijn derde berg wasgoed van vandaag aan het opvouwen en ik heb simpelweg de energie niet om het mooier te maken dan het is: proberen om een pasgeboren baby in een strak schema te dwingen, is de grootste illusie van het moderne ouderschap.

Bij mijn oudste maakte ik mezelf he-le-maal gek in een poging een ritme af te dwingen. Ik kwam het huis niet meer uit. Ik hield de minuten bij als een obsessieve boekhouder. En weet je wat er gebeurde? Hij sliep nog steeds voor geen meter, en ik liep het plezier van gewoon lekker met mijn kind knuffelen mis omdat ik te druk was met op de klok kijken.

De realitycheck van de dokter over het babybrein

Toen ik mezelf eindelijk naar de huisarts had gesleept, eruitziend als een geëlektrocuteerde wasbeer, lachte dokter Jansen me eigenlijk gewoon recht in mijn gezicht uit—vriendelijk, dat wel. Hij vertelde me dat pasgeboren baby's simpelweg niet de fysieke bedrading hebben om te begrijpen hoe laat het is.

Van wat ik me nog vaag van dat gesprek herinner, legde hij uit dat ze worden geboren zonder een werkend circadiaan ritme (biologische klok). Het schijnt dus een week of acht, negen te duren voordat die kleine hersentjes überhaupt beginnen met de aanmaak van de melatonine en cortisol die nodig zijn om dag en nacht van elkaar te onderscheiden. Voor die tijd hebben ze piepkleine maagjes die melk in een recordtempo verwerken. Dat constante wakker worden is dus geen dwarsigheid, het is gewoon pure biologie.

Je kunt een biologisch proces dat nog niet eens is opgestart, niet trainen. Je moet gewoon het licht dimmen en je volledig overgeven aan de chaos, terwijl je de wekker op je nachtkastje keihard negeert.

Mijn ongelijk toegeven over dat hele "slaperig maar wakker"-advies

Oké, ik moet iets bekennen en het doet pijn aan mijn trots. Jarenlang heb ik bij hoog en laag beweerd dat het "slaperig maar wakker"-advies een wreed psychologisch experiment was, bedacht door mensen met een hekel aan moeders. Telkens als iemand me vertelde dat ik mijn baby moest wegleggen voordat ze volledig in slaap waren, wilde ik het liefst een vieze luier naar hun hoofd slingeren.

Maar toen kwam mijn tweede kindje. Ik probeerde mijn Etsy-shop draaiende te houden, terwijl er een peuter de woonkamer verbouwde en ik een baby had die permanent aan mijn borst vastgeplakt zat. Uit pure, onvervalste wanhoop begon ik haar rond de drie maanden in haar bedje te leggen op momenten dat ze langzaam begon te knipperen en voor zich uit staarde als een aangeschoten oom na het kerstdiner.

Ik was er mentaal helemaal op voorbereid dat ze het op een krijsen zou zetten.

In plaats daarvan friemelde ze wat, zoog op haar handje, en viel ze gewoon... in slaap. Het blijkt dat de wetenschap het in dit geval tóch bij het rechte eind heeft. Als je ze slaperig weglegt, ontdekken ze min of meer hoe het bedje voelt terwijl ze nog bij bewustzijn zijn. Dat leert ze blijkbaar hoe ze zichzelf gerust kunnen stellen, zodat ze niet compleet in paniek raken als ze twee uur later alleen in het donker wakker worden.

Het vreselijke advies van mijn oma over veilig slapen

Als ik naar mijn oma luisterde, de schat, zouden mijn kinderen op hun buik slapen onder drie zware dekbedden, met een druppeltje sterke drank op hun tandvlees gegooid. Ik hou van die vrouw, maar de overlevingskansen van baby's in de jaren negentig en daarvoor voelt achteraf als een absoluut wonder.

Mijn arts heeft de ABC-regel voor veilig slapen (Alone, Back, Crib - Alleen, Rug, Bedje) er bij mij ingeramd, en door mijn postnatale angst nam ik dat bloedserieus. Meer is het niet.

• Ze slapen alleen in hun eigen ruimte (we hebben zes maanden rooming-in gedaan, maar niet in hetzelfde bed, want ik ben een wilde slaper die alle dekens inpikt).
• Altijd op hun rug.
• In een volledig leeg bedje met een stevig matras.

Mijn moeder probeert altijd stiekem een knuffelbeest in de wieg te smokkelen omdat het er zo "eenzaam" uitziet, en ik moet haar soms fysiek tegenhouden. Geen bedomranders, geen verzwaarde slaapzakken (kinderartsen raden die inmiddels trouwens sterk af) en geen losse dekens. We houden de kamer koel omdat oververhitting blijkbaar een grote risicofactor is, dus we trekken ze gewoon één ademend laagje aan en wensen ze welterusten.

Als je op zoek bent naar spullen die een gezonde nachtrust daadwerkelijk ondersteunen, zónder giftige chemicaliën, neem dan als je even tijd hebt een kijkje bij de biologische slaapcollectie van Kianao.

De routine die me mentaal overeind hield (en de spullen die daarbij hielpen)

In plaats van een strak schema leerde ik uiteindelijk te vertrouwen op een ritme. De Eten-Spelen-Slapen routine is het enige dat voorkomt dat mijn huishouden in een compleet chaotische anarchie vervalt.

Zo werkt dat in mijn onvoorstelbaar glamoureuze leven: De baby wordt huilend wakker. Ik voed hem meteen, zodat hij eten niet associeert met in slaap vallen. Daarna gaan we "spelen", wat voor een baby van twee maanden letterlijk betekent dat hij op een speelkleed ligt en wezenloos naar de plafondventilator staart, terwijl ik probeer mijn koude koffie op te drinken. Zodra hij in zijn oogjes begint te wrijven of dreinerig wordt, baker ik hem in en leg ik hem in bed voor een dutje.

Het klinkt belachelijk simpel, maar het scheiden van melk en slaap was een enorme game-changer bij mijn middelste kind.

Nu ga ik het heel even over babyspullen hebben, en ik beloof dat ik niet als een reclamefolder zal klinken. Ik heb door de jaren heen zóveel absolute onzin gekocht, maar er zijn een paar dingen die ik serieus elke dag gebruik.

Ten eerste de Biokatoenen Babydeken met IJsbeerprint van Kianao. Ik ben geobsedeerd door dit ding. Ik heb de grotere maat gekocht (120x120cm) want hij kost iets van vierendertig euro en ik vertik het om iets te kopen waar ze na een maand alweer uitgegroeid zijn. Hij is gemaakt van 100% GOTS-gecertificeerd biologisch katoen, wat betekent dat hij geen rare chemische lucht heeft als je hem uit de verpakking haalt. Ik gebruik hem voor de buiktijd, drapeerde hem over mijn benen tijdens het voeden midden in de koude nacht, en mijn oudste heeft hem serieus ingepikt als deken voor op zijn eigen bed. Hij wordt elke keer dat ik hem per ongeluk op het verkeerde wasprogramma was nóg zachter, wat eerlijk gezegd een wonder is.

Dan is er nog de Panda Bijtring van Siliconen en Bamboestof. Ik zal eerlijk zijn: het is gewoon een stukje voedselveilige siliconen in de vorm van een panda. Het is prima. Hij kost vijftien euro. Maar toen mijn jongste in die vreselijke slaapregressie van zes maanden belandde—wat meestal gewoon betekent dat ze wakker worden door kloppend tandvlees—was dit ding in de koelkast leggen en aan hem geven de enige manier om hem te laten stoppen met huilen en weer rustig te krijgen. Het is plat, dus hij kan het echt makkelijk zelf vasthouden, en het mag in de vaatwasser. Is het magie? Nee. Koop ik hiermee twintig minuten stilte? Absoluut.

Oh, en voor de momenten waarop mijn schoonmoeder erop staat dat de baby een dekentje nodig heeft in de kinderwagen, gebruik ik de Bamboe Babydeken met Kleurrijke Blaadjes. Deze is gemaakt van bamboe, wat blijkbaar geweldig is voor de temperatuurregulatie. Hierdoor hoef ik niet in de stress te schieten over oververhitting terwijl we buiten in de zomerhitte rondlopen.

Vergeet alleen niet om de wakkertijd goed in de gaten te houden, want een oververmoeide baby produceert een vrachtlading aan cortisol en zal tegen zijn slaap vechten als een piepkleine, boze MMA-vechter.

Hoe de verschillende fases er in de realiteit écht uitzien

Als je op dit moment even het overzicht helemaal kwijt bent, helpt het om te weten wat je kunt verwachten, zodat je niet het gevoel hebt dat je faalt.

1. De Aardappelfase (0-2 maanden): Totale wetteloosheid. Ze slapen misschien wel 18 uur per dag, maar dat gebeurt uitsluitend in blokjes van twee uur. Probeer geen schema aan te houden. Overleef gewoon. Drink water. Bestel eten.
2. Het Ontwaken (3-5 maanden): Dit is het moment waarop die melatonine eindelijk begint te werken en je 's nachts misschien een keer een blok van vijf uur kunt pakken. Maar word niet overmoedig, want de slaapregressie van vier maanden raakt je als een denderende sneltrein en zet je snel weer met beide benen op de grond. Dit is overigens hét perfecte moment om te oefenen met het 'slaperig maar wakker' wegleggen.
3. Het Semi-Voorspelbare Tijdperk (6-12 maanden): Meestal heb je nu twee of drie vaste dutjes overdag, en wordt er vooral 's nachts geslapen. Mijn derde kindje zit momenteel in deze fase, en tenzij er een tandje doorkomt of hij leert kruipen, hebben we nu oprecht weer een ietwat voorspelbare avond.

Kijk, ik weet hoe wanhopig die vroege ochtenden voelen. Ik weet hoe het is om om 04:00 's nachts huilend te googelen op "waarom wil mijn baby zijn ogen niet sluiten". Maar ik beloof je: uiteindelijk leren ze echt wel hoe ze moeten slapen.

Je hebt geen dure app nodig, en je hoeft niet elke keer dat ze met hun ogen knipperen vast te leggen. Het enige wat je nodig hebt is een goed ritme, een donkere kamer en heel veel geduld met jezelf.

Klaar om de babykamer een upgrade te geven met spullen die oprecht helpen? Shop hier de biologische dekencollectie van Kianao voordat de kleine weer wakker wordt van diens dutje.

Veelgestelde vragen (en mijn doodeerlijke antwoorden)

Wanneer kan ik mijn baby echt op een strak schema zetten?

Heel eerlijk? Ik zou niet eens op de klok kijken totdat ze een maand of zes oud zijn. Daarvoor maak je jezelf alleen maar ongelukkig door te proberen een vierkant blokje in een rond gaatje te proppen. Let in plaats daarvan op vermoeidheidssignalen, zoals gapen of wezenloos naar de muur staren, in plaats van op je horloge. Rond de zes maanden komen ze meestal vanzelf in een natuurlijk ritme met een ochtenddutje en een middagdutje, en daar kun je je dag dan een beetje omheen plannen.

Is het erg als mijn baby alleen in slaap valt tijdens het voeden?

Luister, je doet wat je moet doen om de eerste drie maanden te overleven. Als ze in slaap voeden de enige manier is waarop iedereen in huis nog een beetje rust krijgt: gewoon doen. Maar mijn arts waarschuwde me dat als je hier na vier maanden nog mee doorgaat, ze simpelweg niet meer weten hoe ze zelf weer in slaap moeten vallen als ze 's nachts wakker worden zonder een borst in hun mond. Daarom heb ik het voeden uiteindelijk verschoven naar het begin van hun wakkertijd.

Hoe lang moet mijn pasgeboren baby wakker zijn tussen de dutjes door?

Helemaal niet lang. Voor een gloednieuwe baby is dat meestal maar 45 minuten tot een uurtje. Tegen de tijd dat je een luier hebt verschoond, hebt gevoed en ze hebt laten boeren, is het eigenlijk alweer tijd om ze terug in bed te leggen. Als je ze twee uur wakker houdt om ze "moe te maken", pakt dat meestal gigantisch verkeerd uit en krijsen ze alles bij elkaar omdat ze oververmoeid zijn.

Wat moet ik doen tijdens een slaapregressie?

Een beetje huilen, veel te veel koffie drinken en voet bij stuk houden. Regressies gebeuren meestal op de momenten dat de hersentjes een enorme ontwikkelingssprong maken, zoals leren omrollen of het besef van objectpermanentie (weten dat dingen blijven bestaan, ook als je ze niet ziet). Houd vast aan je vaste routines, begin geen nieuwe slechte gewoontes als het even kan, en weet gewoon dat het meestal na een week of twee weer over waait.