Mooie kleine baby, ik ben zo verliefd op jou: de realiteit

Lieve Sarah van precies zes maanden geleden,

Je zit nu op de bestuurdersstoel van de Honda, vreselijk geparkeerd over twee vakken bij de lokale supermarkt. De airco staat op de hoogste stand, maar je zweet nog steeds door je veel te grote zwangerschapsshirt heen, want die postpartum hormonen zijn een nachtmerrie. En je ijskoffie – waar je zeven euro voor hebt betaald en die je wanhopig nodig had – is inmiddels gereduceerd tot warm, beige water. Je scrolt op je telefoon en laat het algoritme je de ene na de andere video voeren van volkomen perfecte, stralende vrouwen die heen en weer wiegen in hun monochromatische, perfect verlichte babykamers.

En de audio. Oh god, de audio.

Het is dat liedje van Connie Francis uit de jaren zestig, dat met pretty little baby I'm just so completely in love with you, en het speelt op een constante, onontkoombare loop. Je kijkt naar deze vrouwen die neerkijken op hun volkomen stille, perfect ingebakerde pasgeborenen. Stuk voor stuk lijken ze op een feilloos gecureerde 'e-baby', van die rare virtuele internet-esthetische accessoires die nooit schreeuwen, overgeven of tot bloedens toe in je sleutelbeen krabben.

En jij, mijn lieve vriendin, zit in de auto op een parkeerplaats keihard te huilen.

Want hoewel je kinderen nu ouder zijn — Leo is vier, Maya is zeven — triggerde die audio iets dieps, donkers en zwaars in je borst. Dat schuldgevoel achteraf is een verstikkend besef dat toen je je eigen baby's mee naar huis nam, je niet die onmiddellijke, allesomvattende, magische film-montage liefde voelde. Je houdt die prachtige kleine baby in je armen in het ziekenhuisbed, en de verpleegkundigen glimlachen, Dave huilt, en jij bent gewoon... leeg. Ik zweer het, als je net een baby hebt, breekt je brein gewoon in een miljoen kleine, angstige stukjes. Je kijkt naar die kleine baby en denkt: oké, ik moet deze ademende aardappel nu dus in leven zien te houden. En je zit in de auto te huilen omdat je dacht dat er iets kapot was in je.

De absolute valstrik van internet-esthetiek

We moeten het er even over hebben hoe ziek deze hele opvoering van het moederschap is geworden. Dave, zegen zijn enorm praktische hart, vond me regelmatig huilend in de wasruimte om 3 uur 's nachts toen Maya drie weken oud was. Meestal probeerde ik dan die piepkleine newborn-sokjes te wassen die letterlijk nooit aan hun voetjes blijven zitten, echt waarom maken ze die überhaupt? Ze vallen gewoon uit in de kinderwagen en je verliest er één en dan heb je een lade vol onbruikbare enkele sokjes. Maar goed, het punt is, hij vond me dan huilend en vroeg wat er mis was, en ik kon hem niet uitleggen dat ik rouwde om een gevoel dat ik geacht werd te hebben, maar niet had.

Wij zijn de eerste generatie moeders die moeten toekijken hoe duizenden andere vrouwen het vierde trimester 'optreden' met een letterlijke soundtrack van perfectie. Het is eerlijk gezegd bizar. Je ziet de bijpassende linnen pakjes en het houten regenboogspeelgoed dat eruitziet alsof het in een kunstmuseum thuishoort in plaats van in een speelkamer, en de moeders wier haar niet met plukken tegelijk uitvalt, en je internaliseert het allemaal. Je neemt aan dat, omdat ze de esthetiek op orde hebben, ze de emotionele connectie ook wel op orde zullen hebben. Je neemt aan dat zij wél dat vuurwerk voelden.

De waarheid is, niemand filmt zichzelf als ze al vier dagen niet hebben gedoucht, hun tepels bloeden en ze naar de muur staren terwijl ze zich afvragen of ze hun leven verpest hebben. Je vergelijkt jouw rauwe, angstaanjagende, lekkende realiteit met de vijftien-seconden hoogtepunten van iemand anders.

Mensen zeggen dat je tijdens de newbornfase gewoon al je apps moet verwijderen, maar dat doet natuurlijk niemand echt. Wat moet je anders doen om wakker te blijven terwijl een piepklein mensje je in het donker als menselijke speen gebruikt?

Wat Dr. Miller me eigenlijk vertelde over de knuffelstofjes

Ik herinner me nog dat ik in de spreekkamer van Dr. Miller zat toen Leo misschien een maand oud was. De kamer rook overweldigend naar ontsmettingsalcohol en oude opvoedtijdschriften, en ik stortte gewoon in. Leo krijste de boel bij elkaar omdat het papier op de onderzoekstafel zo luid knisperde, en ik keek de kinderarts aan en biechtte op dat ik eigenlijk niets anders voelde dan pure doodsangst. Ik vertelde hem dat ik me voelde als een gijzelingsonderhandelaar wiens missie aan het mislukken was.

Hij pakte er geen grafiek bij. Hij gaf me geen zielige blik. Hij schoof gewoon zijn bril recht en vertelde me dat voor een enorm groot deel van de vrouwen die liefde niet op dag één verschijnt.

Hij probeerde me de wetenschap erachter uit te leggen, iets over hoe fysieke nabijheid oxytocine triggert — blijkbaar dat knuffelhormoon waardoor je je gaat hechten, ik weet het ook niet precies, ik was met de hakken over de sloot geslaagd voor biologie op de middelbare school. Maar hij zei dat extreme uitputting, enorme dalingen in oestrogeen en het absolute fysieke trauma van een bevalling die receptoren in feite een tijdje blokkeren. Je brein gaat in een strikte overlevingsmodus. Je hebt letterlijk de biologische bandbreedte niet om geromantiseerde liefde te voelen, omdat je lichaam aan het uitvogelen is hoe het een wond ter grootte van een dinerbord in je baarmoeder moet genezen, terwijl het tegelijkertijd melk aan het produceren is.

Hij vertelde me dat responsieve verzorging — gewoon oppakken als ze huilen, voeden, wiegen, zelfs als je je van binnen helemaal doods voelt — in de loop van de tijd fysiek de neurale verbindingen in hun kleine hersentjes opbouwt. Het is geen magie. Het is gewoon herhaling. Je doet het fysieke werk van het moederschap, en uiteindelijk haalt het gevoel de acties vanzelf in. Het creëert een veilige hechting, of jij dat vuurwerk nu voelt of niet. Eerlijk gezegd was ik al opgelucht dat hij niet de Kinderbescherming op me afstuurde.

Als je momenteel vastzit onder een slapende baby en je bent gewoon op zoek naar iets dat de fysieke realiteit van deze fase iets makkelijker kan maken, kun je door deze biologische babydekentjes bladeren in de hoop dat het je twintig minuten rust oplevert.

De spullen die ons daadwerkelijk hielpen de wachttijd te overleven

Kijk, je kunt geen band met je kind kopen. Laten we daar heel duidelijk over zijn. Maar je kunt absoluut dingen kopen die de fysieke daad om ze in leven te houden net iets minder ellendig maken, terwijl je wacht tot je hormonen weer op orde zijn en de liefde inslaat.

Toen mijn zus vorige maand haar baby kreeg en me huilend opbelde met precies hetzelfde schuldgevoel dat ik destijds had, kocht ik de Kleurrijke Zwaan Bamboe Babydeken voor haar. Dat ding is mijn persoonlijke heilige graal qua babyspullen. Toen Leo piepklein was, had hij een vergelijkbare bamboedeken van hen die hij helemaal verwoest heeft, omdat hij hem letterlijk óveral naartoe sleepte — door de modder in het park, over de plakkerige keukenvloer, recht de hondenmand in. Het bamboemateriaal is blijkbaar van nature temperatuurregulerend. Dat zal wel de reden zijn waarom Maya geen last meer had van die vreselijke rode zweetuitslag in haar nek, die ze wel kreeg als ze op goedkoop polyester sliep. Het wordt oprecht zachter met elke wasbeurt, en je wast zoiets constant.

Ik kocht ook de Biologisch Katoenen Baby Romper met Ruffles voor haar. Het is... prima. Ik bedoel, hij is super schattig en het biologische katoen voelt fijn aan op hun huidje, en de drukknoopjes zijn oprecht makkelijk te sluiten als je op nul uur slaap functioneert en je scheel ziet. Maar laten we eerlijk zijn, het is maar een kledingstuk en ze gaan er uiteindelijk toch een massale spuitluier in hebben. Ik ben sowieso niet echt een fan van ruffles aan de mouwen, want die gaan raar opfrommelen onder een strakke inbakerdoek. Maar het levert wel een heel schattig plaatje op om naar opa en oma te sturen voordat de onvermijdelijke spuugramp de boel weer verpest.

Oh god, en in hemelsnaam, je hebt een goed afleidingsmiddel nodig voor als ze jengelig worden en je gek dreigt te worden. Wij gebruikten zoiets als deze Konijnen Bijtring Rammelaar. Er zit zo'n onbehandelde houten ring aan waar Maya letterlijk als een wilde termiet op zat te kauwen toen haar tandjes doorkwamen. Het was het enige wat haar langer dan vier aaneengesloten minuten stil hield in de autostoel. Ik vond het geweldig dat het gewoon katoen en hout was, en niet een of andere schreeuwende plastic elektronische nachtmerrie met lichtjes die een blikkerige versie van 'Old MacDonald' afspeelt waardoor je je auto zo de greppel in wilt sturen. Maar goed, het punt is: babyspullen helpen, maar het lost de interne strubbelingen niet op.

De tijdlijn is sowieso helemaal verzonnen

Lieve Sarah van zes maanden geleden. Alsjeblieft, ik smeek je, stop met huilen op de parkeerplaats van de supermarkt om een virale audiotrend.

De liefde komt. Echt waar. Het overvalt je ongemerkt op een moment dat je er niet naar op zoek bent. Op een willekeurige dinsdag zit je op het kleed in de woonkamer, omringd door plastic blokken die pijn doen aan je knieën, je drinkt wéér een koude koffie, en dan kijken ze je aan en lachen ze voor de allereerste keer. Op dat moment zal je borstkas fysiek pijn doen van hoeveel je van ze houdt.

Het hoeft geen virale soundbite te zijn. Het hoeft er niet esthetisch uit te zien of perfect te passen in een beige vierkantje op het internet.

Je moet gewoon die app afsluiten en ademhalen, en de rommelige, niet-zo-glamoureuze realiteit van het hebben van een pasgeboren baby over je heen laten komen, zonder te proberen een of ander magisch filmmoment te forceren dat helemaal niet bestaat. Dave had gelijk toen hij zei dat ik het goed deed, zelfs toen ik me van binnen compleet hol voelde. Je dóét het werk al. De liefde zit al in de acties, zelfs als je brein nog bezig is met een inhaalslag om het ook echt te voelen.

Voordat je weer verdwaalt in een rabbit hole van perfect gestylede babykamers en je hele bestaan als moeder in twijfel begint te trekken, is het misschien beter om naar wat praktische biologische babykleertjes te kijken. Herinner jezelf eraan dat je enige taak op dit moment puur overleven is.

Vragen die ik krijg als ik dit hardop toegeef

Is het serieus normaal als ik niet meteen compleet geobsedeerd ben door mijn baby?
Ja, oh mijn god, ja. Letterlijk tot wel een vijfde van alle moeders voelt die blikseminslag van liefde niet onmiddellijk. Je lichaam heeft zojuist het equivalent van een zwaar auto-ongeluk meegemaakt, je hormonen crashen sneller dan de aandelenmarkt en je hebt al dagen niet geslapen. Niet meteen geobsedeerd zijn is een biologisch verdedigingsmechanisme, geen karakterfout. Wees een beetje lief voor jezelf.

Hoe moet ik in vredesnaam een band met ze opbouwen als ik zo wanhopig moe ben?
Je hoeft helemaal niks speciaals te doen. Je hebt geen bindingsroutine of een certificaat voor babymassage nodig. Houd ze gewoon vast tijdens het voeden. Laat ze op je borst slapen terwijl jij foute reality-tv kijkt. Die fysieke nabijheid doet biologisch gezien het zware werk voor je. Alleen al het doorlopen van de basisbewegingen om ze in leven te houden, bouwt die band op, ik beloof het je.

Maken die virale audios een postnatale depressie erger?
Ik ben geen psycholoog, maar uit eigen ervaring? Absoluut, ja. Als je toch al hormonaal kwetsbaar bent, is het zien van een constante stroom vrouwen die doen alsof de newbornfase een gelukzalige, rustige, esthetische droom is, ongelooflijk giftig. Het legt de lat emotioneel gezien onmogelijk hoog, waardoor je het gevoel krijgt dat je faalt, terwijl je eigenlijk gewoon in de echte wereld leeft.

Maakt die biologische stofjes echt uit voor de hechting?
Niet direct, nee. Een baby zal zich met jou hechten, of ze nu premium biologisch katoen of een goedkope polyester zak dragen. Maar met zachte, ademende stoffen, zoals de Kianao rompertjes, zijn ze fysiek gewoon comfortabeler. Dat betekent dat ze net iets minder huilen vanwege huidirritatie of oververhitting, en dát betekent weer dat jouw angstniveau iets lager blijft. Minder geschreeuw zorgt ervoor dat je je makkelijker weer mens voelt, wat het hele proces van 'verliefd worden' absoluut een stuk vlotter laat verlopen.