Het hilarische 'eerste stapjes'-verhaal met een traan dat elke moeder moet lezen

Daar zat ik dan, op handen en knieën midden in de woonkamer. Het zweet stond op mijn voorhoofd onder mijn derde slordige 'mom bun' van de dag, terwijl ik een half opgegeten kaasstengel als een wortel voorhield aan een enorm koppige dreumes van veertien maanden. Mijn oudste zoon, Jackson, zat plat op zijn billen en keek me aan alsof ik zijn voorouders diep had beledigd. Ik had net vier bestellingen voor mijn Etsy-shop ingepakt, de baby sliep, en ik had besloten dat Jackson vandaag zou gaan lopen. Ik probeerde hem overeind te trekken. Hij maakte zich helemaal slap. Ik probeerde hem om te kopen. Hij gooide de kaasstengel, die mijn vers beschilderde mok op de salontafel raakte, waardoor deze in duizend stukjes brak. Ik ben gewoon op het vloerkleed gaan zitten en heb gehuild.

Als je met andere moeders praat, heeft iedereen wel een verhaal over die eerste stapjes met een vleugje lichte hysterie. Je hoort zelden over dat magische, filmische moment waarop een kind gewoon opstaat en door de kamer in de armen van een huilende moeder zweeft. Mijn verhaal was een ware saga waarbij ik zélf figuurlijke babystapjes in mijn ouderschap moest zetten, wachtend op zijn letterlijke stapjes. Vooral omdat ik mezelf gek maakte door hem te vergelijken met de belachelijk atletische baby van tien maanden van mijn nicht, die zo'n beetje aan parkour deed op hun bank.

Ik ga gewoon eerlijk tegen je zijn: de druk die we onszelf opleggen voor deze ene specifieke mijlpaal is totaal absurd. Als je nu op de grond zit te huilen om een kind dat liever op zijn billen over het tapijt schuift als een hond met jeuk, pak dan even een kop koffie en laten we het hebben over wat er echt toe doet.

Wat de dokter écht zei over tijdlijnen

Na het grote kaasstengeldrama van 2020 marcheerde ik met Jackson naar het consultatiebureau, ervan overtuigd dat er fundamenteel iets mis was met zijn beentjes. Mijn oma had al de hele week in mijn oor lopen toeteren dat ze mijn vader met zes maanden harde schoentjes had gegeven en dat hij met negen maanden al liep. Dus mijn vasthoudendheid om hem op blote voetjes te laten, zou vast zijn leven verpesten. Lief mens hoor, ze bedoelt het goed, maar haar medische advies bestaat meestal uit het wrijven van whisky op pijnlijk tandvlees of boter smeren op brandwonden.

Dokter Jansen keek één keer naar mijn paniekerige gezicht, zag hoe Jackson vrolijk als een militair door de onderzoekskamer tijgerde om een tijdschrift op te eten, en lachte me zo'n beetje uit. Ze vertelde me dat de normale leeftijd voor zelfstandig lopen ergens tussen de 10 en 18 maanden ligt. Dat vond ik nogal een bizar feitje, want het ontwikkelingsverschil tussen een baby van 10 maanden en eentje van 18 maanden is zoiets als het verschil tussen een aardappel en een piepkleine, dronken student. Je denkt dat je kind achterloopt, maar blijkbaar zijn hun hersentjes gewoon druk bezig met andere verbindingen leggen, zoals uitvogelen hoe je in nog geen tien seconden een hele rol wc-papier afrolt.

Ze gaf me ook een foldertje met inzichten vanuit de kinderfysiotherapie, wat me echt van mijn stoel blies, want ik had alles verkeerd gedaan. Steeds als ik Jackson probeerde te helpen met lopen, pakte ik zijn handjes en hield ze hoog boven zijn hoofd, waardoor ik hem als een marionet door de keuken sleepte. Volgens de mensen die hier écht voor gestudeerd hebben, moet je hun handjes op schouderhoogte vasthouden, zodat ze de natuurlijke voorwaartse gewichtsverplaatsing voelen die ze nodig hebben om zelf te lopen. Oeps.

De grote babyschoentjes-leugen

Laten we het even over schoenen hebben, want hier ben ik met open ogen ingetuind. De baby-adviesindustrie wil je heel graag doen geloven dat je kind stevige leren wandelschoentjes van veertig euro nodig heeft voor die eerste stapjes.

Alleen al voor de maten heb je een universitaire graad in de wiskunde nodig. Maatje 19 bij het ene merk is zo groot als een poppenvoetje, terwijl maatje 19 bij een ander merk een kleine volwassene zou passen. Je trekt hun voetje om op een stuk papier als een soort plaats delict, bestelt de schoentjes online om wat geld te besparen, en tegen de tijd dat ze drie dagen later aankomen, is de voet van je kind alweer een halve maat gegroeid en krijg je dat mollige voetje niet eens meer voorbij de tong van de schoen.

En dan die stugheid. Ik bond die kleine, dure leren laarsjes bij Jackson om, waarna hij opstond alsof hij het monster van Frankenstein was, totaal niet in staat om zijn enkels te buigen. Binnen twee seconden ging hij keihard onderuit op het hondenkussen. Je geeft flink wat geld uit aan iets dat ze drie weken dragen en intens haten.

En begin me niet eens over die plastic loopwagentjes met wieltjes, wat eigenlijk gewoon snelle botsauto's zijn om je muren mee te ruïneren.

De harde waarheid die ik heb geleerd, is dat op blote voeten binnenshuis echt het beste is, zodat ze hun teentjes kunnen gebruiken voor grip op de vloer. En als je ze dan toch schoentjes moet aandoen voor buiten, heb je gewoon iets nodig met een extreem flexibele zool en een brede voorkant, zodat hun kleine teentjes niet in de verdrukking komen. Bewaar je geld maar voor luiers, meiden.

Opgeven en een 'ja-kamer' maken

Zodra ze zich beginnen op te trekken en langs de meubels schuifelen, wordt je hele huis ineens een levensgevaarlijke hindernisbaan. Ik heb Jackson zo'n twee weken lang de hele dag achtervolgd terwijl ik elke vijf seconden "nee" riep, omdat hij probeerde de tv op zijn hoofd te trekken of de aarde uit de varen wilde opeten. Het was uitputtend voor mij en waarschijnlijk super irritant voor hem.

Mijn huisarts stelde voor een 'ja-ruimte' te creëren. Dat klinkt als iets wat een Instagram-influencer zou roepen terwijl ze een bosje salie verbrandt, maar het heeft écht mijn verstand gered. Als het je lukt om één hele kamer leeg te ruimen of een enorme afgesloten speelruimte te maken waar absoluut niets verboden of gevaarlijk is, dan schuif je gewoon al je mooie spullen in een kast, veranker je de zware meubels aan de muur en laat je ze volledig vrij rondstruinen. Zo hoef je niet elke wiebelige stap te micromanagen.

Ik heb uiteindelijk de vloer van de woonkamer bekleed met zachte matten en de muur volgeplakt met post-its. Blijkbaar helpt het omhoog reiken naar een post-it namelijk om hun heupen sterker te maken voor het lopen. Mijn huis zag eruit alsof er een gek woonde, maar het werkte wel.

Ouderschap is vooral over jezelf struikelen

Het gekste aan deze hele eerste-stapjes-fase was het besef dat ik zélf degene was die anders moest leren lopen. Dokter Jansen had me wat foldertjes meegegeven over de zogeheten PRIDE-methode voor positief opvoeden. Dit zou hun emotionele hersenontwikkeling helpen terwijl zij het fysieke gedeelte uitvogelen.

Het staat voor Prijzen, Reflecteren, Imiteren, Beschrijven (Description) en Genieten (Enjoyment). Eerlijk is eerlijk, in het begin voelt het soms heel onnatuurlijk. Het is de bedoeling dat je als een sportcommentator beschrijft wat ze doen om hun spanningsboog te vergroten, en dat je ze 'betrapt' op braaf zijn in plaats van alleen maar te schreeuwen als ze iets gevaarlijks doen. Ik ben hier verschrikkelijk slecht in. Ik merk meestal pas op wat mijn kinderen doen als het te maken heeft met een watervaste stift en mijn plinten. Maar de kern ervan—niet te streng zijn voor jezelf en even pauze nemen als je bijna doordraait—is absoluut waar.

Je kunt een baby niet dwingen om te lopen voordat hij er klaar voor is, en je kunt jezelf ook niet dwingen om altijd maar die perfecte, geduldige moeder te zijn. We zetten allemaal gewoon wat slordige, ongecoördineerde stapjes in de hoop dat we niet omvallen.

Spullen die mijn woonkamer hebben overleefd

Aangezien ik ongeveer tachtig procent van mijn leven op de grond heb gezeten om kinderen aan te moedigen op te staan, ben ik behoorlijk kieskeurig geworden over welke babyspullen we écht plek gaven in huis. Als je mijn compleet ongevraagde mening wilt over wat je zou moeten kopen: dit is wat werkte bij mijn drie wilde beesten.

Mijn absolute holy grail is de Beer in het Bos Bamboe Babydeken. Ik weet dat het wat overdreven klinkt om geobsedeerd te zijn door een dekentje, maar ik smeet dit ding elke dag op onze houten vloer als zachte landingsbaan voor de eerste wiebelige stapjes langs de meubels. Het is 70% biologische bamboe en 30% biologisch katoen, dus het is belachelijk zacht. Maar het echte geheim is dat het de temperatuur reguleert. Mijn kinderen hebben het snel warm, en hier werden ze nooit zweterig van. Bovendien is de berenprint schattig zonder eruit te zien alsof er een schreeuwerige tekenfilm heeft overgegeven in mijn woonkamer. Ik raad sterk aan om het grote formaat van 120x120cm te kiezen, zodat je zoveel mogelijk vloer bedenkt voor de onvermijdelijke valpartijen.

Toen mijn jongste in de vloer-fase zat, besloot ik de Wilde Westen Babygym te proberen. Ik zal niet liegen, ik kocht hem vooral omdat het hout en de neutrale tinten mooi pasten bij mijn rustieke inrichting en er geen irritante elektronische muziek uit kwam. De houten buffel en de tipi zijn prachtig en fijn voor ze om naar te grijpen. Dat gezegd hebbende, kreeg mijn middelste kind er op een middag lucht van en trok bijna het gehaakte paardje met grof geweld van het frame af. Weet dus dat het wel stevig is voor een baby, maar misschien geen onbewaakte kleuter-broer of -zus overleeft. Het is een prachtig speelgoed, maar hou even in de gaten hoe hard ze eraan trekken.

Als je iets veelzijdigs zoekt dat je niet de kop kost, is de Kleurrijke Egel Bamboe Babydeken een veilige keuze. Het heeft datzelfde ademende van bamboe, maar de wafelstructuur van de stof geeft die kleine babyvingertjes echt iets interessants om aan te voelen tijdens 'tummy time' of het rondrollen. Hij heeft het overleefd na zo'n miljoen rondjes in mijn wasmachine, wat tegenwoordig nog de enige graadmeter is die voor mij telt.

Als je midden in de op-de-vloer-spelen-fase zit en wat zachte landingsmatten nodig hebt, kun je even snuffelen tussen Kianao's biologische baby essentials, zonder dat je meteen een nier hoeft te verkopen. Het is de moeite waard om spullen te hebben waar je je niet aan ergert als je ernaar kijkt.

Oké, ik moet nu gaan rennen om een sticker van de hond te peuteren voordat mijn jongste hem probeert op te eten. Bekijk de volledige babydekencollectie van Kianao om je vloeren en je knieën te beschermen, voordat je kind begint te lopen en je letterlijk nooit meer kunt zitten.

Vragen die je waarschijnlijk te moe bent om te googelen

Wanneer moet ik echt in paniek raken als mijn kind nog niet loopt?
Volgens mijn dokter is 18 maanden het magische getal waarop ze misschien een korte evaluatie willen doen om de spierspanning te controleren. Als je kind 14 of 15 maanden is en liever overal naartoe kruipt zoals de mijne deed, haal dan gewoon even adem. Meestal ontdekken ze het lopen nét op het moment dat je eindelijk geld hebt neergelegd voor die dure kniebeschermers om mee te kruipen.

Hoe zorg ik dat ze stoppen met op hun tenen lopen?
Allereerst: doe hun schoenen uit. Mijn kinderen liepen in het begin allemaal op die rare kleine ballerina-teentjes als ze op blote voeten op de koude tegels liepen. Maar als ze het constant blijven doen, kaart het dan zeker even aan bij je arts. Soms is het gewoon een grappige fase en soms betekent het dat hun achillespees wat strak zit. Maar meestal vinden ze het zelf gewoon heel erg grappig.

Zijn die loopkarretjes met wieltjes wel echt veilig?
Die zware houten varianten, waarbij ze een karretje met blokken voortduwen, zijn meestal prima als je toezicht houdt en geen trappen hebt. Maar die lichtgewicht plastic dingen? Echte gevaren op wieltjes. Ze schieten zo snel onder de baby vandaan dat ze gegarandeerd op hun gezicht belanden. Als je er toch eentje gebruikt, leg dan wat zware boeken in het voorste bakje om dat ding wat af te remmen.

Mijn baby valt steeds op zijn hoofd. Moet ik een babyhelmpje kopen?
Kijk, ik ben hier ooit 's nachts om 2 uur helemaal ingedoken. Tenzij je dokter het specifiek voorschrijft om medische redenen, zijn die zachte schuimen babyhelmpjes die je op internet ziet vooral een manier om bezorgde ouders geld afhandig te maken. Baby's zijn er min of meer voor gemaakt om een beetje 'stuiterig' te zijn. Plak gewoon wat hoekbeschermers op die scherpe salontafel en laat ze hun eigen zwaartepunt ontdekken.

Hoe kan ik helpen met de balans zonder constant hun handjes vast te houden?
Probeer de wasmand-truc. Ik gaf Jackson een kleine, lege plastic wasmand om over het vloerkleed te duwen. Dit gaf hem iets om op te leunen dat ik niet was, en omdat het op een tapijt stond, gleed het niet te snel onder hem vandaan. Bovendien hield het hem een minuut of twintig bezig, wat in 'mama-tijd' eigenlijk gewoon gelijk staat aan een vakantie.