Melanie Martinez Cry Baby: Mijn nachtelijke hartverzakking als ouder

Het was 22:14 uur op een dinsdagavond en ik had een joggingbroek aan met een dubieuze vlek op de linkerknie — waarschijnlijk yoghurt, misschien verf, ik wilde het echt niet verder onderzoeken — toen mijn slimme speaker besloot me een trauma te bezorgen. Het huis was eindelijk stil. Leo, die vier is en momenteel gelooft dat slaap een straf is die door schurken is bedacht, was eindelijk in slaap gevallen. Maya, mijn zevenjarige, sliep diep in een bed dat volledig bedekt was met knuffels vol slijmvlekken. Mijn man Dave lag op de bank te snurken met een half opgegeten rol crackertjes op zijn borst. Typisch.

Ik stond in de keuken en schonk een mok overgebleven ochtendkoffie voor mezelf in. Ja, het was koud. Ja, ik heb het toch maar in de magnetron gezet. Oordeel niet, overleven is soms lelijk. Maya's veertienjarige nichtje Chloe had die avond een uurtje opgepast en had haar Spotify gekoppeld aan onze Alexa in de keuken. Ik wilde gewoon wat achtergrondgeluid terwijl ik opgedroogde macaroni van een bord stond te schrobben, dus riep ik blindelings naar de speaker om op play te drukken.

Wat eruit kwam klonk als een schattig, rinkelend speeldoosje. Heel zoet. Echt een slaapliedje. Ik ontspande mijn schouders. En toen begonnen de teksten. Het ging over een tuitbeker, maar ineens ging het ook over siroop, en dingen verbergen, en toen een diep verontrustend verhaal over giftige familiegeheimen en... moord? Ik liet letterlijk mijn spons vallen.

Die keer dat mijn slimme speaker me in het donker verraadde

Ik dook als een ongecoördineerde ninja over het aanrecht om de stekker uit het stopcontact te rukken, want ik kon me het stemcommando niet herinneren om het te laten stoppen. Mijn hart bonkte. Ik stond daar in het donker, een druipende spons in mijn hand geklemd, me afvragend of ik het allemaal had gehallucineerd. Ik appte meteen Chloe, die binnen dertig seconden (want tieners slapen nooit, echt nooit) heel nuchter reageerde: "Oh lol dat is gewoon dat album van Melanie Martinez."

Juist. Oké. Dus ging ik aan mijn kookeiland zitten, klapte mijn laptop open en dook in een absoluut konijnenhol om te begrijpen waar ik in vredesnaam naar had geluisterd. Blijkbaar is dit een gigantisch popcultuurfenomeen. De artiest heeft een heel conceptueel universum gecreëerd rond een fictief, hoogsensitief personage, en de hele esthetiek is ontworpen om eruit te zien als een pastelkleurige, vintage babykamer. We hebben het over gigantische ledikanten, fopspenen voor volwassenen, slabbetjes en poppenhuizen.

Maar hier komt de clou: niets hiervan is voor kinderen. De teksten van deze nummers — met titels als "Sippy Cup", "Pacify Her" en "Dollhouse" — zijn ontzettend duister en behandelen loodzware volwassen thema's zoals alcoholisme, disfunctionele gezinnen en giftige relaties. Het is een artistiek statement over verloren onschuld en jeugdtrauma, wat, oké cool, ik snap het als volwassene die één semester kunstgeschiedenis heeft gevolgd, maar als moeder? Het is in feite een boobytrap. Je ziet een titel met het woord "baby" of "pacifier" erin, en je uitgeputte, slaaptekort komende brein neemt gewoon aan dat het veilig is voor je vierjarige die alleen maar in zijn pyjama wil dansen. Het is alsof je denkt dat je K3 opzet en ineens middenin een aflevering van Euphoria belandt.

De videoclips zijn sowieso al chaotische pastelkleurige koortsdromen vol te grote meubels en enge contactlenzen, dus laten we daar maar helemaal niet over beginnen.

Laten we het hebben over wat de dokter van algoritmes vindt

Ik bracht dit ter sprake bij onze huisarts, dokter Thomas, tijdens Leo's laatste controle, vooral omdat ik een andere volwassene nodig had om mijn paniek te valideren. Dokter Thomas kijkt me altijd aan alsof ik een dutje van zes maanden nodig heb, maar ze zuchtte even en vertelde me dat de vereniging voor kinderartsen zich daadwerkelijk zorgen maakt over precies dit soort misleidende media. Ze legde uit dat algoritmes in wezen hersenloze robots zijn die het verschil niet zien tussen een echt kinderliedje en een duister alternatief popnummer met een schattige titel. Wat ik opvatte als: het internet is fundamenteel stuk en de hersens van mijn kinderen lopen constant gevaar om te worden geklutst door losgeslagen afspeellijsten. Maar heel eerlijk, wie heeft de tijd of energie om elk afzonderlijk audiospoor dat in ons huis wordt afgespeeld vooraf te controleren?

Hoe dan ook, het punt is dat ik besefte dat ik echte babyspullen heel rigoureus moet scheiden van wat deze internet-esthetiek ook mag zijn. Want echt ouderschap is al moeilijk genoeg zonder dat je de stuipen op het lijf wordt gejaagd door een nep-slaapliedje.

Als ik aan echte babyspullen denk, denk ik aan de dingen die mijn mentale gezondheid hebben gered toen Leo nog heel klein was. Hij ging bijvoorbeeld rond de vier maanden door een fase waarin zijn huid eigenlijk altijd rood en boos was. Als hij al naar een synthetische stof kéék, brak hij uit in een mysterieuze uitslag. Ik werd gek; ik waste zijn kleren in baking soda en bad tot de wasgoden, terwijl Dave ervan overtuigd was dat het aan ons kraanwater lag. Uiteindelijk gooide ik al zijn polyester pakjes weg en kocht de Mouwloze Romper van Biologisch Katoen van Kianao. Ik kan je vertellen, ik ben emotioneel gehecht aan dit stukje stof. Het is 95% biologisch katoen, volledig ongekleurd, en het heeft zo'n envelop-halslijn die het zo makkelijk maakte om het over zijn schouders naar beneden af te pellen tijdens een enorme spuitluier (je kent ze wel, tot in de nek, een absolute nachtmerrie). Zijn huid klaarde binnen een week op. Ik bewaar zijn kleinste rompertje nog steeds in een herinneringendoos omdat het letterlijk de rust in huis terugbracht.

Als je even een frisse wind nodig hebt na alle gekkigheid van het internet, kun je hier de collectie veilige, biologische babyspullen van Kianao bekijken.

De fles melk van duizend euro die geen melk is

Terwijl ik Chloe via WhatsApp aan het ondervragen was over haar muzieksmaak, vermeldde ze nonchalant dat haar absolute droomverjaardagscadeau een specifieke parfum van die artiest was. Ze vertelde me dat ik het stopgezette Melanie Martinez-parfum uit het 'cry baby'-tijdperk maar eens moest opzoeken. Ik dacht: prima, ik koop wel een parfum voor mijn nichtje. Wat kan zoiets kosten? Veertig euro in de parfumerie?

Oh mijn god. Jongens. Ik spuugde mijn koude koffie nog net niet over het kookeiland.

Dit parfum, dat jaren geleden uitkwam in een flesje dat precies op een vintage babyfles lijkt, gevuld met een ondoorzichtige witte vloeistof die op melk lijkt, wordt niet meer gemaakt. En omdat tieners op het internet helemaal de weg kwijt zijn, is het een hyperzeldzaam verzamelobject geworden. Mensen verkopen halflege flesjes van dit spul op eBay voor een bedrag tussen de duizend en tweeduizend dollar. Twee. Duizend. Dollar. Voor naar melk ruikend water dat eruitziet alsof het in mijn luiertas thuishoort.

Ik appte Chloe terug: "Je krijgt een cadeaubon van de HEMA en je zult er blij mee zijn."

Ik vind het zo bizar. Het bedrag dat mensen neertellen voor iets puur om de esthetiek. Wil je weten wat een echt, functioneel babyartikel kost? Geen duizend euro. Al moet ik heel eerlijk toegeven: toen Maya met acht maanden door die afschuwelijke doorkomende-tandjes-fase ging en elke nacht van twee tot vier uur liep te krijsen, had ik waarschijnlijk mijn hele spaarrekening leeggetrokken voor twintig minuten stilte.

In plaats daarvan hadden we de Siliconen Panda Bijtring van Bamboe. Die is gewoon oké, eerlijk gezegd. Echt, het werkt en het is gemaakt van veilige, BPA-vrije siliconen (voedselkwaliteit), wat het allerbelangrijkste is want baby's stoppen letterlijk álles in hun mond, inclusief verdwaald hondenhaar. Het deed zijn werk, en Maya hield van de kleine bamboevormpjes met textuur erop. Maar op een nacht liep Dave op zijn sokken ijsberend door de donkere woonkamer en stapte vol op de platte kant ervan. Het boorde zich niet in zijn voet zoals een Legoblokje dat zou doen, maar het is stevig materiaal, dus deed hij dat vreemde, geruisloze hup-schreeuwtje waarbij je vergaat van de pijn maar wanhopig probeert de baby, die je net een uur in slaap hebt gewiegd, niet wakker te maken. Hij vloekte zo hard binnensmonds dat ik dacht dat hij flauw zou vallen. Toch kun je het ding in de vaatwasser gooien, dus daar krijgt het pluspunten voor.

Echte babyspullen waar je geen therapie voor nodig hebt

Na die hele late nachtelijke duik in duistere popmuziek en astronomische tweedehandsmarkten, voelde ik een overweldigende drang om gewoon naar normale, simpele dingen te kijken. Het internet is zo schreeuwerig en ingewikkeld. Alles heeft een verborgen betekenis of een ironische twist. Soms moet een tuitbeker geen metafoor zijn voor een disfunctionele familiedynamiek — soms is het gewoon een plastic beker met aangelengd appelsap.

Mijn jongere zusje is momenteel zwanger, en het organiseren van haar babyshower is mijn nieuwste hyperfocus. Na het Spotify-incident ben ik direct online gegaan en heb ik de Houten Babygym | Regenboog Speelgym met Dierenhangers voor haar gekocht. Ik heb deze specifiek uitgekozen omdat het de absolute tegenpool is van al die chaotische internetcultuur. Er gaat geen stekker in het stopcontact. Hij maakt geen verbinding via Bluetooth. Hij kan niet zomaar een liedje over giftige relaties afspelen. Het is letterlijk gewoon prachtig, natuurlijk hout met zachte, tastbare dierenspeeltjes eraan. Hij is Montessori-geïnspireerd, sluit aan bij de daadwerkelijke ontwikkelingsfasen van een baby, en hij staat gewoon heel stilletjes en prachtig te wezen in de woonkamer. Godzijdank voor hout.

Dus, in plaats van in paniek te raken, alle elektronica van je gezin in de sloot te gooien en te verhuizen naar een houten hutje op de hei — wat, geloof me, ik die nacht om één uur 's nachts sterk overwoog — probeer gewoon een half oor open te houden wanneer je oudere kinderen of oppassers muziek draaien in de buurt van de kleintjes. En gebruik die rare popcultuur-momentjes misschien als een excuus om een bijzonder ongemakkelijk, maar noodzakelijk gesprekje met je tieners te voeren over hoe dingen niet altijd zijn wat ze lijken.

Voordat je in een volgend internet-konijnenhol valt, kun je beter de volledige collectie van duurzame, niet-giftige spullen van Kianao bekijken, om precies te vinden wat je daadwerkelijke baby nodig heeft.

Veelgestelde vragen

Is dat beroemde 'cry baby' album eigenlijk wel bedoeld voor baby's?

Oh god, absoluut niet. De titels klinken alsof ze op een afspeellijst van de crèche thuishoren, maar de songteksten zijn superduister en gaan over zware, volwassen thema's. Het is strikt alternatieve pop voor oudere tieners en volwassenen. Zet het niet op in de babykamer, tenzij je de behoefte voelt om een paar erg ingewikkelde volwassen concepten aan je peuter uit te leggen.

Waarom wil mijn tiener een parfum dat eruitziet als een babyfles?

Eigenlijk omdat het internet knettergek is. De artiest bracht jaren geleden een limited edition parfum uit om aan te sluiten bij de sfeer van haar album, en het kwam in een vintage babyfles. Het wordt niet meer gemaakt, wat betekent dat de tweedehandsmarkt compleet is doorgedraaid en het nu een enorm statussymbool is voor tieners online.

Hoe zorg ik ervoor dat mijn slimme speaker geen materiaal voor volwassenen afspeelt?

Je moet in de instellingen van je specifieke apparaat-app duiken (zoals de Alexa of Google Home app) en handmatig de filters voor expliciete content aanzetten. Al heb ik het zelf eerlijk gezegd nog steeds niet helemaal uitgevogeld omdat de app werd geüpdatet en alles is verplaatst. Mijn huidige strategie is dus voornamelijk wantrouwend naar het apparaat staren als iemand vraagt om muziek af te spelen.

Is alles in pastelkleuren tegenwoordig veilig voor kinderen?

Zeker niet. Er is een enorme trend in de popcultuur waarbij onschuldige, pastelkleurige, vintage kinderbeelden worden verdraaid om een statement te maken over volwassen worden. Dus als je een coole pastelkleurige video of liedje op TikTok ziet, lees dan eerst even de songtekst. Beoordeel een boek nooit op zijn babyroze kaft.

Moet ik me zorgen maken als mijn oudere kind naar deze muziek luistert?

Mijn dokter vertelde me eigenlijk dat tieners van nature neigen naar muziek die duistere of ingewikkelde gevoelens verkent. Het is een normaal onderdeel van de zoektocht naar hun identiteit. Dus in plaats van het te verbieden, vraag ze liever wat ze er zo goed aan vinden. Het is een mooi excuus om erachter te komen wat er echt in die koppies omgaat, zelfs als de muziek zelf je een lichte hartverzakking bezorgt.