Waarom de babyfilosofie van Margot Robbie puur geniaal is

Ik zat om 3:14 uur 's nachts op mijn tragische beige woonkamerkleed, in een duidelijk bevlekte voedingsbeha en de veel te grote joggingbroek van mijn man Dave, te huilen boven een lauwe mok cafeïnevrije koffie. Ik was echt aan het snikken omdat mijn schoonmoeder me twaalf uur eerder had geappt met de vraag of ik "heel zeker" wist of mijn zeven maanden oude dochter Maya wel genoeg moedermelk kreeg. Nou nee, Carol, dat weet ik niet zeker. Ik weet helemaal niks meer zeker. Ik weet amper welk jaar het is.

De grootste leugen die ons wordt verteld wanneer we besluiten ons voort te planten en een 'e-baby' op te voeden — wat mijn nieuwe favoriete internetterm is voor onze extreem online, zwaar geobserveerde moderne kinderen — is dat de rest van de wereld meer over jouw specifieke minimensje weet dan jijzelf. We denken dat er ergens diep in een Reddit-draadje een geheime handleiding verstopt zit, en dat als we maar hard genoeg googelen, we de magische formule vinden om ze te laten slapen, eten en te voorkomen dat het later sociopaten worden.

Spoiler alert: die is er niet.

Waarom dat Hollywood-advies stiekem perfect is

En toen zag ik overal die quote opduiken over dat hele tijdperk van moederschap onder beroemdheden, vooral toen het nieuws over de zwangerschap van Margot Robbie brak en ze eindelijk haar zoon kreeg. Blijkbaar zei ze tegen haar zwangere vriendin Samara Weaving iets wat zo belachelijk simpel was dat ik wel tegen de muur kon schreeuwen. Ze zei eigenlijk gewoon: doe het op jouw manier en doe waar jij je goed bij voelt.

En ja, ik weet precies wat je nu denkt. Natuurlijk kan een Hollywood A-lister met miljoenen op de bank en waarschijnlijk een heel leger aan nachtzusters makkelijk zeggen dat je het op jouw manier moet doen. Het is ontzettend makkelijk om perfect zen en onbezorgd te zijn als je niet op een regenachtige dinsdag in paniek huismerk billencrème bij de Kruidvat staat in te slaan terwijl je peuter het winkelwagentje aflikt. Maar eerlijk? Ze heeft helemaal gelijk. Al dat eindeloze lawaai van de buitenwereld is het échte probleem.

Toen Leo werd geboren, verdronk ik in postpartumanxietas. Als in: klinisch, vreselijk verdrinken. Mijn huisarts, Dr. Aris — een ongelooflijk directe, briljante vrouw die er altijd uitziet alsof ze wanhopig toe is aan twee weken vakantie op Ibiza — schreef me letterlijk "onwetendheid" voor. Ze vertelde me dat perinatale stemmingsstoornissen, waar een enorm deel van ons kersverse moeders blijkbaar last van heeft, zich voeden met al die tegenstrijdige adviezen online en van goedbedoelende familieleden. Ze zei dat het allerbeste wat ik voor mijn hersenchemie kon doen was mijn telefoon in een la leggen en naar mijn baby staren tot ik zijn specifieke, gekke kleine signalen begon te begrijpen.

Ze noemde het responsief ouderschap, of was het intuïtieve afstemming? Ik weet het niet meer, ik heb sinds 2019 geen volle acht uur meer geslapen. Hoe dan ook, het punt is: je brein is evolutionair zo geprogrammeerd dat je je kind begrijpt, zolang je het commentaar vanaf de zijlijn maar negeert. Bizar om over na te denken, maar de wetenschap zegt eigenlijk gewoon dat je op je onderbuikgevoel moet vertrouwen.

De grote ramp die Facebook-moedergroepen heet

Mensen vertellen je maar wat graag hoe je je kind moet opvoeden. Het is een soort topsport voor mensen die op de middelbare school hun hoogtepunt al hebben bereikt. Ik herinner me dat ik een schattige foto postte van Leo toen hij vier maanden oud was, en dat iemand die ik sinds de biologieles in de vierde klas niet meer had gesproken, reageerde dat zijn sokjes te strak zaten en dat dit wel eens zijn bloedsomloop kon belemmeren. ZIJN BLOEDSOMLOOP. Door sokjes van biologisch katoen.

En oh god, begin alsjeblieft niet over de 'slaaptraining'-moeders. Als je om 2 uur 's nachts op zoek naar wat steun per ongeluk in de verkeerde Facebook-groep belandt, ga je daar weg met de absolute overtuiging dat als je je kind met exact zestien weken niet in een aardedonkere kamer legt, met een temperatuur van precies 20 graden en een white noise machine met het geluid van een moederhart, je kind nooit zichzelf leert troosten, van de kleuterschool getrapt wordt en voor altijd op jouw zolder zal blijven wonen. Het is volkomen van de pot gerukt. Dave las deze forums weleens in bed en probeerde dan van die rigide, angstaanjagende 'wakkertijden' te handhaven, terwijl ik ernaast zat en zag hoe Leo vrolijk en probleemloos op een kartonnen viltje kauwde. Het is gewoon een hoop gecreëerde ruis, ontworpen om ons het gevoel te geven dat we falen in de enige taak waar de biologie ons zogenaamd op voorbereid heeft.

Oh, en inbakeren is ook helemaal prima hoor, als je dat wil, het maakt allemaal niet uit.

Dit is wat Dave en ik uiteindelijk hebben gedaan om onze resterende hersencellen en ons huwelijk te redden:

• We hebben elk social media-account gemutet dat me het gevoel gaf dat ik het verkeerd deed, vooral die accounts met van die vlekkeloze, esthetische beige babykamers waar het lijkt alsof er nog nooit een kind is binnengeweest.
• We begonnen de zin "oh, dat is interessant, dat zullen we bij de volgende controle eens aan de arts vragen" te gebruiken zodra familieleden te opdringerig werden over wanneer we moesten beginnen met vaste voeding.
• We besloten om gewoon naar onze eigen kinderen te kijken of ze gaapten, in plaats van obsessief de klok op onze telefoons in de gaten te houden.

De panda die Dave's smartwatch redde

Als we het hebben over dingen op jouw manier doen, moet je ook uitvinden welke spullen echt werken voor jouw specifieke kind, zonder dat je de hele baby-afdeling leegkoopt en jezelf in de schulden steekt. Laat me je een verhaaltje vertellen over Leo's tandjesfase.

Toen Leo rond de zes maanden door zijn enorme bijtfase ging, was hij eigenlijk een kleine, boze, kwijlende haai. Hij heeft de dure siliconen smartwatch-band van Dave letterlijk gesloopt omdat hij er, terwijl hij vastgehouden werd, gewoon als een wild beest op af dook. Het is bizar hoeveel structurele schade een kind zónder tanden kan aanrichten aan spullen van volwassenen. Dave was woedend, Leo huilde, er lag overal kwijl. Het was een donkere tijd in ons huis.

In pure paniek kocht ik de Panda Bijtring, alleen maar omdat hij er plat genoeg uitzag voor hem om vast te houden zonder dat hij het elke vijf seconden op de vieze vloer zou laten vallen. Ik ben er heilig van overtuigd dat dit ding van pure magie is gemaakt. Het bamboe gedeelte heeft kleine textuurtjes waar hij urenlang woest op kon kauwen terwijl hij naar het plafond staarde. En omdat het van voedselveilig siliconen is gemaakt, kon ik het gewoon in de vaatwasser gooien als het, onvermijdelijk, weer eens bedekt was met hondenhaar van het vloerkleed. Zonder twijfel de best bestede tien euro ooit. We hebben er nog drie gekocht zodat we nooit meer in de file zouden staan zonder eentje bij de hand te hebben.

Kleding is er vooral om poep op te vangen

Dan is er nog het hele kledingverhaal. Vroeger gaf ik ontzettend veel om schattige kleine pakjes, totdat Maya een explosieve spuitluier had in een druk café in Genève en ik letterlijk een complete handgebreide trui moest weggooien omdat die niet meer te redden was. Ik heb staan huilen in het toilet terwijl ik haar schoonmaakte met koude papieren handdoekjes. Tegenwoordig is mijn complete modefilosofie voor baby's simpelweg: trek ze iets zachts aan waarvan ze geen uitslag krijgen en wat je in geval van crisis makkelijk uit kunt trekken.

Maya had vreselijk last van eczeem als kleine baby, dus door synthetische stoffen zag ze eruit als een chagrijnig klein tomaatje. Uiteindelijk zijn we overgestapt op het Babyrompertje van Biologisch Katoen. Kijk, het is een romper. Het vangt spuug op, absorbeert kwijl, en rekt zonder een complete meltdown te veroorzaken gemakkelijk mee over dat enorme, wiebelige hoofdje. Het biologische katoen is echt veel zachter dan die stugge, goedkope multipacks die je bij grote ketens koopt. En het irriteerde haar huid niet, wat een enorme opluchting was voor mijn constante sluimerende paniek. Verwacht overigens niet dat het je was opvouwt of je koffie zet. Het is gewoon een heel degelijk, veilig shirtje dat zijn werk doet zodat jij er niet meer over na hoeft te denken.

Als jij ook wanhopig de kledingkast van je kind probeert om te gooien vanwege gekke huidprobleempjes of gewoon omdat je klaar bent met kriebelende stoffen, kun je de biologische katoencollectie van Kianao bekijken en doen alsof je je leven perfect op de rit hebt.

Het grote plastieken lichtshow-drama

En dat brengt me bij speelgoed, wat een enorme trigger voor me is. Dave kocht met al zijn goede bedoelingen ooit voor Leo zo'n monsterlijk plastic speelstation met knipperende rode stroboscooplampen. Dat ding speelde een zwaar vervormde, robotachtige versie van "Old MacDonald" af op een volume dat waarschijnlijk de Conventie van Genève schendt. Het was zo heftig en overprikkelend dat Leo er maar één blik op hoefde te werpen en begon te krijsen. En eerlijk: same. Ik wilde ook krijsend in huilen uitbarsten elke keer als ik ernaar keek.

Nog even terugkomend op dat hele afgestemde ouderschap: baby's hoeven niet vermaakt te worden alsof ze front row bij een show in Vegas zitten. Hun brein draait al overuren om erachter te komen dat hun handjes van henzelf zijn. We hebben die plastic nachtmerrie aan de straat gezet en vervangen door de Houten Regenboog Babygym. Het is gewoon rustig, mooi natuurlijk hout waar wat zachte dierenspeeltjes aan hangen.

Leo kon er op zijn rug onder liggen en gewoon twintig minuten lang vreedzaam en gelukkig tegen het kleine olifantje aantikken, terwijl ik op de bank zat en – voor de verandering – koffie dronk die nog warm was. Het is een volkomen geldige manier van spelen, zonder dat hun kleine, nog in ontwikkeling zijnde zenuwstelsel wordt gefrituurd door neonlichten. Bovendien leek het niet langer of er een circus ontploft was in onze woonkamer.

Hoe je het lawaai écht buitensluit

Je moet eigenlijk gewoon die belachelijke groepsapps op mute zetten, de gekke appjes van je schoonmoeder beleefd negeren, en proberen enigszins op je intuïtie te vertrouwen terwijl je om middernacht spullen van biologisch katoen in je online winkelmandje gooit. De hele celebrity-moedertrend van "het op jouw manier doen" gaat eerlijk gezegd niet over rijkdom of een enorme staf aan personeel, het gaat erom dat je jezelf radicale toestemming geeft om de expert te zijn van je eigen kind. Jij kent ze het beste. Echt waar.

Nou ja, ik ga mijn koffie voor de vierde keer vandaag opwarmen, want Maya heeft zojuist besloten dat dutjes voor watjes zijn.

Als je er klaar voor bent om al het belachelijke lawaai buiten te sluiten en spullen te vinden die echt werken voor het echte, rommelige leven van je gezin, ga dan naar Kianao en scoor babyspullen waar je niet gek van wordt.

De ongelooflijk rommelige FAQ

Hoe negeer ik de adviezen van mijn schoonmoeder zonder een familieoorlog te veroorzaken?
Oh god, dit is het allermoeilijkste. Je glimlacht, knikt, en zegt letterlijk: "Goh, wat leuk dat dat voor jou zo goed werkte, we leggen het bij de volgende afspraak zeker even voor aan de kinderarts." Schuif het af op een medische professional. Geef de dokter gewoon overal de schuld van. Daar zijn ze voor. Ze vinden het helemaal niet erg om de boeman te zijn, zodat jij tijdens de feestdagen geen ruzie hoeft te maken met Carol.

Is biologisch katoen de hype echt waard of is het gewoon een scam van geitenwollensokkenmoeders?
Kijk, ik dacht ook dat het onzin was, totdat Maya's huid op schuurpapier begon te lijken. Regulier katoen zit vol bestrijdingsmiddelen en in synthetische stoffen blijven zweet en bacteriën hangen. Voor een kind met eczeem maakte het biologische spul echt een verschil omdat het beter ademt. Als jouw kind een huid van staal heeft, boeit het je misschien niet, maar voor ons was het het enige wat het constante krabben wist te stoppen.

Wanneer krijgen baby's echt tandjes?
De boeken zeggen zes maanden, maar baby's kunnen niet lezen. Leo begon met drie maanden al te kwijlen als een Mastiff en had pas met acht maanden zijn eerste tandje te pakken. Het zijn gewoon maanden van eindeloos kauwen en jengelen. Zorg dat je tegen de derde maand een siliconen bijtring in huis hebt, al is het maar om je eigen vingers en mentale gezondheid te redden.

Hoe weet ik of mijn baby overprikkeld raakt door zijn speelgoed?
Als ze hun ruggetje overstrekken, wegkijken van het speelgoed, huilen of woest in hun ogen wrijven, zijn ze waarschijnlijk compleet overprikkeld. Stel je voor dat je opgesloten zit in een casino vol loeiende alarmen — zo voelt dat luide plastic speelgoed voor een pasgeboren baby. Zet het gewoon uit, neem ze mee naar een rustige kamer en laat ze even naar een kale muur staren. We hebben allemaal weleens een kale muur nodig.

Kan ik echt gewoon op mijn onderbuikgevoel vertrouwen? Wat als mijn gevoel het mis heeft?
Je onderbuik is waarschijnlijk gewoon ontzettend moe. Maar eerlijk: ja. Ervan uitgaande dat je ze voedt, ze warm houdt en van ze houdt, doen die kleine details over wakkertijden en specifieke voedingsschema's er veel minder toe dan het internet je wil doen geloven. Je gaat je baby echt niet kapotmaken door dingen op jouw manier te doen.