De waarheid over het kiezen van een leuke jongensnaam

Ik was precies 34 weken zwanger van Leo en zat om 21.00 uur op de koude linoleumvloer in een meedogenloos felverlicht gangpad van de HEMA. Ik droeg een zwangerschapslegging die vaag naar oude kaasstengels rook, en ik huilde. Keihard, lelijk snotterend naast de afgeprijsde badhanddoeken. Waarom? Omdat mijn man Mark, bless zijn praktische, spreadsheet-liefhebbende hart, zojuist de naam 'Garth' had voorgesteld.

Garth.

Zoals de countryzanger. Of die gast uit Wayne's World. Ik overleefde op drie uur slaap en een ijskoffie die inmiddels vooral uit gesmolten ijs bestond, en mijn hormonen vertelden me dat als ik hiermee zou instemmen, mijn zoon geboren zou worden in een piepklein ruitjesoverhemd en meteen om een gitaar zou vragen. Gewoon... nee. Het vinden van schattige jongensnamen hoort toch een magische, stralende ervaring te zijn waarbij jij en je partner cafeïnevrije thee nippen en wijzen naar een krijtbord vol prachtige, betekenisvolle opties? Onzin. Het is een gijzelingsonderhandeling.

Huilen in de winkel om de naam Garth

Voordat ik daadwerkelijk zwanger raakte van een jongetje, had ik een hele fantasie over hoe makkelijk het zou zijn om hem een naam te geven. Je kiest gewoon iets stoers, toch? Iets klassieks. Een Jan of een Willem. Maar als je de realiteit onder ogen ziet dat je een heel mensje op de wereld zet, voelt 'Jan' ineens alsof je een accountant uit het middenkader aan het vernoemen bent, in plaats van jouw kostbare, zachte, kleine wondertje.

En dan gooi je het over een andere boeg. Je gaat op zoek naar schattige jongensnamen. Je wilt iets met persoonlijkheid. Iets dat klinkt als een jochie dat later mooie stenen verzamelt en lief is voor dieren, maar tegelijkertijd niet volkomen belachelijk klinkt als hij vijfendertig is en een hypotheek aanvraagt. Het is ZÓVEEL druk. Mark haalde constant de database van de SVB tevoorschijn alsof het de Bijbel was, terwijl ik om 3 uur 's nachts door Pinterest-borden met de titel "Aardse Boho Bosjongensnamen" scrolde. We leefden in twee compleet verschillende realiteiten.

Stop alsjeblieft met het toevoegen van de letter X waar hij niet hoort

Laat me hier even over uitweiden, want ik kan dit echt niet meer voor me houden. Ik denk dat de allerergste trend in moderne babynamen de 'spellingstoeslag' is. Je weet wel wat ik bedoel. Wanneer ouders een prima, volkomen acceptabele naam nemen en besluiten dat ze die "uniek" moeten maken door de naam aan te vallen met onnodige medeklinkers.

Kijk, Jackson is een geweldige naam. Hij is stoer. Hij is leuk. Maar Jaxxson? Jaxsyn? Kael in plaats van Cale? Waar zijn we helemaal mee bezig, mensen? Je veroordeelt zo'n arm kind tot een leven lang spellen voor elke barista, leraar en klantenservicemedewerker die hij ooit zal ontmoeten. "Hoi, ik heet Jackson, maar dan met twee X'en en een Y." Oh god. Doe het gewoon niet. Het maakt de naam niet leuker, het maakt al het papierwerk alleen maar ingewikkelder. Ik heb een week of drie gepiekerd of we Leo met een 'x' aan het eind moesten spellen om lekker edgy te zijn, en godzijdank heeft Mark me daarvan weerhouden, want ik zou er elke dag van mijn leven spijt van hebben gehad.

En vernoem hem ook niet naar je vader, tenzij je vader echt heel cool is.

De grote klinker-obsessie van onze generatie

Hoe dan ook, het punt is dat we er uiteindelijk achter kwamen dat wat een jongensnaam voor onze moderne oren zo "schattig" en leuk laat klinken, de klinkers zijn. Mijn kinderarts noemde dit ooit tijdens een controle – of misschien las ik het om 4 uur 's nachts op een Reddit-forum terwijl ik droge Cheerios uit de doos at, mijn geheugen uit die tijd lijkt op een gatenkaas. Maar het schijnt dat onze hersenen tegenwoordig beter reageren op zachtere klanken.

Denk maar eens aan alle namen die nu razend populair zijn. Milo. Theo. Luca. Ezra. Arlo. Ze eindigen allemaal met grote, zachte, open klinkerklanken. Ze eindigen niet met harde, abrupte medeklinkers. Voordat ik kinderen had, dacht ik dat een jongensnaam stoer moest zijn, als een houthakker of een automonteur. Maar als je dan zo'n kwetsbaar aardappeltje van drie kilo vasthoudt dat zojuist over zichzelf heeft geplast, wil je geen stoere naam. Je wilt een lieve naam. Een naam die klinkt als een knuffel. Daarom hebben we voor Leo gekozen. Het voelde gewoon warm aan.

Nestdrang en spullen kopen voor een mensje dat je nog niet hebt ontmoet

Het moment dat we de naam eindelijk vastlegden — wat totaal niet-klimactisch gebeurde in de auto op weg naar een doktersafspraak — ging er een krankzinnige knop om in mijn hoofd. De nestdrang raakte me als een stoomtrein. Opeens kreeg ik niet gewoon een baby; ik moest een hele wereld voor "Leo" creëren. Ik moest spullen kopen die eruitzagen alsof ze bij een Leo hoorden.

Toen belandde ik in een enorm internet-konijnenhol en kocht ik het Kleurrijke Dinosaurus Bamboe Babydekentje van Kianao. Ik zal heel eerlijk zijn, ik kocht het puur vanwege de uitstraling. Ik zag mijn kleine jongen genaamd Leo al helemaal voor me, rollend op deze schattige, kleurrijke dino's. Maar het bleek uiteindelijk oprecht de beste aankoop die ik heb gedaan. Het is een mix van 70% biologische bamboe en 30% biologisch katoen, en het is zo ongelooflijk zacht dat ik serieus heb overwogen om het op frisse ochtenden als sjaal te dragen. De dino's zijn ook niet van die enge, hyperrealistische, schrikwekkende dingen; ze zijn vrolijk en vriendelijk. Leo heeft dat dekentje twee jaar lang werkelijk overal mee naartoe gesleept. Het overleefde apocalyptische spuugincidenten, modder in de speeltuin en is ongeveer een miljard keer gewassen, maar het heeft nooit zijn zachtheid verloren. Het is een van die zeldzame babyspullen die de verwachtingen meer dan waarmaakt.

Als je momenteel in die rare, hectische nestdrangfase zit waarin je probeert te zorgen dat je alles perfect klaar hebt liggen, is het echt een aanrader om een paar dingen te scoren uit een betrouwbare collectie met biologische baby essentials. Het geeft je een beetje houvast wanneer je het gevoel hebt volledig de controle kwijt te zijn.

De realiteit van doorkomende tandjes en waarom betekenissen uit het raam vliegen

Je besteedt al die tijd aan het zoeken naar de diepe, historische betekenissen van namen. "Oh, Asher betekent gelukkig en gezegend! Felix betekent geluksvogel!" Ja, leuk, maar spoel dan zes maanden vooruit wanneer je gelukkige, gezegende, kleine geluksvogel tandjes krijgt en hij verandert in een wilde wasbeer die alleen nog maar op de afstandsbediening van de tv wil kauwen en naar je wil krijsen.

Toen Leo tandjes begon te krijgen, kocht ik in blinde paniek een hoop spullen. Ik haalde de Eekhoorn Bijtring. Dat ding is prima. Ik bedoel, het is een mintgroene siliconen eekhoorn met een eikeltje. Het hielp redelijk toen hij probeerde de randen van onze houten salontafel op te eten, en het is makkelijk schoon te maken, maar het blijft gewoon een stukje siliconen. Het loste mijn problemen niet op magische wijze op, maar het zorgde ervoor dat het krijsen tien minuten ophield terwijl ik mijn koffie dronk, dus dat tel ik als een winst.

Maar toen kregen we van een vriendin de Zebra Rammelaar Bijtring, en dat ding is oprecht geniaal. Iemand vertelde me ooit dat baby's in het begin eigenlijk alleen maar hoog contrast zwart-wit zien, en dat hun hersenen overprikkeld raken door te veel visuele ruis. Deze zebra-rammelaar heeft een strak zwart-wit gehaakt patroon, en Leo kon er eindeloos naar staren. Er zit een natuurlijke, onbehandelde beukenhouten ring aan waar hij het heerlijk vond om op te kauwen omdat dit stevige tegendruk bood aan zijn tandvlees, anders dan de zachte siliconen. De combinatie van het rammelende geluid, het visuele contrast en de textuur van het hout wisten zijn aandacht echt vast te houden. Het was niet zomaar een bijtring; het was een bliksemafleider. En als je te maken hebt met een baby die tandjes krijgt, is afleiding je allerbeste vriend.

Mijn uiterst onwetenschappelijke schreeuwtest in de speeltuin

Als je nog steeds vastloopt in het inkorten van je lijstje met schattige jongensnamen, geef ik je bij deze het enige advies dat er écht toe doet. Vergeet de familiegeschiedenis. Vergeet wat de naam in het oud-Latijn betekent. Pak gewoon je top drie namen, ga naar een lege parkeerplaats (ik gebruikte natuurlijk de parkeerplaats van de HEMA), en schreeuw ze uit de grond van je hart.

Ik ben bloedserieus. Je gaat de komende tien jaar van je leven deze naam over speeltuinen, door gangen en door gesloten badkamerdeuren heen schreeuwen. Het moet makkelijk over je tong rollen als je in totale paniek bent omdat hij net een dood insect in zijn mond heeft gestopt. Als je over de lettergrepen struikelt wanneer je het schreeuwt, streep de naam dan van je lijst.

Maak je ook niet druk over initialen, tenzij ze per ongeluk een scheldwoord spellen, en laat je man je niet aanpraten dat 'Maverick' een goed idee is puur omdat hij die film fantastisch vindt. Sluit gewoon je ogen, stel je een klein jongetje in een dinosaurusdekentje voor, schreeuw de naam de leegte in en kijk hoe het voelt in je borstkas.

Dus, stop met stressen over de populariteitslijsten, kies een naam waar je echt van houdt en ga je bezighouden met het klaarmaken van de babykamer. Je kunt alvast beginnen door Kianao's volledige collectie van duurzame, prachtige babyspullen te bekijken.

Lekkere Chaotische Vragen Die Ik Altijd Krijg Over Het Nomen Van Een Jongen