Zo overleef je de inbaker-ontsnapping om 3 uur 's nachts en andere babydrama's

De radiator in ons appartement in Chicago rammelde als een stervende motor en het was drie uur 's nachts. Mijn zoontje had het op de een of andere manier voor elkaar gekregen om zijn linkerarm uit zijn inbakerdoek te wurmen en sloeg zichzelf nu volkomen ongecoördineerd in zijn gezicht. Hij was woest. De melk lekte door mijn shirt, en terwijl ik naar de verwarde hoop stof bij zijn kin staarde, vroeg ik me af hoe mijn leven in hemelsnaam op dit punt was beland.

Ik was ooit kinderverpleegkundige. In het ziekenhuis heb ik honderden kleine mensjes ingebakerd. We doen dat met zo'n klinische efficiëntie: we draaien ze om als kleine pannenkoekjes en stoppen de randjes zo strak in dat ze op perfecte kleine rupsjes lijken. Ik dacht dat ik onoverwinnelijk was. Ik dacht dat mijn eigen baby zich wel gewoon zou overgeven aan mijn superieure techniek.

En toen nam ik hem mee naar huis.

Op de kinderafdeling is het makkelijk, want de baby's zijn niet van jou en uiteindelijk mag je gewoon in je eigen bed gaan slapen. Maar als het je eigen kind is en je het moet doen met in totaal vier uur slaap verdeeld over drie dagen, vergeet je brein alles. Dan ben je gewoon een huilende vrouw in het donker die vecht met een piepkleine, boze octopus.

Waarom hun eigen handjes de vijand zijn

Luister. Pasgeborenen hebben werkelijk geen flauw idee wat hun ledematen doen. Van wat ik me herinner uit mijn studieboeken verpleegkunde, is hun zenuwstelsel de eerste paar maanden in feite een soort computer met kortsluiting die nog aan het opstarten is.

Ze hebben zoiets dat de schrikreflex heet, ofwel de Moro-reflex. Je hebt het vast wel eens gezien. Je bent vijfenveertig minuten bezig om ze in slaap te wiegen, je legt ze met de precisie van een explosievenexpert in hun wiegje en opeens vliegen hun armpjes de lucht in alsof ze uit een vliegtuig vallen. Ze maken zichzelf onmiddellijk wakker en beginnen te krijsen. Het is elke keer weer een klein drama.

Mijn kinderarts herinnerde me er bij de controle na twee weken aan dat ze de afgelopen maanden eigenlijk opgepropt zaten in een hele donkere, krappe ruimte. Ze willen helemaal geen vrijheid. Vrijheid is doodeng voor ze. Ze willen begrensd worden, zodat die verraderlijke kleine handjes eindelijk stoppen met in hun oogjes prikken.

Dat is de reden dat we ze inbakeren. Maar hoe je dat veilig doet als je volkomen uitgeput bent, is een heel ander verhaal.

Laat die beentjes alsjeblieft op een kikkertje lijken

Dit is het gedeelte waar ik me er misschien een beetje te fel over uitspreek, maar ik heb te vaak gezien wat de gevolgen zijn van verkeerd inbakeren. Mensen inbakeren een baby alsof ze in een fastfoodrestaurant een burrito staan te rollen. Ze pinnen de armpjes strak langs het lichaam – wat prima is – maar vervolgens trekken ze de onderkant van de deken omhoog, trekken de beentjes kaarsrecht en binden ze samen als een mummie.

Doe dit niet. Nooit.

De heupgewrichten van een baby bestaan bij de geboorte eigenlijk alleen nog maar uit zacht kraakbeen. Als je hun beentjes met geweld recht trekt en strak vastbindt, kan de heupkop zomaar uit de kom schieten. Mijn vriendinnen die nog steeds in de kinderorthopedie werken, zien dit de hele tijd. Dit heet heupdysplasie, en om het te verhelpen moet je baby maandenlang een stug, medisch harnasje (een spreidbroekje) dragen.

De beentjes van je baby moeten naar buiten kunnen vallen en gebogen zijn bij de knietjes. Vanaf hun middel moeten ze eruitzien als een klein kikkertje. De borst wordt lekker strak ingepakt, maar de heupen en benen hebben ruimte nodig om te kunnen trappelen en natuurlijk te kunnen spreiden in welke inbakerdoek of babydéken je ook gebruikt. Ik was vroeger de helft van mijn diensten in het ziekenhuis bezig met het losmaken van de prachtigste, maar oh zo gevaarlijke inbakercreaties die ouders vol trots in elkaar hadden geknutseld.

Wat betreft hun lichaamstemperatuur: voel gewoon even in hun nekje of het klam is, en trek een laagje kleding uit als dat zo is.

Het stoffendilemma midden in de nacht

De realiteit van het leven met een pasgeboren baby is dat lichaamssappen al je plannen in de war gaan schoppen. Wij hadden van die dure, uiterst technische slaapzakjes met klittenband gekocht die al onze slaapproblemen zouden oplossen. Ze waren fantastisch, tot dag zes, toen mijn zoon een poepexplosie had die de wetten van de natuurkunde tartte en twee slaapzakjes in één nacht ruïneerde. De derde zat onder de spuug.

Om drie uur 's nachts zat ik daar met mijn stapeltje traditionele, vierkante doeken. Ik pakte de bamboe babydeken met kleurrijke blaadjes die mijn schoonmoeder had gestuurd. Normaal gesproken ben ik vrij cynisch over babytextiel dat wonderen belooft, maar deze heeft die nacht letterlijk mijn verstand gered.

Bamboevezels hebben precies de juiste, microscopische hoeveelheid rek. Wanneer je een worstelende baby bij de schoudertjes goed probeert in te stoppen, heb je een stof nodig die een heel klein beetje meegeeft, maar wel stevig blijft zitten. Daardoor kon ik de rand lekker strak over zijn borst trekken zonder hem in een onbeweeglijke plank te veranderen. Hij vocht er ongeveer twee minuutjes tegen, slaakte een diepe zucht als een oude man, en viel in slaap.

Ik merkte ook dat bamboe van nature koel aanvoelt. Ons appartement is altijd ontzettend warm, en ik was altijd als de dood dat hij het te heet zou krijgen. Maar die bamboestof ademt op een manier die je bij gewoon, goedkoop katoen niet zult vinden.

Niet alles is geschikt als dwangbuisje

Laat ik je vertellen dat niet elk vierkant lapje stof geschikt is voor deze specifieke taak. We hadden ook een deken van biologisch katoen met eekhoorntjesprint gekregen.

Het is een prachtige doek. Het biologische katoen is wat zwaarder en voelt aan alsof het meegaat tot hij het huis uitgaat. Maar voor het inbakeren van een kleine baby om drie uur 's nachts? Gaat wel. Zuiver katoen valt gewoon net even anders dan soepel bamboe. Toen ik de ziekenhuistechniek hiermee probeerde toe te passen, klonterde de stof te dik samen rond zijn nekje en binnen tien minuten had hij zich er alweer uitgewurmd.

Uiteindelijk heb ik de eekhoorntjesdeken maar gedegradeerd tot kinderwagendienst. Het is fantastisch om de wind tegen te houden als we een stukje gaan wandelen, maar het is absoluut niet mijn favoriete inbakerdoek voor de nachtdienst.

Als je huidige stapel dekentjes aanvoelt als stijf karton of als synthetisch fleece waar je baby van gaat zweten, wil je misschien toch even een kijkje nemen in de collectie babydekentjes van Kianao voor je volgende slapeloze nacht ingaat.

De obsessie met zware slaapkleding

Ik moet het even hebben over de trend van verzwaarde slaapkleding, want moeders vragen me er in de speeltuin voortdurend naar. Het internet heeft uitgeputte ouders wijsgemaakt dat het aantrekken van een soort verzwaard slaapzakje hun baby opeens twaalf uur laat doorslapen.

De artsen in mijn oude ziekenhuis hebben er echt een bloedhekel aan. Van wat ik heb begrepen, beperkt gewicht op de borst van een pasgeboren baby de bewegingsruimte van hun ribbetjes als ze ademhalen. Hun ademhalingssysteem is al kwetsbaar genoeg zónder dat we daar nog eens kleine zandzakjes aan toevoegen.

Ik begrijp helemaal de wanhoop die een ouder ertoe aanzet om er eentje te kopen. Als je voor de vijfde keer in één nacht wakker bent, heb je alles over voor een oplossing. Maar vertrouwen op ademende, lichte laagjes is gewoon veel veiliger.

Tijdens de benauwde zomers ben ik overgestapt op een blauwe bamboe babydeken met bloemetjes, gewoon voor een dun laagje over hem heen terwijl de airco aanstond. Je wilt eigenlijk alleen iets hebben dat die schrikreflex voorkomt, zonder dat er meteen een sauna-effect ontstaat.

De dag dat de handjes vrij moesten

Niemand bereidt je echt goed voor op de paniek van de overgangsfase. Je hebt eindelijk je routine gevonden. Je weet precies hoe je de stof moet vouwen. Je baby slaapt eindelijk blokken van drie uur achter elkaar.

En dan, op een ochtend, kijk je op de babyfoon en zie je hoe ze hun heupjes omhoog duwen en hun kleine rompje opzij draaien.

De regels hieromtrent zijn streng. Zodra ze ook maar de kleinste poging doen om te gaan rollen, is het inbakertijdperk definitief voorbij. Daar valt niet over te twisten. Als het een baby lukt om met ingebonden armen op het buikje te rollen, kunnen ze hun handjes niet gebruiken om hun gezichtje van het matras af te duwen. Echt een doodenge gedachte.

Mijn zoon begon met deze vreemde kronkelende yogabeweging toen hij acht weken oud was. Acht weken! Ik was ontroostbaar. Ik belde mijn moeder en rouwde zowat om het verlies van mijn slaap.

We moesten hem overschakelen op een draagbare babyslaapzak waarbij zijn armpjes volledig vrij waren. De eerste drie nachten waren absolute horror. Zijn armpjes vlogen alle kanten op. Hij mepte zichzelf herhaaldelijk op zijn neus. Ik zat in de schommelstoel lauwwarme thee te drinken terwijl ik toekeek hoe hij probeerde uit te vinden hoe hij in de wereld kon bestaan zonder zijn geliefde dwangbuisje.

Maar ze wennen eraan. Dat doen ze altijd. Het kost gewoon een paar vreselijke nachten vol slaapregressie voordat ze ontdekken hoe ze op hun duim kunnen zuigen of over hun eigen wangetje kunnen wrijven om zichzelf te kalmeren.

Laatste gedachten vanuit de loopgraven

Terugkijkend op die eerste weken, voelt het als een soort koortsdroom. Je besteedt zoveel tijd aan het overdenken van slaapritmes en de hoek van dat perfecte dekentje. Je bent ervan overtuigd dat als je het maar góéd doet, je de ultieme code van het moederschap hebt gekraakt.

Er is geen geheime code, geloof me. Er is alleen maar heel veel vallen en opstaan, een paar extra wasjes draaien, en het langzame besef dat je dit kleine wezentje in leven houdt – rommelige nacht voor rommelige nacht. Trakteer jezelf op een paar laagjes van goede kwaliteit waar je baby het niet te warm in krijgt, leer de kikkerpootjes-regel uit je hoofd, en wees een beetje mild voor jezelf als het je baby toch weer lukt om uit te breken.

Voordat je nog een nacht verdoet aan het stoeien met stugge, synthetische stoffen, neem even een kijkje bij de biologische baby musthaves van Kianao en vind iets dat oprecht goed ademt.

Vragen die uitgeputte ouders me stellen

Mag ik hun armpjes eruit laten als ze inbakeren vreselijk vinden?

Nou ja, tuurlijk, als dat oprecht beter werkt voor jouw kind. Sommige baby's hebben een gruwelijke hekel aan vastgezette armpjes en schreeuwen tot ze blauw aanlopen. Als ze stoppen met huilen wanneer je één of beide armpjes vrij laat, en ze nog steeds kunnen slapen zonder zichzelf wakker te laten schrikken, doe dat dan gewoon. Je krijgt geen medaille voor het doordrukken van een bepaalde techniek.

Hoe strak is té strak rond de borst?

Mijn oude truc uit de kinderverpleging is de twee-vingertest. Zodra je ze helemaal hebt ingebakerd, moet je twee vingers plat tussen het doek en de borst van je baby kunnen laten glijden. Als je je vingers naar binnen moet forceren, heb je het te strak gedaan en kunnen ze niet meer goed, diep ademhalen. Maak het dan wat losser.

Hoeveel inbakerdoeken moet ik nu écht in huis hebben?

Genoeg om een buikgriepje van vierentwintig uur te overleven zónder dat je om vier uur 's nachts nog de was moet doen. Voor mij betekende dat dat ik er ongeveer vier betrouwbare bij de hand had. Baby's spugen constant, luiers lekken door, en er valt wel eens wat op de keukenvloer. Probeer dit niet te overleven met slechts één of twee stuks.

Wat als mijn baby van nature met koude handjes slaapt?

Bijna alle pasgeboren baby's hebben koude handen en voeten. Hun bloedsomloop is nog in aanbouw en al het bloed blijft dicht bij hun belangrijkste organen. Koude handjes betekenen dus niet dat je baby aan het bevriezen is. Voel liever aan het nekje of hun borst. Als de romp warm is, voelt de baby zich prima. Stop met ze bedelven onder zware dekens, puur omdat hun vingertjes aanvoelen als ijsblokjes.

Is het normaal dat ze in het begin tegen het inbakeren vechten?

Mijn zoon trok zijn ruggetje krom en spartelde ongeveer dertig seconden lang als een wild dier tegen, elke keer als ik hem inbakerde. Daarna drong het opeens tot hem door dat hij veilig ingepakt zat, slaakte hij een enorme zucht en sloot zijn oogjes. Het is volkomen normaal dat ze zich verzetten tegen het moment waarop ze moeten gaan slapen. Zorg er gewoon voor dat de heupjes losjes zitten en wacht even een minuutje af om te zien of ze vanzelf rustig worden.