De "ik ben maar een baby"-fase verpestte mijn diploma kinderverpleegkunde

Ik staar naar de digitale klok op mijn borstkolf. Het is 03:14 uur 's nachts in mijn ijskoude appartement in Chicago, de wind van Lake Michigan laat de ruiten rammelen en ik ben even helemaal kwijt wat een toeschietreflex is. Vier jaar verpleegkunde, zes jaar lang de afdeling gerund in het kinderziekenhuis, en nu app ik wanhopig mijn neef die arts is omdat mijn vier dagen oude dochter twee keer achter elkaar nieste. Ze ligt daar in haar wiegje en kijkt me aan met die donkere, melkachtige oogjes die duidelijk zeggen: ik ben maar een kleine baby, waarom raak je zo in paniek?

Vroeger deelde ik keurige ontslagfolders uit aan kersverse ouders. Ik vertelde ze dat ze op verzoek moesten voeden en moesten slapen als de baby slaapt. Ik zei deze dingen met de vlotte, onbezorgde zelfverzekerdheid van een vrouw die elke nacht acht uur ononderbroken rust kreeg. De absolute onzin die we nieuwe moeders vertellen, is eigenlijk gewoon misdadig.

Op de kinderafdeling is een huilende baby gewoon een klinische puzzel die je moet oplossen. Je controleert de vitale functies, kijkt in het dossier en bepaalt de ingreep. Thuis is het een regelrechte fysiologische aanslag op je lijf. Je vloeit nog, je zweet een vloedgolf aan hormonen uit en je staart naar deze piepkleine dictator van nog geen drie kilo die volledig draait op moedermelk en pure angst. Niets bereidt je voor op het moment dat je beseft dat jíj de volwassene in de kamer bent.

Mijn ziekenhuis-zelfverzekerdheid verdween op dag twee

Voordat ik zelf een kind kreeg, dacht ik dat ik het vierde trimester begreep. Ik had de literatuur gelezen. Ik kende de biologische mechanismen van de overgang van de baarmoeder naar de wereld. Mijn arts zei terloops dat ze wel zestien uur per dag zou slapen, maar vergat erbij te vertellen dat dit in slopende blokjes van veertig minuten zou gebeuren, waarna ze weer om melk eiste om te voorkomen dat haar piepkleine bloedsuikerspiegel zou crashen.

Ze zeggen dat pasgeborenen geen dag-nachtritme hebben. Dat is een beleefde medische manier om te zeggen dat ze ons haten en ons willen laten lijden. Het huiluurtje komt zogenaamd door een onrijp zenuwstelsel. Eerlijk gezegd voelt het nogal persoonlijk als ze precies beginnen te gillen op het moment dat je partner om 17:30 uur de sleutel in het slot steekt. Je ijsbeert door de gang, wiegt ze op en neer, maakt dat agressieve sssht-geluid dat we allemaal instinctief overnemen en bidt tot welke god dan ook die wil luisteren.

En luister, inbakeren is waar ik echt doordraaide. Vroeger rolde ik prematuurtjes in precies zes seconden op tot perfecte, strakke kleine burrito's met die stugge ziekenhuisdoeken met vervaagde roze en blauwe strepen. Ik was een inbaker-kunstenaar. En toen kwam mijn eigen kind. Ineens was ik in het donker aan het worstelen met een ingevette big. Had ik de linkerarm vast, sloeg de rechterarm me in mijn keel. Had ik de heupen veiliggesteld, trapte ze zich er aan de onderkant uit als een ware Houdini. Ik heb drie weken lang staan huilen boven doeken, totdat ik opgaf, de varianten met klittenband kocht en rouwde om mijn verloren vaardigheden.

Koop gewoon vijftig fopspenen en strooi ze door je hele huis als broodkruimels.

Dingen die hun kwetsbare huidje daadwerkelijk raken

Ik nam mijn dochter mee naar huis in een peperduur, ontzettend stug synthetisch pakje dat mijn schoonmoeder voor ons had gekocht. Het had van die belachelijke kleine tule ruches en parelmoeren knoopjes op de rug. Op dag twee voelde haar huid aan als schuurpapier. Mijn arts haalde zijn schouders op, keek naar het pakje en mompelde iets over contacteczeem en de doorlaatbaarheid van de huidbarrière van een pasgeborene.

Ik gooide het pakje achterin de kast en stapte volledig over op deze baby romper van biologisch katoen van Kianao. Het is mijn absolute favoriet omdat het niet meer probeert te zijn dan het is. Geen stomme ruches die opkrullen onder een inbakerdoek en geen knoopjes die in haar ruggengraat prikken als ze op haar rug ligt. Het is gewoon zachte, ongekleurde stof met een envelophals die zonder strijd over haar gigantische hoofd rekt. De eerste drie maanden woonden we praktisch in deze rompers. Ze overleefden talloze spuitluiers, gingen om de dag in de kookwas en voelden nog steeds aan als boter. Als je met een pasgeborene dealt, is alles wat je leven niet actief moeilijker maakt een enorme overwinning.

En dan is er nog de houten regenboog babygym die mijn zus ons cadeau gaf. Die is prima. Hij staat prachtig in mijn woonkamer, veel beter dan die neonkleurige plastic gedrochten die elektronische circusmuziek afspelen. Het hout is glad geschuurd en de hangende beestjes zijn schattig. Maar mijn kind lag voornamelijk drie maanden lang wezenloos naar de olifant te staren voordat ze eindelijk doorhad hoe ze ertegenaan kon slaan. Koop hem voor de minimalistische look als dat jouw ding is, maar verwacht niet dat het je op magische wijze een uur vrije tijd oplevert waarin je rustig je hete koffie kunt opdrinken.

Je kunt de biologische kledingcollectie van Kianao bekijken als je het ook zat bent om synthetische stofjes van een boze baby te pellen.

De kleine dictator voeden

Mij werd verteld dat moedermelk een magisch elixer is dat alles geneest, van oorontstekingen tot geschaafde knieën. Dat is misschien zo, maar het gaf mijn kind ook een maand lang explosieve groene poep, totdat mijn arts terloops opperde dat ze misschien een lichte gevoeligheid voor koemelk had. De wetenschap is vaak gewoon met veel zelfvertrouwen gokken, vooral als het gaat om de spijsvertering van baby's.

Voor de zon überhaupt op is, sta je je schrale handen te wassen met agressieve antibacteriële zeep terwijl je een flesje opwarmt en bidt dat de baby niet te veel lucht inslikt. Het boeren is echt middeleeuws. Ze slikken een microscopisch luchtbelletje in, gillen alsof hun blinde darm knapt, en jij klopt op dat breekbare kleine ruggetje tot je pols pijn doet. Soms spugen ze de helft van hun lichaamsgewicht uit op je enige schone shirt. Je veegt het gewoon weg met een spuugdoekje en gaat weer door.

De nachtmerrie van doorkomende tandjes begint vroeg

Je denkt dat je de loopgraven van de pasgeboren fase eindelijk hebt overleefd. Je pakt slaapblokken van drie uur. Misschien doe je zelfs wel weer een beetje mascara op. En dan breekt maand vier aan, stroomt het kwijl als een kapotte kraan en loopt alles weer volledig in het honderd.

Ik heb in de kliniek wel duizend baby's gezien die tandjes kregen. Ik dacht dat ik totaal immuun was voor al dat drama. Tot mijn eigen kind als een piepkleine zombie op mijn sleutelbeen begon te kauwen. Haar wangen waren constant knalrood, haar slaapritme ging terug naar dat van een pasgeborene, en ze weigerde de fles omdat het zuigen pijn deed aan haar gezwollen tandvlees.

Uit pure wanhoop kochten we de siliconen panda bijtring. Deze kan ik echt waarderen, omdat hij uit één massief stuk voedselveilige siliconen bestaat. Geen rare verborgen kiertjes waar schimmel in kan groeien, wat echt mijn grootste fobie is bij babyspullen. Ik gooide hem gewoon in de vaatwasser op het hygiëneprogramma, of legde hem tien minuutjes in de koelkast. De bobbeltjes met textuur op de achterkant leken haar doorkomende tandjes ook veel beter te bereiken dan die platte bijtringen die we hadden. Het is gewoon een goed product dat precies doet wat het moet doen.

Hoe je niet doordraait

Het hele concept van 'it takes a village' is helemaal dood, joh. Bij modern ouderschap bestaat jouw 'village' alleen uit jou, je uitgeputte partner en je favoriete, veel te dure maaltijdbezorg-app. We doen dit in complete isolatie, starend naar onze telefoons om twee uur 's nachts, in de overtuiging dat alle anderen een of andere geheime lifehack hebben ontdekt die wij missen.

Iedereen praat over huid-op-huidcontact alsof het een luxe spabehandeling is. Mijn ervaring was vooral hevig zweten terwijl er een piepklein, onvoorspelbaar kacheltje op mijn blote borst sliep, als de dood om mijn gewicht te verplaatsen of diep adem te halen uit angst haar wakker te maken. Maar de fysiologie erachter valt niet te ontkennen. Hun onregelmatige ademhaling wordt stabiel, hun hartslag daalt, en op de een of andere manier begint ook je eigen torenhoge bloeddruk te dalen.

Je leert je standaarden te verlagen. Perfectie is een ziekte in het moederschap. Vroeger veroordeelde ik ouders in de kliniek die hun baby's binnenbrachten in bij elkaar geraapte, bevlekte pyjama's. Nu besef ik dat die ouders aan het overleven waren. Ze zaten in de overlevingsmodus. Als je een baby hebt, ben je gewoon een mens dat probeert een ander mens in leven te houden tot de ochtend aanbreekt.

Luister, als je de basisspullen voor je baby wilt upgraden voordat je helemaal doordraait, bekijk dan de baby essentials van Kianao. En laten we nu eens kijken naar de vragen die je om vier uur 's nachts wanhopig loopt te googelen.

Nachtelijke paniekvragen

Waarom knort mijn pasgeboren baby de hele nacht als een wild zwijn?
Omdat ze nul buikspieren hebben en hun spijsverteringskanaal gloednieuw is. Ze leren letterlijk hoe ze moeten poepen. Dit heet actieve slaap en ze klinken daarbij als een kinderboerderij. Zolang ze niet blauw aanlopen of neusvleugelen, doe wat oordopjes in en probeer het te negeren.

Moet ik een slapende baby echt wakker maken voor een voeding?
Van mijn arts moest ik dit doen totdat ze weer op haar geboortegewicht was. Het voelt als een misdaad tegen de menselijkheid om een vredig slapend wezentje wakker te maken, maar hun bloedsuikerspiegel kan dalen. Zodra ze die gewichtsmijlpaal hebben bereikt, laat ze dan lekker slapen. Maak ze niet wakker. Laat ze slapen totdat ze zelf om eten schreeuwen.

Hoe lang duurt dat huiluurtje nu écht?
Meestal vanaf etenstijd tot het moment dat je klaar bent om de voordeur uit te lopen en nooit meer terug te keren. Het piekt rond de zes weken en ebt meestal weg na een maand of drie, vier. Je moet het gewoon overleven. Wieg, stuiter, loop naar buiten de koude lucht in. De temperatuurverandering laat ze soms van de schrik even stilvallen.

Kan je een pasgeborene verwennen door ze te veel vast te houden?
Nee. Dat is achterhaald advies van een generatie die ook dacht dat whisky op het tandvlees smeren een medische ingreep was. Je kunt een wezentje dat nog niet eens weet dat zijn handjes bij zijn eigen lichaam horen, niet verwennen. Pak je baby gewoon op.

Waarom vervelt hun huid als een slang?
Ze hebben negen maanden lang in vruchtwater liggen weken en worden nu blootgesteld aan droge lucht. Dat is volkomen normaal. Trek de velletjes er niet af en ga niet schrobben. Laat ze gewoon vervellen. Smeer er een beetje parfumvrije lotion op als je je eraan stoort, maar eigenlijk ziet het er gewoon een week of twee een beetje onsmakelijk uit.