Even eerlijk: de "That's My Baby She's Iconic" trend is uitputtend

Lieve Sarah van zes maanden geleden,

Je zit nu om 2:14 's nachts op de rand van het grote bad in die grijze joggingbroek met de bleekvlek op je bovenbeen, en je huilt letterlijk boven een mok koffie die al vier uur koud is. Dave kwam net binnen, keek naar jou, keek naar je telefoonscherm, zuchtte diep en ging zonder iets te zeggen weer naar bed. En eerlijk gezegd is dat de enige juiste reactie op wat je nu aan het doen bent. Je scrolt wanhopig door je filmrol, op zoek naar een perfect esthetische, beigekleurige video van Leo als baby, zodat je die kunt monteren onder die virale Justin Bieber-audio over dat je kind een absoluut icoon is.

Stop daarmee. Leg die telefoon gewoon weg, veeg je gezicht af met dat halfgebruikte babydoekje op de wastafel en ga slapen. Want ik beloof je, dit doet er allemaal absoluut niet toe.

Ik weet dat je uitgeput bent en het gevoel hebt dat je op de een of andere manier faalt in het moderne moederschap, omdat je echte leven in de verste verte niet lijkt op het interieur van een minimalistische influencer. Je hebt een zevenjarige, Maya, die op dit moment weigert iets anders te dragen dan een neon Elsa-jurk die vaag naar oude ketchup ruikt, en de vierjarige Leo die denkt dat de drinkbak van de hond een sensorische speelbak is. Maar jij kijkt naar die vrouwen op TikTok die hun perfect gestylede baby's van zes maanden een Rhode lipgloss-telefoonhoesje geven en je denkt: waarom is mijn baby niet zo?

Dave denkt dat ik helemaal gek ben geworden door een telefoonhoesje

Dit is de realiteit van die stomme lipgloss-telefoonhoesjestrend waar je nu zo door geobsedeerd bent. Je overwoog serieus om zo'n hoesje te kopen, de lipgloss eruit te halen en het aan Leo te geven voor een video. Dat is oprecht de meest gestoorde gedachte die je hebt gehad sinds je overwoog om om drie uur 's nachts na je bevalling zelf biologische havermelk te gaan maken.

Toen we vorige maand met Leo naar de dokter gingen voor controle, vertelde dokter Aris—die me toch al aankijkt alsof ik een lichtelijk losgeslagen risicogeval ben—me dat volwassen cosmetica aan een kind met doorkomende tandjes geven een spectaculaire manier is om op de spoedeisende hulp te belanden. Hij mompelde iets over hoe make-up voor volwassenen gewoon een cocktail van hormoonverstoorders en lood is, en hoe die kleine plastic dopjes in feite levensgevaarlijke verstikkingsrisico's zijn die wachten om toe te slaan. Ik begreep natuurlijk niet precies de biochemie erachter, aangezien ik functioneerde op drie uur slaap en naar een poster over oorontstekingen zat te staren, maar de kern was dat Russische roulette spelen met Sephora-producten om honderd likes van vreemden op het internet te scoren gewoon een heel slecht opvoedidee is.

En toch zat je daar zes maanden geleden, ervan overtuigd dat als je het licht maar perfect had, je ook aan deze trend mee kon doen. Krankzinnig.

Trouwens, als je 's nachts wat afleiding zoekt waardoor je je geen slechte moeder voelt, kun je beter kijken naar spullen die daadwerkelijk voor kinderen zijn gemaakt in plaats van esthetische rekwisieten voor volwassenen. Ik zeg het maar even.

Het internet verpest ons brein en ik ben deel van het probleem

Dat hele 'sharenting' loopt de spuigaten uit en dat weet je. We gooien allemaal klakkeloos de gezichtjes van onze kinderen, hun driftbuien, hun outfits en hun exacte locaties het wereldwijde web op, gewoon omdat we wanhopig die bevestiging nodig hebben van een andere uitgeputte moeder in de polder die 'omg zo schattig!' reageert. Dave roept al jaren dat de kinderen online zetten een enorme nachtmerrie is voor hun digitale voetafdruk, en ik wimpelde hem altijd af omdat ik vond dat hij gewoon deed als een paranoïde tech-nerd, maar hij heeft gelijk.

We weten niet wie er naar deze video's kijkt. We weten niet waar ze belanden. En proberen je baby in een interneticoon te veranderen voordat ze überhaupt een hele zin kunnen vormen, is eigenlijk gewoon heel naar als je er goed over nadenkt. Oh, en een of ander artikel over kinderpsychologie dat ik vorige week bij het stoplicht vluchtig doorlas, zei dat we hun inzet en vriendelijkheid moeten prijzen in plaats van hun oppervlakkige uiterlijk. Nou ja, oké dan.

Die houten rammelaar die je bijna weggooide

Weet je nog dat Leo een echte baby was en zulke erge doorkomende tandjes had dat hij als een wilde bever op de randen van de salontafel kauwde? Je wilde hem jouw telefoonhoesje geven om op te kauwen omdat dat 'handig' was. Godzijdank greep Dave in en gaf hem die Houten Bijtring met Beer Rammelaar.

Ik ga heel eerlijk zijn. Toen Dave dat ding kocht, vond ik het verschrikkelijk. Ik vond het lijken op iets wat een hipster-houthakker op zijn veranda in de bossen uit een blokje hout had gesneden. Er zaten geen lampjes op. Geen irritante elektronische liedjes. Gewoon een gehaakt berenhoofdje en een stuk onbewerkt hout. Ik vond het maar saai. Maar Leo? Oh mijn god, die was er geobsedeerd door. Het werd de heilige graal in ons huis. Hij kon uren op dat onbehandelde beukenhout kauwen terwijl ik mijn lauwe koffie achterover sloeg en probeerde te onthouden welke dag het ook alweer was. Het katoengaren was zacht genoeg om zijn tandvlees niet helemaal te verwoesten, en het was écht veilig. Geen giftig accuzuur, geen loodverf, geen lipglosschemicaliën. Gewoon een supersimpele, perfecte houten beer die mijn verstand redde. Die rammelaar was het echte icoon van zijn babytijd.

Esthetische kleertjes lossen je mentale dip niet op

Nu we toch bezig zijn met deze realitycheck, laten we het even over de kleertjes hebben. Zes maanden geleden maakte je je druk over het feit dat Leo's babyfoto's niet mooi bij elkaar pasten. Je kocht dat Rompertje van Biologisch Katoen met de gedachte dat hij op wonderbaarlijke wijze zou veranderen in een van die serene, in neutrale tinten geklede kindertjes die stilletjes in de zonnestralen zitten.

Het is gewoon een rompertje, Sarah.

Is het zacht? Ja. Is het fijn dat het gemaakt is van biologisch katoen, zodat het niet die rare rode eczeemplekjes veroorzaakt die hij vroeger op zijn borst kreeg? Zeker weten. De stof is super rekbaar en bleef mooi in de was, wat geweldig is. Maar het voorkwam niet dat hij een catastrofale spuitluier kreeg midden in de Hema. Het maakte hem niet tot een esthetisch wonder. Het is gewoon een heel goed basiskledingstuk dat goed past en geen giftige kleurstoffen bevat. En meer hoeft het ook niet te zijn. Het hoeft geen rekwisiet te zijn in een virale video. Het moet gewoon wat spuug opvangen.

En weet je nog dat je die video wilde filmen en je besefte dat de achtergrond van onze woonkamer eruitzag alsof er een speelgoedwinkel was ontploft? Je pakte het Biologisch Katoenen Babydekentje met Eekhoornprint en probeerde het wanhopig over de oerlelijke blauwe bank te draperen om de stapel wasgoed te verbergen. Het dekentje is trouwens prachtig. Het is belachelijk zacht en Maya probeert het nog steeds te stelen om als cape te gebruiken. Maar het kon de realiteit van ons rommelige, luidruchtige en chaotische leven niet verbergen.

Maar goed, het punt is: je moet dit loslaten. Je moet stoppen met proberen je kinderen in een audioclipje van 15 seconden voor vreemden te proppen. Je baby is geen icoon. Je baby is een plakkerig, luidruchtig, irrationeel minimensje dat momenteel een Cheerio op zijn voorhoofd heeft geplakt. En dat is precies wat hij moet zijn.

Drink je koude koffie op. Was je gezicht. Ga je kinderen knuffelen. Het gaat helemaal prima met ze.

Klaar om die virale trends los te laten en je te focussen op wat écht werkt? Shop KIANAO's collectie van veilige, duurzame baby-essentials hier.

De rommelige FAQ waar niemand om vroeg

Zijn die virale lipgloss-telefoonhoesjes veilig voor baby's om mee te spelen?

Oh god, nee. Luister, de dokter rolde letterlijk met zijn ogen toen ik er überhaupt over begon. Cosmetica voor volwassenen zit vol met spul dat niet in de buurt mag komen van het mondje van een baby met doorkomende tandjes, zoals hormoonverstoorders en vage zware metalen. Bovendien hebben die kleine dopjes precies het formaat van de luchtpijp van een baby. Hou je Sephora-buit ver weg van je kleintje, geloof me.

Hoe stop ik met me zorgen maken over de digitale voetafdruk van mijn baby?

Dave liet me vorig jaar ongeveer de helft van mijn Instagram-geschiedenis verwijderen en eerlijk gezegd viel er echt een blok van me af. Je hoeft niet compleet van de radar te verdwijnen, maar probeer je kinderen gewoon niet meer in openbare TikTok-trends te pushen. Een schattige foto delen met oma in een besloten groepsapp is één ding, maar hun gezichtje naar drie miljoen vreemden sturen is die stress gewoon niet waard. Ze zullen je dankbaar zijn als ze tieners zijn.

Zijn kleertjes van biologisch katoen het geld echt waard of is het een scam?

Ik dacht altijd dat het gewoon marketingonzin was voor rijke moeders die groene sapjes drinken, maar als je kind zo'n gevoelig huidje heeft als die van mij, maakt het oprecht uit. Leo kreeg altijd vreselijke uitslag van synthetische stoffen, en dat biologische Kianao rompertje hielp écht omdat het al die agressieve chemische behandelingen niet heeft. Het is geen magie, ze verpesten het alsnog wel met spaghettisaus, maar het is wel stukken zachter voor hun huidje.

Welke bijtring is écht veilig als ze overal op kauwen?

Ik ben nu he-le-maal geobsedeerd door die houten en gehaakte varianten. Van plastic krijg ik de kriebels, omdat ik nooit weet welke stoffen er vrijkomen als ze er drie uur lang op lopen te kauwen. Een onbewerkte houten ring met een 100% katoenen diertje eraan—zoals die beer die Dave kocht—is praktisch onverwoestbaar, hartstikke veilig, en speelt geen robotachtig deuntje af dat je nachtmerries bezorgt.

Hoe laat ik mijn peuter stoppen met kauwen op mijn telefoon?

Je moet hem letterlijk verstoppen. Ik ben mijn telefoon bovenop de koelkast gaan leggen, omdat Leo dacht dat het zijn persoonlijke kauwspeeltje was. Leid ze af met een echte bijtring, geef ze een snack, of accepteer gewoon dat je het komende jaar een scherm vol kwijl zult hebben. Het is een fase. Een ontzettend vieze fase.