Vergeet de 90s film: Zo kalmeer je een krijsende baby écht

Het is 03:14 uur 's nachts. Ik sta op blote voeten op het koude zeil in mijn keuken, en typ als een bezetene op mijn telefoon met mijn linkerduim, terwijl mijn rechterarm compleet gevoelloos wordt van het vasthouden van een verstijfde, krijsende baby. In mijn slaaptekort-waanzin probeerde ik serieus te zoeken naar die oude Cry-Baby film met Johnny Depp. Blijkbaar vond mijn brein dat kijken naar een tieneridool in een leren jasje op YouTube de enige manier was om me af te sluiten van het feit dat mijn eigen, echte baby al twee uur onafgebroken aan het brullen was. Ik ga gewoon eerlijk tegen je zijn: de nostalgie van een cultklassieker uit 1990 doet absoluut niets om je bloeddruk te verlagen wanneer je een mini-mensje in je armen hebt dat paars aanloopt.

Als je er middenin zit, triggert het geluid van je huilende baby iets oerouds en angstaanjagends in je borstkas. Je hebt het gevoel dat je faalt. Je hebt het gevoel dat de buren je door de muren heen veroordelen. En als je ook maar een beetje op mij lijkt, doe je waarschijnlijk veel te veel om het te proberen op te lossen, wat het meestal alleen maar tien keer erger maakt.

Wat ik fout deed bij mijn oudste

Laat me je vertellen over mijn eerstgeborene, Beau, want ach gossie, hij was mijn proefkonijn voor elke mogelijke opvoedfout. Zodra zijn nachtelijke krijsfestijn begon, schoot mijn stressniveau omhoog en veranderde ik in een panische, kortsluitende robot die in het donker een wiskundeprobleem probeerde op te lossen. Ik stuiterde op die stomme skippybal tot mijn knieën het begaven, zette de white noise machine op een volume dat waarschijnlijk mijn eigen gehoor heeft beschadigd, en stopte een speentje in zijn mond terwijl ik als een gekooid dier door de gang ijsbeerde.

Mijn moeder bleef maar zeggen dat ik hem gewoon moest wegleggen en hem zichzelf moest laten sussen. Dat eindigde altijd in een enorme ruzie, want het internet had me verteld dat dit zijn hechting aan mij permanent zou beschadigen. In plaats van gewoon even diep adem te halen en een rustige omgeving voor ons allebei te creëren, probeerde ik wanhopig elk trucje van internet uit en was ik hem panisch aan het wiegen terwijl ik hem voor de derde keer omkleedde, puur om het gevoel te hebben dat ik proactief bezig was.

Wat mijn dokter zei over het gekrijs

Uiteindelijk stortte ik in bij de kinderarts. Ze is een engel van een vrouw, die met diep medelijden naar mijn ongewassen haar en twee verschillende sokken keek, voordat ze me de hele situatie rondom darmkrampjes en huilbaby's uitlegde. Van wat ik door mijn uitputting heen begreep, gebruiken artsen een 'regel van drie': als ze meer dan drie uur per dag huilen, voor meer dan drie dagen per week, en dat drie weken lang, dan mag je er officieel het label 'huilbaby' op plakken.

Ze vertelde me dat huilen eigenlijk hun enige overlevingsmechanisme is, en dat het een emotioneel centrum in hun kleine hersentjes activeert dat een flinke dosis cortisol – een stresshormoon – in hun systeem pompt. Het is een evolutionair dingetje, neem ik aan. Het kennen van de theorie en de biologie maakte het schreeuwen niet zachter, maar het zorgde er wel voor dat ik me net iets minder gek voelde. Ze verzekerde me dat het meestal rond de vierde maand overgaat, wat als een absolute eeuwigheid voelt als je het van minuut tot minuut moet doorstaan.

De absolute hel van het heksenuurtje

Laten we het even hebben over het heksenuurtje, want niemand waarschuwt je hoe genadeloos dit je rustige avond verwoest. Je bent uitgeput. Je hebt de hele middag al spuug van de bank staan poetsen en Etsy-bestellingen ingepakt. Je partner loopt eindelijk door de voordeur, en op het moment dat de klok vijf uur slaat, verandert de baby van een lief klein engeltje in een letterlijke luchtalarmsirene.

Het is alsof hun piepkleine zenuwstelsel keihard tegen een muur knalt. Ze hebben de hele dag te veel licht, te veel geluiden en te veel prikkels geabsorbeerd, en er ontstaat gewoon kortsluiting. Ze willen niet eten, ze willen niet slapen, ze willen gewoon boos zijn op de wereld. Ik ijsbeerde vaak door de woonkamer terwijl ik die zware, verstikkende angst in mijn borstkas voelde zakken, ervan overtuigd dat ik alles fout deed. Oh, en het terloopse advies van mijn oma om een beetje whisky op hun tandvlees te wrijven om ze stil te krijgen, is tegenwoordig gegarandeerd een enkeltje Jeugdzorg, dus die kleine familietraditie hebben we maar overgeslagen.

Controleer hun kleertjes, want de Texaanse hitte is meedogenloos

Wat bleek: bij Beau werd de helft van zijn gekrijs veroorzaakt doordat ik hem in die stijve, goedkope pakjes hees die ik in de uitverkoop bij een grote winkelketen had gekocht. Het kind had milde eczeem, en onze zomers op het platteland van Texas zorgden ervoor dat de airco continu moeite had om het huis koel te houden. Die synthetische stoffen schuurden simpelweg over zijn gevoelige huid en hielden zijn lichaamswarmte vast.

Toen ik daar eenmaal achter was, ben ik bijna volledig overgestapt op de Biologische Katoenen Baby Romper van Kianao. Echt waar, dit maakte een wereld van verschil voor zijn comfort. Het is 95% biologisch katoen, wat bizar zacht is, maar het mooiste is de prijs; die zorgt er tenminste niet voor dat ik in mijn lege koffiemok wil huilen. Ik heb deze rompertjes eindeloos gewassen, en ze verliezen hun vorm niet en krijgen ook niet van die rare, kriebelende pluisjes onder de armen.

Daarnaast ademt het zo goed dat het een soort eigen microklimaat rond hun huid creëert. Mijn kinderarts vertelde dat het reguleren van hun temperatuur helpt voorkomen dat ze oververhit en overstuur raken, en ik merkte echt dat de intensiteit van het heksenuurtje afnam zodra hij niet meer lag te zweten in polyester. Als je baby jengelig is, controleer dan eerlijk waar eerst even de kledinglabels en de stof.

Als je er klaar mee bent om te moeten raden waardoor de huid van je kind onrustig wordt, of waarom ze zo huilerig zijn in de warmte, doe jezelf dan een plezier en bekijk de collectie biologische babykleding. Het upgraden van hun basics kan namelijk zomaar je verstand redden.

Wanneer doorkomende tandjes ze wild maken

En dan is er nog het tanden krijgen, wat weer een heel nieuw niveau van ellende is. Toen mijn middelste kind tandjes begon te krijgen, veranderde ze in een soort hondsdolle wasbeer. Ik kocht voor haar de Kianao Bubble Tea Bijtring want, eerlijk is eerlijk, hij is superleuk voor op de foto en de siliconen zijn compleet niet-giftig en BPA-vrij. Maar ik ga eerlijk met jullie zijn: door de vorm is hij een beetje topzwaar. Ze liet hem steeds op de grond vallen, waardoor ik mijn halve ochtend bezig was met hondenhaar van die stomme boba-parels afwassen. Prima om als reserve in de luiertas te bewaren, maar het was niet onze dagelijkse redder in nood.

Wat bij ons écht werkte, was het Panda Bijtring Siliconen Babyspeelgoed. Dit ding is plat. Het is zoveel makkelijker vast te houden voor die ongecoördineerde, mollige kleine knuistjes, zonder dat ze hem elke vijf seconden laten vallen. De verschillende texturen raakten precies de plek waar haar gezwollen tandvlees pijn deed, en omdat hij zo licht is, kon ze hem zelf vasthouden zonder dat ik ernaast moest staan als een soort butler.

Je kunt hem zelfs een minuutje of vijftien in de koelkast leggen zodat hij lekker koud wordt. Haar die gekoelde panda geven, leverde me op z'n minst twintig minuten rust op, zodat ik een was kon opvouwen zonder dat er iemand aan mijn enkels hing te huilen. Het is echt een uitkomst.

Waarom ik alle knipperende plastic rommel heb weggegooid

Tegen de tijd dat mijn jongste, Baby D, werd geboren, was ik kapot. Ik had de puf niet meer voor luidruchtig, knipperend plastic speelgoed dat onze woonkamer verlichtte als een casino in Vegas. Het bleek dat Baby D er ook een hekel aan had. Elke keer als ik hem onder zo'n lawaaierige elektronische speelmat legde, raakte hij binnen vijf minuten compleet overprikkeld en begon te brullen.

Uiteindelijk heb ik alles omgeruild voor de Houten Babygym. Het is gewoon een simpel, natuurlijk houten A-frame waar wat zachte, in aardetinten gekleurde dierenspeeltjes aan hangen. Geen batterijen, geen irritante liedjes die op repeat staan. Het heeft respect voor zijn kleine, ontwikkelende brein zonder het te overbelasten. Hij kan daar gewoon liggen, tegen de houten ringen slaan, luisteren naar het zachte tikgeluid dat ze maken, en echt rustig blijven. Het was een enorme verbetering voor onze dagelijkse routine, én het ziet er niet uit als een plastic explosie midden op mijn vloerkleed.

Wanneer je echt de dokter moet bellen

Ik ben geen medicus, maar ik weet wel dat niet al het huilen gewone onrust is. Mijn dokter pakte mijn arm beet bij onze eerste check-up en zei: als de baby jonger is dan drie maanden en een koorts krijgt van boven de 38 graden, dan wacht je het niet af, dan ga je direct naar de huisarts. Hetzelfde geldt als ze krijsen op een scherpe, hoge manier waar je buikpijn van krijgt, of als ze de hele dag geen natte luier hebben gehad.

Ze had ook een heel direct gesprek met me over een burn-out. Als je voelt dat je zo boos wordt dat je kaken op elkaar klemmen en je de neiging hebt om de baby door elkaar te schudden, dan moet je ze veilig in hun bedje leggen, naar de gang lopen en de deur voor vijf minuten achter je dichttrekken. Het voelt vreselijk om weg te lopen terwijl ze huilen, maar ze beschermen tegen je eigen door vermoeidheid gedreven frustratie is het meest liefdevolle dat je op zo'n moment kunt doen.

Huilen hoort er helaas gewoon bij, lieve ouders. Het is rommelig, het is luid en het drijft je tot het uiterste. Maar het hebben van een paar goede hulpmiddelen – zoals ademende kleding, een bijtring die ze écht vast kunnen houden, en het besef dat je even mag weglopen als het je te veel wordt – maakt de chaos net iets draaglijker. Maak je babyuitzet compleet en bekijk onze collectie bijtspeelgoed voordat het volgende tandje je weekend besluit te verpesten.

Vragen die jullie me blijven stellen

Waarom huilt mijn baby zodra ik hem neerleg?
Omdat ze stiekem heel slim zijn, eerlijk gezegd. Ze hebben negen maanden lang opgepropt gezeten in een warm, constant bewegend waterbed terwijl ze naar je hartslag luisterden. Ze plat op hun rug leggen in een stil, koud bedje druist in tegen elk instinct dat ze hebben. Ze denken dat je ze in de wildernis hebt achtergelaten. Het dragen in een draagdoek of huid-op-huidcontact helpt die overgang te verzachten, totdat ze beseffen dat hun bedje geen bedreiging vormt.

Is het erg als ik ze gewoon laat huilen?
Luister, de pasgeboren fase is niet het moment voor slaaptraining. Volgens mijn arts hebben ze op die leeftijd nog niet de capaciteit om zichzelf in slaap te sussen als ze zo klein zijn. Als ze huilen, hebben ze iets nodig, ook al is dat alleen maar jouw geur. Maar, als je helemaal doordraait en vijf minuten buiten moet staan om niet door het lint te gaan, laat ze dan absoluut even in een veilige ruimte huilen. Maar routinematig een baby van zes weken in slaap laten snikken? Dat voelde nooit goed voor mij.

Hoe weet ik of er tandjes doorkomen of dat ze gewoon huilerig zijn?
Bij mijn kinderen kwamen tandjes altijd gepaard met een letterlijke waterval aan kwijl. Dan heb ik het over drie kletsnatte slabbetjes per uur. Ze begonnen ook op hun eigen handjes te kauwen, op mijn schouder, op de staart van de hond, alles wat binnen handbereik was. Als ze agressief ergens op kauwen en aan hun oren trekken, is de kans groot dat er een tandje probeert door te komen. Leg een bijtring in de koelkast en kijk of de kou ze kalmeert – dat is voor mij meestal de bevestiging.

Kunnen kleertjes een baby echt laten huilen?
Honderd procent. Stel je voor dat je een kriebelende, strakke wollen coltrui draagt in een benauwde kamer en je kunt niet praten om iemand te vertellen dat ie uit moet. Als er een kledinglabel in hun nek prikt, of als een goedkope synthetische stof hun lichaamswarmte vasthoudt waardoor ze gaan zweten, dan gaan ze erom krijsen. De overstap naar zacht, ademend biologisch katoen heeft zoveel van onze onverklaarbare avond-driftbuien opgelost.