De nacht doorkomen met een rammelaar: waarom eenvoudig speelgoed het beste werkt

De digitale klok op de magnetron staarde me aan met agressieve, gloeiende rode cijfers: 03:14 's nachts. Ik stond op blote voeten in een plasje van iets ondefinieerbaars (laten we het optimistisch op water houden) met een krijsende peuter op de arm die op dat moment meer kwijl produceerde dan een sint-bernard die naar een gebraden kip kijkt. Haar tweelingzusje lag boven gelukkig nog te slapen, een ongelooflijk fragiel vredesverdrag dat ik koste wat kost in stand wilde houden.

Ik hees het huilende kind op mijn linkerheup en graaide blindelings in de speelgoedmand, in de hoop iets, wat dan ook, te vinden om haar af te leiden van de tandjes die zich hardhandig een weg door haar tandvlees boorden. Mijn voet streek langs iets van plastic. Plotseling werd de aardedonkere keuken verlicht door verblindende, stroboscoopachtige ledlampjes, vergezeld door een dreunende, overdreven enthousiaste robotstem die riep: "IK BEN EEN BLIJE PAARSE OCTOPUS, LATEN WE VORMEN TELLEN!"

Boven begon Tweeling B te huilen. Het vredesverdrag lag in duigen. De paarse octopus zong vrolijk verder op zijn vervloekte calypsodeuntje. En op dat moment, terwijl een bonkende hoofdpijn achter mijn ogen opkwam, besefte ik dat we volledig de weg kwijt waren als het ging om het vermaken van baby's.

De plastic octopus die me de das omdeed

Er is een heel specifiek soort waanzin die goedbedoelende familieleden overvalt zodra je aankondigt dat je een baby verwacht. Ze laten alle logica varen, negeren de zorgvuldig samengestelde inrichting van je huis, en kopen direct de luidste, meest flitsende, epileptische-aanval-opwekkende stukken plastic die er wereldwijd te vinden zijn.

De eerste paar maanden neem je deze cadeaus beleefd in ontvangst. Je denkt nog: misschien vindt de baby al die zintuiglijke prikkels wel leuk. Maar tegen maand zes ziet je woonkamer eruit als een casino in Las Vegas, ontworpen door een kleurenblinde peuter. Deze elektronische gedrochten vermaken je kind niet alleen; ze eisen op een agressieve manier je aandacht op. Ze gaan te pas en te onpas midden in de nacht af (iets wat oprecht angstaanjagend is als je alleen thuis bent). Ze slurpen in een moordend tempo loeidure AA-batterijen. En het ergste van alles: ze doen al het spelen voor het kind. De baby zit daar maar met open mond te kijken hoe een plastic schildpad groen en rood knippert, terwijl hij of zij op één en dezelfde knop ramt.

Ik haatte ze stuk voor stuk. Zachte stoffen rammelaars zijn trouwens niet veel beter, vooral omdat ze binnen ongeveer vier seconden na het in de mond stoppen compleet doorweekt en vies zijn, waardoor je iets in je hand hebt dat aanvoelt als een natte spons waar iemand op geniesd heeft.

De intrede van de Zwitserse schoonmoeder en haar houten logica

Het omslagpunt in ons huishouden kwam met dank aan de Zwitserse tante van mijn vrouw, die ons een klein, onopvallend pakketje stuurde, gewikkeld in bruin papier. Erin zat een simpele houten ring met gehaakte konijnenoren eraan vast. Op een bijgevoegd briefje stond dat het een baby rassel was.

Geen batterijen. Geen zwaailichten. Geen robots met een zwaar accent die eisen dat we tot tien tellen. Gewoon een stuk mooi geschuurd beukenhout en wat garen.

Ik geef eerlijk toe: mijn eerste reactie was scepsis. Ik was door de moderne opvoedcultuur zo gehersenspoeld dat ik geloofde dat speelgoed een microchip nodig had om goed te werken. Ik dacht dat de meiden hooguit vijf seconden naar dit analoge relikwie zouden kijken, om het vervolgens uit protest door de kamer te smijten. Maar uit pure wanhoop gaf ik tijdens de volgende doorkomende-tandjes-crisis de baby rassel holz (zoals we het in ons slaaptekort-lijdende, half-tweetalige huishouden officieel gingen noemen) aan Tweeling A.

Ze pakte de houten ring. Ze staarde ernaar. Ze schudde er voorzichtig mee. De houten ringen tikten tegen elkaar met een zacht, diep bevredigend organisch geluid. Toen propte ze het hele ding in haar mond en begon op het hout te knagen met de woestheid van een bever die voor de winter nog even een dam moet bouwen. De rust keerde terug in huis. Ze was volkomen gefascineerd.

Waarom kauwen op meubels sociaal onacceptabel is, maar dit wel mag

Onze huisarts op de kliniek legde uit dat baby's letterlijk alles leren door dingen in hun gezicht te proppen. Het is blijkbaar de manier waarop hun kleine zenuwbanen uitvinden wat hard is, wat zacht is, en wat vooral niet doorgeslikt mag worden. Dat is ook de reden waarom ze constant proberen het tv-meubel te likken.

Hout, zo blijkt, is fantastisch bij doorkomende tandjes. Het veert niet mee zoals siliconen, wat betekent dat het uitstekende tegendruk biedt tegen die pijnlijke doorkomende tandjes. We hadden toevallig ook zo'n Siliconen Panda Bijtring in huis rondslingeren. Daar is helemaal niets mis mee: gemaakt van voedselveilige siliconen, in de vorm van een panda en makkelijk schoon te vegen. De meiden knaagden er graag op als we op pad waren, maar eerlijk gezegd belandde hij op de een of andere manier altijd klem onder de bankkussens. Siliconen hebben namelijk de irritante gewoonte om weg te stuiteren als ze vallen. Het hout kletterde gewoon op de vloer en bleef liggen, wat een enorme overwinning is als je dertig keer per uur moet bukken.

Bovendien heeft natuurlijk hout een magische, licht antibacteriële werking. Bacteriën drogen letterlijk uit en sterven op het poreuze oppervlak, in tegenstelling tot op plastic, waar ze een gigantische microscopische rave houden elke keer dat je kind erop kwijlt.

Anatomie van een wonderapparaat

De genialiteit van de baby rassel hase (de variant met de konijnenoren) zit hem in het contrast. Je hebt de harde, onbuigzame houten ring voor het serieuze, zware kauwwerk, en dan heb je die zachte katoenen oren met hun fijne textuur.

Baby's zijn geobsedeerd door contrasten. Ze konden wel twintig minuten lang alleen maar met hun plakkerige vingertjes over het overgangspunt wrijven waar het garen het hout raakt. En de oren hadden een zeer praktische tweede functie: ze absorbeerden de overvloed aan kwijl. Hoewel ik er eerlijk bij moet zeggen dat de kwijlproductie tussen de zes en twaalf maanden van zulke bijbelse proporties was, dat we de meiden sowieso continu in sterk absorberende onderkleding moesten hijsen.

(Kleine kanttekening: als jouw baby op dit moment verandert in een menselijke fontein, stop dan met het gebruik van goedkoop polyester waarbij het spuug gewoon in hun nek glijdt en in koude plasjes verandert. Wij woonden praktisch in deze Mouwloze Rompers van Biologisch Katoen. Biologisch katoen ademt en neemt wél vocht op. Het voorkomt die afschuwelijke rode, schrale uitslag onder hun kin, waardoor ze eruitzien alsof ze in een kroeggevecht hebben gezeten.)

Dingen die niemand je vertelt over de fijne motoriek

Als je boeken over de ontwikkeling van kinderen leest (en pagina 47 van het boek dat ik dom genoeg kocht, stelt voor om 'emotioneel neutraal te blijven' als je kind krijst, wat ik buitengewoon nutteloos en licht psychopathisch vond), hebben ze het vaak over 'oorzaak en gevolg' en 'visueel volgen'.

Dit is hoe mijn zeer onwetenschappelijke brein het begreep toen ik naar mijn dochters keek: wanneer speelgoed oplicht en gaat zingen alleen al omdat je het aanraakt, leert de baby dat de wereld chaotisch en overweldigend is. Maar hebben ze een simpele houten rammelaar vast, dan beseffen ze: "Oh, als ik mijn arm precies zó snel beweeg, maakt hij precies zóveel geluid." Ze hebben de volledige controle over de ervaring. Ze worden niet vermaakt; ze zijn aan het experimenteren.

Dat is dezelfde reden waarom we uiteindelijk toegaven en een Houten Regenboog Babygym kochten. Na het succes van de houten rammelaar, gooiden we de schreeuwerige plastic speelmat, die een elektronische Mozart afspeelde, de deur uit en vervingen we deze door een simpel houten A-frame met bungelende houten diertjes. Het was fantastisch. Ze lagen daar te slaan naar het kleine houten olifantje, oefenden hun hand-oogcoördinatie zonder voor hun slaapje zwaar overprikkeld te raken. En het zag er tenminste uit alsof het thuishoorde in een huis vol volwassenen, in plaats van in de gevonden-voorwerpen-bak van een basisschool.

Een handleiding (met véél haken en ogen) voor speelgoedonderhoud

Op een gegeven moment kijk je naar de baby rassel en besef je dat hij bedekt is met een dikke laag koekkruimels, hondenhaar en een mysterieuze kleverigheid. Je eerste instinct zal zijn om hem in de vaatwasser te gooien op het sterilisatieprogramma.

Doe dit niet. Hout en kokend water zijn aartsvijanden. Als je houten speelgoed kookt, zwelt het op, gaat het splinteren en verandert het in een angstaanjagend middeleeuws wapen. In plaats van een of ander smetteloos, meerstappen sterilisatieschema te volgen dat opvoed-influencers beweren te doen, kun je beter gewoon de kwijl er flink afvegen met een vochtige doek en een beetje milde zeep. Laat het daarna aan de lucht drogen op elk willekeurig keukenoppervlak dat op dat moment niet bedekt is met geprakte banaan.

Als de konijnenoren er wel heel treurig uit gaan zien, kun je ze er meestal afhalen, in de wasbak met de hand wassen en er weer aan vastbinden. Als het hout er na een paar maanden wat droog en triest uit begint te zien, kun je er een klein beetje kokosolie op wrijven. Maar eerlijk is eerlijk: meestal vergat ik dat en het speelgoed heeft het zonder ook prima overleefd.

Wil je nog meer van dit soort simpele, stressvrije items ontdekken? Neem dan een kijkje in Kianao's collecties houten speelgoed, voordat je woonkamer compleet wordt overspoeld door plastic.

Het eindoordeel over analoog opvoeden

Ons wordt constant wijsgemaakt dat we de nieuwste, technologisch meest geavanceerde spullen nodig hebben om onze kinderen een voorsprong te geven. We kopen witteruis-machines die we verbinden met de wifi, sokjes die hun hartslag monitoren en speelgoed dat ze leert programmeren nog voordat ze hun eigen hoofd recht kunnen houden.

Maar het opvoeden van een tweeling heeft me geleerd dat baby's intens mooie en simpele wezens zijn. Ze willen geen knipperende paarse octopus. Ze willen een stuk hout, een beetje zachte stof en een rustige kamer waar ze kunnen uitvogelen hoe hun eigen handjes werken.

De baby rassel verzachtte niet alleen hun pijnlijke tandvlees; hij kalmeerde mijn overprikkelde zenuwen. Hij was stil. Hij was voorspelbaar. Ik hoefde niet in de vroege uurtjes naar een minischroevendraaier te zoeken om een batterij te vervangen. Hij werkte gewoon, prachtig en simpel, precies zoals babyspeelgoed deed ver voordat we besloten dat de babytijd een soundtrack nodig had.

Als je momenteel verdrinkt in het luidruchtige plastic en wanhopig op zoek bent naar een moment van rust, geloof me dan. Dumpt de octopus. Ga voor hout.

Klaar om de inrichting van je woonkamer én je eigen gemoedsrust terug te winnen? Bekijk Kianao's collectie van duurzaam, prachtig gemaakt houten babyspeelgoed hier.

Vragen die ik vaak krijg van andere vermoeide ouders

Zijn houten rammelaars echt veilig voor pasgeborenen?

Ja, verrassend genoeg wel. Onze huisarts vertelde ons dat zolang je ze van gerenommeerde merken koopt (wat betekent dat ze voldoen aan de standaard veiligheidsvoorschriften qua formaat en niet zijn afgewerkt met giftige lak), ze ontzettend veilig zijn. Hardhoutsoorten zoals beuken splinteren niet snel en ze zijn veel te groot om stikkingsgevaar op te leveren. Laat alleen niet eerst je hond erop kauwen.

Hoe maak je een baby rassel holz schoon zonder hem te verpesten?

Wat je ook doet, dompel hem niet onder in water en stop hem niet in de vaatwasser. Je verpest het hout en zorgt er waarschijnlijk voor dat het barst. Ik veegde de onze gewoon schoon met een warme, vochtige doek en misschien een heel klein druppeltje afwasmiddel als hij echt heel vies was. Laat hem vervolgens helemaal aan de lucht drogen. Als je je luxe voelt, kun je er voedselveilige kokosolie op smeren om het hout mooi te houden, maar ik beloof je dat de baby niet over je oordeelt als je het een keertje vergeet.

Wat is het nut van die konijnenoren op een baby rassel hase?

Twee dingen: zintuiglijk contrast en kwijlbeheersing. Baby's houden ervan om het verschil te voelen tussen het harde hout en het zachte garen. Bovendien werken de stoffen oortjes als een klein dweiltje voor de belachelijke hoeveelheid speeksel die ze produceren als er tandjes doorkomen. Ze zien er ook gewoon onweerstaanbaar schattig uit, wat het een stuk makkelijker maakt om de baby te vergeven dat hij je om 4 uur 's nachts heeft wakker gemaakt.

Hoeveel van die dingen heb ik nu eigenlijk echt nodig?

Als je één baby hebt, is één of twee meer dan genoeg. Aangezien wij een tweeling kregen, hadden we er minstens twee nodig om kleine, agressieve territoriumoorlogen te voorkomen. Het is best handig om er eentje in de luiertas te hebben en eentje in de woonkamer. Al is het alleen maar omdat het zoeken naar een kwijtgeraakt speeltje onder een autostoel terwijl je baby krijst een heel speciale vorm van marteling is.

Wanneer groeien ze eroverheen?

Ongeveer rond de tijd dat ze beseffen dat ze die dingen met verbazingwekkende precisie naar je hoofd kunnen gooien. Zonder gekheid: voor ons was de piekinteresse tussen de 3 en 10 maanden. Zodra ze begonnen te lopen, gingen ze over op het slopen van grotere meubelstukken, maar in die eerste maanden? Toen was de houten rammelaar de absolute uitblinker in ons huis.