De dag dat ik besefte dat de babykamer net een luidruchtige nachtclub was

Ik zat op het kriebelende wollen vloerkleed in ons oude appartement in de oude universiteitstrui van mijn man, compleet met een opgedroogde spuugvlek precies op het sleutelbeen. Buiten regende het. Ik klemde mijn handen om een mok koffie die zeker al drie uur koud was. Leo was vier maanden oud en lag op zijn rug op de grond, terwijl mijn man Dave als een bezetene op zijn telefoon aan het tikken was, vastberaden om te bewijzen dat het ouderschap onze 'cool factor' niet compleet had verwoest.

Dave was op zoek naar een specifieke lo-fi mix van een artiest waar we gek op waren. Met zijn belachelijk grote duimen typte hij stuntelend "j baby" in op SoundCloud, zuchtte eens diep en verbeterde het naar "dj baby benz". Wat trouwens schijnbaar de artiestennaam was van de indie-pop zangeres Clairo in haar begindagen, voordat ze doorbrak op het internet. We voelden ons zo onwijs edgy. We vonden de mix. We zetten de Bluetooth-speaker aan. En we zetten hem direct naast het perfecte, piepkleine hoofdje van Leo.

We zaten er helemaal in. De bas pompte, ons appartement voelde even als een hippe koffietent in plaats van een rommelige babykamer, en voor precies twaalf minuten voelde ik me weer even een mens dat nog iets begreep van popcultuur.

Complete waanzin natuurlijk.

De doktersafspraak die mijn brein kortsluiting gaf

Drie dagen later hadden we Leo's vier-maanden-controle. Onze arts, dokter Miller, die altijd zo'n intimiderend dik schildpadmontuur draagt waardoor ik me altijd voel alsof ik zak voor een onverwachte toets, was zijn oortjes aan het nakijken. Ik weet niet eens meer hoe we op het onderwerp kwamen, maar volgens mij schepte ik terloops op over onze eclectische muzieksmaak. Ik rekende minstens op een gouden ster omdat we geen Baby Shark op repeat hadden staan.

In plaats daarvan keek ze me over de rand van haar bril aan en vroeg ze waar we die speaker dan hadden staan.

Toen ik vertelde dat hij direct naast hem op de vloer stond, daalde de temperatuur in de kamer voor mijn gevoel ineens met tien graden. Ze begon uit te leggen dat de gehoorgangen van baby's eigenlijk piepkleine megafoons zijn. Omdat hun hoofdjes zo klein zijn, raakt de geluidsdruk opgesloten en wordt het versterkt. Dat betekent dat wat voor mijn dertig-plus-oren klinkt als een relaxed, normaal volume, hun ontwikkelende trommelvliezen eigenlijk naar een andere dimensie blaast.

Ze noemde een getal, volgens mij zei ze 50 decibel? Wat mij dus echt helemaal niks zegt. Is 50 decibel een straalmotor? Is het een fluistering? Is het het geluid van mij die stiekem huilt op de parkeerplaats van de supermarkt? Blijkbaar is het ongeveer het volume van een rustig gesprek. Of een zacht regenbuitje. En daar zaten wij dan, zware indie-beats af te spelen op wat voelde als club-volume, direct in de oortjes van mijn baby.

Oh god. Het schuldgevoel was direct en verstikkend.

Ik herinner me nog hoe ik daar in die steriele dokterskamer zat, mijn koude koffie compleet vergeten in mijn tas, en me realiseerde dat ik de speelplek van mijn baby in feite had omgetoverd tot een wilde discotheek. Ik was er zó van overtuigd dat ik goed bezig was voor zijn brein, door hem bloot te stellen aan muziek, ritme en cultuur, maar eigenlijk was ik gewoon een idioot met een Sonos-speaker.

Wat hij eigenlijk deed terwijl we de muziek aanzetten

Het ironische is dat Leo tijdens onze mini-woonkamer-rave niet eens op de muziek lette. Hij was volledig gefocust op zijn Kianao Houten Regenboog Babygym. Ik moet je echt even over dit ding vertellen, want het is letterlijk de enige reden waarom ik überhaupt af en toe kon zitten tijdens de eerste zes maanden van zijn leven.

Ik kocht hem oorspronkelijk omdat ik diep in mijn 'sad beige mom'-fase zat en heilig geloofde dat primaire kleuren de feng shui van mijn appartement zouden ruïneren. Ik wilde hout. Ik wilde natuurlijke materialen. Maar verrassend genoeg vond het kind het nog fantastisch ook. Er hangt zo'n klein houten olifantje aan waarnaar hij met intense, onafgebroken concentratie kon staren. Het is blijkbaar goed voor de diepteperceptie en het ruimtelijk inzicht of zoiets, maar eerlijk gezegd leverde het mij vooral twintig ononderbroken minuten op om mijn koffie te drinken en te doen alsof ik mijn leven op de rit had. Ik heb hem nog steeds in een doos op zolder staan, want ik ben veel te sentimenteel om hem weg te doen. Elke keer als ik hem zie, denk ik weer aan hoe hij met zijn kleine beentjes schopte, volkomen ongeïnteresseerd in de Clairo-mix waar we zo trots op waren.

Maar goed, het punt is dus: hij had die harde muziek helemaal niet nodig voor stimulatie. De babygym deed al het zware werk.

Oh, en hij droeg die dag een van die Kianao mouwloze rompers van biologisch katoen. Ze zijn... prima. Kijk, het is een rompertje. Het is superzacht, en het biologische katoen is oprecht heel fijn als je kindje van die droge, rode eczeemplekjes op de borst krijgt, zoals bij Leo vaak het geval was. Maar ik heb er wel per ongeluk eentje een keer op de heetste stand in de droger gegooid, waardoor hij kromp tot het formaat van een poppenshirt. Je moet de wasvoorschriften dus écht volgen en hem aan de waslijn laten drogen. Maar hij dekt de luier goed af en irriteert niet in zijn nekje, en dat is eigenlijk alles wat je zoekt in babykleding.

Waarom de wereld ineens véél te luid is

Na die doktersafspraak sloeg ik helemaal door als het om geluid ging. Je downloadt uiteindelijk zo'n gratis decibelmeter-app (die waarschijnlijk stiekem al je gegevens steelt) alleen maar om door je woonkamer te lopen en het volume van de vaatwasser of de blaffende hond te testen. Je realiseert je ineens dat letterlijk álle in je huis een gevaar is voor de trommelvliezen van je kind, en dat is ontzettend vermoeiend.

En begin me niet eens over babyspeelgoed. Waarom moet elk plastic speeltje van mijn schoonmoeder voorzien zijn van een speaker die op 90 decibel een vervormde, hysterische versie van "Vader Jacob" afspeelt? Wie heeft dit bedacht? Hebben zij een hekel aan ouders of zo?

Zet een baby trouwens nooit een koptelefoon voor volwassenen op, uiteraard.

We stapten massaal over op stil speelgoed. Dingen zonder batterijen of volumeknoppen. Omdat hij precies op het randje zat van die vreselijke, kwijlende, ellendige beginfase van doorkomende tandjes, gaf ik hem de Kianao Panda Bijtring. Dat ding heeft echt mijn verstand gered. Hij was een wilde kauwer. Hij zat constant te knagen op zijn eigen vuistjes, mijn vingers, de rand van zijn dekentje. De bijtring is van voedselveilige siliconen en heeft een bamboe-detail dat hij altijd agressief te lijf ging, terwijl Dave en ik in een totale, paranoïde stilte zaten, doodsbang om ook maar de tv aan te zetten.

Als je ook wanhopig probeert om je huis te zuiveren van die harde, op batterijen werkende plastic apparaten die langzaam je gehoor én je innerlijke rust verwoesten, bekijk dan eens Kianao's collectie voor sensorisch spelen voor spullen die oprecht stil zijn.

En nu ze wat groter zijn

Het grappige aan het zo geobsedeerd zijn door het gehoor van je eerste kindje is dat tegen de tijd dat ze ouder zijn, ze zélf het volume in huis bepalen. Maya is nu 7 en Leo is 4. Het is bij ons thuis echt nooit meer stil. Maya heeft een iPad en is op dit moment geobsedeerd door TikTok-dansjes, wat betekent dat ze non-stop luistert naar... tromgeroffel... liedjes van Clairo.

De cirkel is weer rond.

Ze loopt door de keuken en knalt precies dezelfde nummers uit de speakers als Dave en ik al die jaren geleden voor Leo wilden draaien. Alleen roep ík nu: "ZET DAT EENS ZACHTER, HET STAAT VEEL TE HARD!" terwijl Dave alleen maar lacht in zijn koffie.

Ik maak me overigens nog steeds zorgen om hun gehoor. Ik dwing ze nog altijd om van die gigantische, geluiddempende oorkappen op te zetten als we naar een openluchtconcert of vuurwerk gaan, ook al klaagt Maya dat het haar outfit verpest. Ik denk dat de angst nooit helemaal verdwijnt, maar gewoon een andere vorm aanneemt. Je gaat van het piekeren over de afstand tot een Bluetooth-speaker naar het piekeren over de volumebegrenzing op hun iPad. Het is gewoon een constante staat van lichte paniek.

Ouderschap.

Voordat we overgaan op de paniekerige, wanhopige vragen die je waarschijnlijk om 2 uur 's nachts zit te googelen terwijl je naar je slapende baby staart: kijk vooral ook even naar Kianao's duurzame babyspullen, zodat je in elk geval je babykamer kunt vullen met dingen die je kind niet per ongeluk doof maken.

Die paniekerige vragen over baby-oortjes en muziek

Kan ik normale muziek draaien voor mijn kind of zit ik vast aan slaapliedjes?

Oh god, nee, je hoeft echt niet voor altijd naar slaapliedjes te luisteren. Ik zou gek geworden zijn. Dokter Miller vertelde me dat het helemaal prima is om te draaien wat je maar leuk vindt: indie, pop, 90s hiphop, noem maar op. Het genre maakt voor hun brein helemaal niks uit. Het draait puur om het volume en de afstand. Zet de speaker gewoon aan de andere kant van de kamer (niet in het bedje) en houd het op een niveau waarbij je er makkelijk overheen kunt praten zonder je stem te verheffen. Als je naar je partner moet schreeuwen, staat het te hard voor de baby.

Wat is in hemelsnaam een decibel?

Om heel eerlijk te zijn, snap ik hier nog steeds bar weinig van. Voor zover ik weet, is het gewoon hoe ze de intensiteit van geluid meten. Maar het is geen rechte lijn; het is logaritmisch ofzo? Wat betekent dat 60 decibel niet zomaar een héél klein beetje harder is dan 50 decibel, maar echt stukken harder. Kortom: 50 decibel is een rustige buitenwijk of een zoemende koelkast. Dat is je doelwit. Alles boven de 60 of 70 voor langere tijd is een absolute no-go voor kleine oortjes.

Heb ik het gehoor van mijn baby verpest door naar een luidruchtig café te gaan?

Hier had ik dus ook paniek over! We namen Leo mee naar een drukke brunchplek toen hij een maand of twee was. Iemand liet een dienblad vol servies vallen en ik wierp mezelf bijna als een bodyguard over de kinderwagen heen. Korte, harde geluiden zijn weliswaar even schrikken en vervelend, maar veroorzaken meestal geen permanente schade. Het is juist de langdurige, onafgebroken blootstelling aan hard geluid (zoals een white noise machine die de hele nacht vlak naast hun hoofdje blaast) waar kinderartsen zich echt zorgen over maken. Dus nee, je hebt je baby niet verpest.

Is zo'n white noise machine oprecht veilig?

Ja hoor, maar je moet er wel slim mee omgaan. Wij gebruikten onze white noise machine in het begin echt compleet verkeerd. Je hoort hem blijkbaar op minstens twee meter afstand van het bedje te zetten. Twee meter! Wij hadden die van ons op de rand van de wieg balanceren. Oeps. Zet hem aan de andere kant van de kamer, draai het volume omlaag naar die magische 50 decibel-grens en gebruik hem gewoon om het geluid te dempen van jou die per ongeluk op een krakende vloerplank stapt, niet om een straalmotor te overstemmen.