Wat het babynieuws van Hailey Bieber me écht leerde over postpartum

Drie verschillende mensen gaven me compleet ander advies in de week voordat mijn oudste werd geboren, en ik had er helemaal niets aan. Mijn moeder zat aan het kookeiland te roeren in haar ijsthee en beloofde me dat ik zo weer in mijn oude spijkerbroek zou passen als ik maar het juiste korset kocht en niet te veel koolhydraten at. Mijn spirituele vriendin met een eigen Etsy-shop, heel lief bedoeld hoor, zwoer bij hoog en bij laag dat als ik niet iemand inhuurde om mijn placenta in kleine dagelijkse vitamines te laten capsuleren, ik absoluut gedoemd was tot eeuwig verdriet en falen als moeder. En toen, de absolute klapper: een willekeurige mevrouw in de rij bij de kassa van de supermarkt staarde naar mijn enorme, gezwollen enkels, zuchtte diep en fluisterde dat mijn lichaam toch al permanent verpest was, dus dat ik het niet eens hoefde te proberen. Ik weet nog dat ik achter het stuur van mijn auto op de parkeerplaats zat en het gewoon uitschreeuwde van het huilen, omdat het me allemaal even te veel werd. Toen het hele nieuws over de nieuwste Bieber-baby onlangs op mijn tijdlijn verscheen, bracht dat al die chaotische, angstaanjagende postpartum-angst weer naar boven. Om een megaberoemdheid zo openlijk te horen praten over haar bevaltrauma en hoe ze die giftige 'bounce-back' mythe compleet verwierp, deed me beseffen dat we in die angstaanjagende eerste maanden allemaal maar wat doen.

Niemand waarschuwt je voor het bloedbad

Lieve moeders, ik ga gewoon even heel eerlijk met jullie zijn over het bloeden, want absoluut niemand anders vertelt je de waarheid voordat je er middenin zit. Toen ik las dat Hailey een ernstige complicatie had en te maken kreeg met een enge postpartum bloeding, zakte de moed me letterlijk in de schoenen. Mijn huisarts – nou ja, mijn verloskundige eigenlijk, maar de huisarts begon er later over toen de oudste werd gewogen – mompelde tijdens een van mijn laatste afspraken voor de bevalling iets over dat overmatig bloedverlies wereldwijd het grootste gevaar is voor moeders. Ik denk dat ik er niet echt naar geluisterd heb, omdat ik het te druk had met me druk maken of ik wel het juiste merk biologische tepelcrème had gekocht en of de verf in de babykamer niet giftig was. Het blijkt dat ongeveer vijf procent van ons te maken krijgt met ernstig bloedverlies. Dat klinkt als een piepklein medisch statistiekje, totdat jij degene bent die in dat ziekenhuisbed zit en het voelt alsof je de hoofdrol speelt in een horrorfilm.

Ze gebruikten bij haar een zogenaamd 'Jada-systeem', waar ik nog nooit van had gehoord totdat mijn derde baby al bijna rondkroop. Uit wat ik begreep van de haastige krabbels van de arts op een whiteboard toen we noodprotocollen bespraken, is het een klein siliconen lusje dat ze in je baarmoeder inbrengen. Het gebruikt een lichte vacuümzuiging om alles samen te trekken en het bloeden snel te stoppen. Het klinkt een beetje als sciencefiction, en eerlijk gezegd snap ik niet helemaal hoe een klein vacuüm levens redt als alles misgaat, maar ik ben gewoon ontzettend dankbaar dat de moderne verloskunde meer hulpmiddelen heeft dan toen mijn oma in de jaren zestig baby's kreeg met niets meer dan een vochtige doek en een slok whisky.

We besteden negen volle maanden aan het maken van die strakke, in een map gelamineerde bevalplannen, om het universum ons vervolgens keihard te laten uitlachen zodra de eerste wee begint. De geboorte van mijn oudste was een groot waarschuwingsverhaal over het proberen te beheersen van het onbeheersbare. Ik eindigde met medische ingrepen die ik niet wilde, medicijnen die ik zwoer niet te zullen nemen, en een trauma dat ik jarenlang niet onder ogen durfde te komen. Als je hoort over iemand met al het geld, privékoks en middelen van de wereld die alsnog te maken krijgt met levensbedreigende complicaties zoals ernstig bloedverlies, zet dat echt even de boel in perspectief. Je bevalplan kun je beter met potlood op een servetje schrijven in plaats van met een watervaste stift.

En begin me al helemaal niet over die 'vluchttas-inpaklijstjes' van Pinterest die beweren dat je een zijden badjas en een volledige make-upset moet meenemen. Het enige wat je écht nodig hebt, is het grootste netbroekje dat wettelijk is toegestaan en een gigantische beker water.

Je zult rouwen om je oude leven

Het leren kennen van een compleet nieuwe versie van mezelf is het moeilijkste geweest van het hebben van drie kinderen onder de vijf, en ik ga de discussie aan met iedereen die iets anders beweert. Het was op een vreemde manier geruststellend om een supermodel te horen toegeven dat ze kampte met postpartum worstelingen met haar lichaamsbeeld en dat haar heupen nu permanent breder zijn, want mijn heupen hebben zeker hun koffers gepakt en zijn een paar centimeter uitgedijd. Ik weet nog goed dat ik na mijn tweede baby in de spiegel staarde en de ogen uit mijn hoofd huilde, omdat niets in mijn kast meer paste en ik de uitgeputte, lekkende vrouw die me aankeek niet herkende. Mijn moeder zei altijd dat je gewoon door de kraamtranen heen moet bijten en je kin omhoog moet houden, maar zij had niet te maken met Instagram dat je 24 uur per dag perfecte, platte buiken in je gezicht duwt. Behandel je mentale gezondheid na de bevalling zoals je een verbrijzeld been zou behandelen: zoek professionele hulp, praat met een therapeut die niet oordeelt, en geef jezelf toestemming om gewoon op de badkamervloer te snikken als de hormoondip je om 3 uur 's nachts overvalt. Charlotte Stirling-Reed, een babyvoedingsdeskundige die ik trouw volg, zegt dat alles gewoon een fase is en dat als je je zorgen maakt of je wel een goede ouder bent, je het waarschijnlijk al fantastisch doet. Ik probeer me vast te houden aan dat kleine beetje wijsheid wanneer ik gek word van een peuter die zijn ontbijt door de keuken gooit.

Als je een beetje gemoedsrust wilt terwijl je je een weg baant door deze chaos, kijk dan eens naar duurzame spullen die écht werken, zoals de items uit de Kianao babykledingcollectie.

Over spullen gesproken, laten we het even hebben over wat er de hele dag de gevoelige huid van je kindje raakt. Bij mijn oudste vochten we tegen het allerergste eczeem dat ik ooit had gezien. Ik gaf een klein fortuin uit aan chique Franse crèmes, totdat ik me realiseerde dat de goedkope synthetische stoffen die hij droeg de echte boosdoener waren. Nu ben ik ontzettend trouw aan de Mouwloze Baby Romper van Biologisch Katoen. Geloof me, dit kledingstuk redde echt mijn verstand tijdens zijn ergste uitbraken. Er zit precies genoeg elastaan in zodat het gemakkelijk over het hoofdje van een spartelende, boze baby rekt zonder dat vreselijke geluid van scheurende stof. Het ongeverfde biologische katoen betekent dat er nul agressieve chemicaliën over die geïrriteerde huid schuren. Het is een investering, maar gezien het feit dat ik die van mij zo'n vierhonderd keer in heet water heb gewassen en hij nog steeds perfect in model is, is het elke cent waard. Ik wissel hem ook graag af met de Baby Romper van Biologisch Katoen met Ruffles en Fladdermouwtjes voor wanneer we écht de deur uit moeten en doen alsof we ons leven op orde hebben. Die fladdermouwtjes zijn onweerstaanbaar schattig, en hij is nog steeds gemaakt van dat veilige, ademende biologische katoen dat geen uitslag veroorzaakt wanneer ze er (zoals altijd) in zweten in de autostoel.

Daarnaast hebben we ook de Panda Bijtring van Siliconen en Bamboe. Ik zal eerlijk met je zijn: hij is prima. Hij is schattig, de siliconen zijn voedselveilig en volkomen veilig in gebruik, en je gooit hem heel makkelijk in de vaatwasser nadat hij (uiteraard) op het asfalt van de parkeerplaats bij de supermarkt is beland. Mijn jongste kauwt er af en toe op als hij echt last heeft van zijn tandvlees, maar het is geen levensveranderend wondermiddel – het is gewoon een degelijke, budgetvriendelijke bijtring om onder in je luiertas te bewaren voor doorkomende-tandjes-noodgevallen.

Je hebt strenge regels nodig voor je schoonfamilie

Het moederschap genas me van de ene op de andere dag van mijn diepgewortelde drang om iedereen tevreden te houden ('people-pleasen'). Voordat ik kinderen had, boog ik me in allerlei bochten om ervoor te zorgen dat iedereen op z'n gemak en gelukkig was. Maar het moment dat je een klein, hulpeloos mensje hebt dat van jou afhankelijk is om te overleven, verdwijnt die onzin als sneeuw voor de zon. Als een relatie of een lang weekendbezoek van je opdringerige tante de kostbare energie opslurpt die je nodig hebt voor het welzijn van je kind of je eigen herstel, moet je een harde grens trekken en je rust beschermen als een ware moederbeer. Mijn oma zei altijd dat je, wat er ook gebeurt, de lieve vrede met familie moet bewaren. Maar soms moet je gewoon heel stellig 'nee' zeggen tegen onaangekondigde bezoekjes, ongevraagd advies over het slaapschema van je baby en het schuldgevoel aanpraten over wie de baby als eerste mag vasthouden.

Ze kunnen praten met hun handen

Ik stond echt versteld toen ik zag dat de kleine Jack Blues Bieber gebarentaal gebruikte voor het woord "alsjeblieft", terwijl hij nog maar net de dreumesleeftijd had bereikt. Mijn arts stelde voor dat we babygebarentaal zouden proberen bij mijn middelste, omdat hij zo enorm gefrustreerd raakte dat hij gewoon met zijn hoofd tegen de bankkussens bonkte in plaats van te communiceren. Ik weet niet precies hoe de wetenschap achter hun hersentjes werkt, maar blijkbaar overbrugt het de enorme kloof tussen hun kleine brein dat wél snapt wat ze willen, en hun stembanden die nog moeten uitvogelen hoe ze die woorden daadwerkelijk hardop kunnen zeggen. Kinderartsen raden het schijnbaar ook aan als een fantastisch hulpmiddel, en in mijn rommelige, totaal onwetenschappelijke ervaring halveert het aanleren van basisgebaren zoals 'meer' en 'melk' de dagelijkse krijsbuien en bespaart het ieders trommelvliezen.

Wanneer ze die actieve mijlpalen beginnen te bereiken – zoals wanneer ze opeens naar alles in hun buurt schoppen en weigeren stil te zitten – heb je een veilige plek nodig om ze even neer te leggen terwijl jij op adem komt. Ik ben een gigantische fan van de Houten Babygym Regenboog Speelset. Het is niet zo'n opvallend, felgekleurd plastic gedrocht dat knipperende technomuziek afspeelt en de hele uitstraling van je woonkamer verpest. Het is gemaakt van stevig, natuurlijk hout met van die lieve, zachtgekleurde dierenspeeltjes die op verschillende hoogtes hangen. Mijn jongste sloeg altijd vrolijk naar het kleine stoffen olifantje, terwijl ik erin slaagde om zowaar een hele wasmand op te vouwen, of mijn koffie op te drinken voordat het ijskoud was. Alleen dat kleine momentje van rust maakt dit voor mij absoluut onbetaalbaar.

De harde waarheid over overleven

We doen allemaal gewoon ons uiterste best in de rommelige, uitputtende realiteit van het opvoeden van kleine mensjes in een wereld die perfectie verwacht. Het babynieuws van beroemdheden ziet er misschien waanzinnig glamoureus uit met die professionele fotoshoots, maar eerlijk is eerlijk: we dragen allemaal dezelfde gigantische netbroekjes, we maken ons allemaal zorgen over mijlpalen, en we huilen allemaal over speentjes die midden in de nacht op de grond vallen. Wees een beetje lief voor jezelf, laat die giftige 'bounce-back' verwachtingen vandaag nog varen, leun stevig op het vangnet dat je écht vertrouwt, en investeer in die paar goede spullen die je dagelijks leven oprecht makkelijker maken. Bemachtig de spullen die je helpen jouw persoonlijke chaos te overleven en neem een kijkje bij de biologische essentials van Kianao, voordat je volgende nachtelijke scroll-sessie je bankrekening compleet plundert.

Vragen die je waarschijnlijk midden in de nacht googelt

Hoe stop ik met stressen over elke kleine mijlpaal?
Je moet min of meer gewoon accepteren dat kinderen hun eigen, vreemde tijdlijnen volgen. Mijn oudste liep met tien maanden, en mijn jongste bleef op zijn billen zitten tot hij bijna anderhalf was. Als de arts of het consultatiebureau zich geen zorgen maakt, hoef jij er ook niet van wakker te liggen.

Is biologische babykleding echt zijn geld waard?
Als jouw kind een ijzersterke huid heeft misschien niet, maar als je net als wij te maken krijgt met eczeem of onverklaarbare huiduitslag, is het het honderd procent waard. Het weglaten van synthetische kleurstoffen en vreemde polyestermixen maakte een enorm verschil voor het comfort van mijn zoon, wat betekende dat we uiteindelijk allemaal beter sliepen.

Wat zeg ik tegen familieleden die mijn grenzen negeren?
Je zegt "nee", en je geeft geen uitleg van drie alinea's of een excuus om de klap te verzachten. "We ontvangen vandaag geen bezoek" is een complete zin. Laat ze er maar boos over zijn, terwijl jij het slaapschema van je baby en je eigen verstand beschermt.

Hoe lang duren die postpartum worstelingen met je lichaamsbeeld?
Ik laat het je weten als ik er zelf achter ben, eerlijk gezegd. Het wordt beter als je eindelijk die spijkerbroeken van voor de zwangerschap, die je achter in je kast hebt bewaard, weggooit en gewoon kleding koopt die écht past bij het lichaam dat je nú hebt. Je hebt een heel mensje laten groeien, dus wees niet zo streng voor jezelf.

Zorgt babygebarentaal voor een achterstand in echt praten?
Mijn arts vertelde me dat het eigenlijk precies het tegenovergestelde doet. En van wat ik bij mijn eigen kinderen heb gezien, zorgde het feit dat ze al vroeg een manier hadden om te communiceren er juist voor dat ze later gretiger waren om de echte woorden te leren. Bovendien is het voorkomen van een gigantische driftbui, omdat ze kunnen gebaren dat ze "honger" hebben, de moeite van het leren van een paar simpele handbewegingen dubbel en dwars waard.