De allergrootste mythe over het vinden van een goede babykledingwinkel

De grootste leugen die aanstaande ouders ooit is verteld, is niet dat je uiteindelijk weer zult slapen (hoewel dat een enorme, goed gedocumenteerde fabel is). Het is het hele concept van de babykledingwinkel. Voordat de tweeling kwam, had ik de waanillusie dat ik door zacht verlichte, serene boetiekjes zou dwalen, bedachtzaam wrijvend over premium linnen tussen duim en wijsvinger, terwijl ik de voor- en nadelen van taupe versus havermout besprak met een fluisterende verkoopster.

Ik zag mezelf al een piepklein, onberispelijk vestje omhooghouden, wijs knikkend naar mijn spiegelbeeld, terwijl ik me helemaal klaar voelde voor het vaderschap. Zo werkt het dus niet. Zo werkt het écht nooit.

Afgelopen dinsdag stond ik in een met tl-buizen verlichte winkel in de winkelstraat, bedekt met een plakkerige substantie waarvan ik wanhopig hoopte dat het geprakte zoete aardappel was. Ik vroeg me gefrustreerd af waarom een kledingstuk met het label "24 maanden" nog niet eens comfortabel zou passen bij een middelgrote cavia. De realiteit van het aankleden van kleine kinderen is een chaotische, onvoorspelbare aaneenschakeling van vallen, opstaan en plotselinge, explosieve kledingrampen die uitsluitend in de openbare ruimte plaatsvinden.

De noodsprint naar de winkelstraat

Je wilt met peuters eigenlijk bijna nóóit naar fysieke babykledingwinkels; je wordt er meestal toe gedwongen door een onverwachte noodsituatie met lichaamsvloeistoffen. Ik herinner me nog levendig dat ik ooit buiten voor een drogisterij in South Kensington stond, een gillend kind balancerend op mijn heup, terwijl ik wanhopig zocht op babykledingwinkels in de buurt, omdat Alice erin was geslaagd haar lunch niet alleen over haar eigen voorkant te projecteren, maar op de een of andere manier ook diep in de zakken van mijn winterjas.

Wanneer je in zo'n toestand een fysieke winkel binnenloopt, ben je volledig aan hun genaden overgeleverd. Je betaalt met gemak vijfentwintig pond voor een schreeuwend gele, synthetische trui puur en alleen omdat hij droog is en je hem direct kunt aantrekken. Je koopt kleding met absurde teksten erop. Ooit kwam ik na zo'n noodsituatie naar buiten met een shirt voor Bea waarop stond "Future Girl Boss", simpelweg omdat het enige alternatief een shirt was vol pailletten dat eruitzag als een wurggevaar pur sang.

Het valt me op dat de meeste traditionele kinderkledingwinkels zijn ontworpen door mensen die duidelijk nog nooit met een tweelingkinderwagen door het gangpad hebben proberen te navigeren. De rekken staan zo dicht op elkaar dat mijn buggy als een sneeuwschuiver fungeert, die agressief piepkleine spijkerjasjes op de grond gooit terwijl ik zwetend in mijn t-shirt mijn excuses probeer aan te bieden aan de tiener achter de kassa, die het werkelijk niets kan schelen.

De absolute fictie van leeftijdsgebonden maten

Als er iets is dat langzaam mijn resterende verstandelijke vermogens afbreekt, dan zijn het wel de maattabellen van standaard babykledingwinkels. De labels roepen luid "12-18 maanden", alsof menselijke groei volgens een strak, voorspelbaar fabrieksschema verloopt.

De tweeling is natuurlijk exact even oud, maar ze hebben een compleet andere bouw. Alice is gebouwd als een piepkleine rugbyspeler: stevig, compact en met de neiging om door gesloten deuren te beuken. Bea is lang en spichtig, als een babygiraf die op ijs probeert te leren lopen. Wanneer ik kleding puur op basis van hun leeftijd bestel, ziet Alice eruit alsof ze een compressiepak voor diepzeeduiken draagt, terwijl Bea verdrinkt in een zee van stof die achter elke deurklink in onze flat blijft haken.

Ik besteed een absurde hoeveelheid tijd aan het proberen te vergelijken van hun werkelijke gewicht in kilo's met hun lengte in centimeters. Daarbij moet ik ook nog rekening houden met de onvermijdelijke krimp die optreedt wanneer ik hun kleren per ongeluk was op een temperatuur die heter is dan het oppervlak van de zon.

Wat onze huisarts me écht vertelde over gekke uitslag

De eerste zes maanden kocht ik kleding uitsluitend op basis van hoe grappig het eruitzag. Ik ben dan ook volledig schuldig aan de periode waarin de meisjes alleen maar pakjes droegen met woordgrappen over melk. Maar toen begon Bea vurige, schuurpapier-achtige rode plekken te krijgen in haar elleboogplooien en knieholtes.

Ik raakte in paniek en ging uit van het ergste (want pagina 47 van het handboek voor ouders stelt dat je vooral rustig moet blijven, wat ik om 3 uur 's nachts tijdens het doemscrollen op medische fora allesbehalve behulpzaam vond). Ik sleepte ze allebei mee naar onze huisarts, dokter Evans, die me aankeek met een blik vol medelijden die exclusief gereserveerd is voor kersverse ouders.

Hij vertelde me terloops dat een babyhuidje in feite flinterdun is en heel slecht in het reguleren van de temperatuur. Dat betekende dat die goedkope synthetische stofjes die ik had gekocht, zweet vasthielden en bacteriën lieten broeien. Dit had waarschijnlijk een lichte vorm van contacteczeem veroorzaakt. Hij stelde voor dat we zouden overstappen op natuurlijke, ademende vezels en moesten stoppen met ze te kleden in stugge, belemmerende miniatuur-volwassenenkleding.

Ik ben er vrij zeker van dat de microscopische structuur van synthetische vezels werkt als een soort piepkleine broeikas voor huidirritatie, hoewel mijn kennis van textielwetenschap voornamelijk bij elkaar is gesprokkeld uit Wikipedia-artikelen die ik stiekem las terwijl ik me verstopte in de badkamer. Hoe dan ook: het veranderen van hun garderobe werkte écht.

De dingen die onze dagelijkse routine wél overleven

Deze hele beproeving heeft mijn manier van online babykledingwinkels zoeken compleet veranderd. Het kon me niet meer schelen wat er leuk uitzag op Instagram; ik keek alleen nog maar naar kleding die geen medische incidenten of zenuwinzinkingen tijdens het ochtendritueel zou veroorzaken.

Mijn absolute favoriete ontdekking, en het item dat nu zo'n negentig procent van de kledingkast van de tweeling uitmaakt, is het Kianao Biokatoenen Baby Rompertje. Het is mouwloos, wat briljant is, want de armpjes van een schreeuwende peuter in piepkleine mouwtjes wurmen is zoiets als proberen een natte octopus in een netje te proppen.

Het biologische katoen is bizar zacht, en blijkbaar is het verbouwd zonder al die synthetische bestrijdingsmiddelen, wat me een vaag gevoel van superioriteit geeft op een heel specifieke, Londense middenklasse-manier. Maar de échte reden waarom ik er dol op ben, is de stretch. Er zit zo'n vijf procent elastaan in. Dat betekent dat wanneer Alice, precies op het moment dat ik het rompertje over haar hoofd trek, besluit om zich zo stijf als een houten plank te maken, de halslijn daadwerkelijk meerekt om haar flinke hoofd erdoor te laten zonder dat de naden springen. Het overleeft eindeloze wasbeurten op 40 graden en krijgt niet die knisperende kartontextuur die goedkoop katoen wel krijgt als je het aan de lucht op de verwarming laat drogen.

Nu we het toch hebben over het overleven van de dagelijkse routine, moet ik ook onze ervaringen delen met de Houten & Siliconen Speenkoorden. Op papier zijn dit prachtige, duurzame items gemaakt van beukenhout en veilige siliconen (food-grade) die voorkomen dat je nóg een speen verliest aan de modderige vloer van de metro. In de praktijk werken ze ook nog eens ontzettend goed. Maar een kleine waarschuwing: als je een tweeling hebt, komen ze er op een gegeven moment achter dat het houten koekje aan het uiteinde een flink gewicht heeft. Alice zwaait er tegenwoordig mee rond als een middeleeuwse strijdvlegel wanneer ze geen zin heeft in haar dutje. Toch is het beter dan elke drie dagen een nieuwe speen moeten kopen, en de siliconen kralen zijn blijkbaar vrij van BPA en ftalaten. Mocht ze dus, onvermijdelijk, wéér op het koord kauwen in plaats van op de speen, dan hoef ik in ieder geval niet het Nationaal Vergiftigingen Informatie Centrum te bellen.

Een korte en volkomen oneerlijke recensie over schoeisel

Nu we toch kledingstukken aan het bespreken zijn die we in huis hebben: ik heb ietwat complexe gevoelens over de Regenlaarzen voor Kinderen. Functioneel gezien zijn het briljante stukjes techniek, gemaakt van natuurlijk rubber met een klein verstelbaar inzetstukje aan de zijkant dat net zo goed past bij Bea's dunne kuitjes als bij de stevige beentjes van Alice.

Mijn probleem ligt niet bij de laarsjes zelf, maar bij de psychologische greep die ze op mijn kinderen hebben. Omdat ze van die kleine, imitatie-leren treklipjes hebben waardoor de meiden ze zélf kunnen aantrekken, zijn deze laarzen een ware obsessie geworden. Ze willen ze aan naar het park (prima). Ze willen ze aan naar de supermarkt (acceptabel). Ze willen ze aan in bad, tijdens het ontbijt en in bed (absoluut onacceptabel). De grip is geweldig voor in modderplassen, maar proberen rubberlaarzen van de voeten van een gillende peuter af te pellen die erin wil slapen, is een ware uithoudingsproef waar ik niet op voorbereid was.

Als je het zat bent om telkens een garderobe bij elkaar te sprokkelen in de winkelstraat, die na drie keer wassen uit elkaar valt, neem dan even de tijd om onze collectie biologische babykleding te bekijken. Dit kan je serieus een flink aantal grijze haren besparen.

Hoe ik op de een of andere manier een complete kledingramp voorkom

Ik heb het concept "mode" compleet opgegeven. Kinderkledingwinkels die miniatuur leren jasjes en piepkleine, stugge spijkerbroeken verkopen voor baby's van zes maanden oud, verkopen een illusie. Een illusie aan mensen die nog nooit een luier hebben hoeven verschonen terwijl het kind een alligator-achtige doodsrol uitvoert.

Als je de neiging kunt weerstaan om onberispelijk witte pakjes te kopen (die direct verpest worden door gepureerde wortel), probeer dan vooral te focussen op doffe, aardse kleuren die vlekken verbergen. Koop uitsluitend stoffen die zonder problemen over het hoofd van een gillend kind rekken zónder een driftbui uit te lokken. Was deze op elke willekeurige standaardtemperatuur van je wasmachine, want wie heeft er nu echt de tijd om de was te sorteren op het gewicht van de stof?

Als het koud wordt, werk ik gewoon met laagjes. Een zacht rompertje en misschien een van die Bamboe Babydekentjes met Vossen over de kinderwagen gegooid. Ik heb ergens gelezen dat bamboe van nature temperatuurregulerend en antibacterieel is. Dat klinkt mij in de oren als hekserij, maar het dekentje is absurd zacht en bovendien groot genoeg (120x120 cm) zodat ik het soms stiekem zelf als sjaal gebruik wanneer ik mijn jas vergeten ben. Het werkt perfect, het is hypoallergeen en het laat geen pluisjes achter op mijn zwarte spijkerbroek.

We doen allemaal maar wat. De kleren zúllen vlekken krijgen. De maten zúllen nooit logisch zijn. Maar het vinden van een paar goede basisstukken die noch hun huid, noch jouw geduld irriteren, is het halve werk.

Ben je er klaar mee om te vechten tegen stugge stoffen en piepkleine halslijnen? Bekijk dan onze gedetailleerde maattabellen en sla wat biologisch katoenen basisstukken in die écht passen, vóórdat je volgende openbare kledingramp zich aandient.

Veelgestelde vragen vanuit de loopgraven

Waarom krimpt babykleding uit gewone winkels zo agressief?

Omdat het geweven is van haat en goedkoop katoen. Serieus, de meeste fast-fashion babykleding is niet voorgekrompen. Zodra het in het warme water van je wasmachine belandt, trekken de vezels van pure doodsangst samen. Dit is precies de reden waarom ik nu alleen nog maar biologische katoenmixen met een beetje elastaan koop. Die behouden oprecht hun vorm in plaats van na één wasbeurt te veranderen in een crop top.

Heeft het zin om hun kleren te strijken?

Als je de tijd en energie hebt om kleding te strijken die binnen vier minuten na het aantrekken bedekt zal zijn met menselijk speeksel en geprakte banaan, dan heb ik diep respect (én een beetje angst) voor je. Nee. Strijk ze niet. Strijk ze gewoon glad met je handen terwijl ze nog vochtig zijn en hang ze over de verwarming of een droogrek. De kreukels verdwijnen vanzelf zodra je kind over het vloerkleed begint te rollen.

Hoeveel rompertjes heb je écht nodig?

Toen ze net geboren waren, gingen er ongeveer vijf per dag, per kind doorheen vanwege spuug en lekkende luiers die elke natuurwet tartten. Nu ze twee zijn, redden we het meestal wel met één of twee per dag. Ik zorg ervoor dat ik een standaardvoorraad van ongeveer tien stuks per kind in actieve roulatie heb. Dat betekent dat ik pas de was hoef te doen als de wanhoop écht nabij is, in plaats van letterlijk elke middag.

Zijn dure, biologische kleren dat extra geld echt waard?

Dat hangt helemaal af van je tolerantie voor ergernis. Ik kocht vroeger de goedkoopste multipacks die ik kon vinden, maar uiteindelijk gooide ik de helft weg omdat de drukknoopjes kapotgingen, de naden scheeftrokken of omdat Bea er huiduitslag van kreeg. Minder kledingstukken kopen die iets duurder én biologisch zijn, maar die meerekken en daadwerkelijk een jaar lang intensief gebruik overleven, bleek op de lange termijn veel goedkoper. Daarbij is het gedoe van huisartsbezoekjes voor mysterieuze uitslag ook niet bepaald een pretje.

Wat gebeurt er als ze 's nachts ineens ergens uitgroeien?

Je zult ze ongetwijfeld naar bed brengen in een pakje dat perfect past, om er de volgende ochtend achter te komen dat ze eruitzien als de Incredible Hulk die uit zijn kleren barst. Er is geen wetenschappelijke verklaring voor; ze ondergaan in het donker gewoon een razendsnelle skelet-expansie. Ik heb daarom altijd de volgende maat al ongewassen en klaar voor gebruik in een lade liggen, want groeispurtjes dienen zich werkelijk nooit subtiel aan.