Wat ik zes maanden geleden had willen weten over olifantenouderschap

De timer op je telefoon staat op vier minuten en twaalf seconden. Je staat in de donkere gang voor de babykamer, staart naar de plinten en luistert hoe hij huilt. Je schouders zitten zowat tegen je oorlellen aan. Je kent de theorie over slaaptraining precies, want je deelde vroeger zelf de folders uit op de poli kindergeneeskunde, maar je borst voelt alsof hij fysiek opengereten wordt. Het zweet breekt je uit.

Lieve Priya van zes maanden geleden. Pak hem gewoon op.

Je gaat om drie uur 's nachts, terwijl je hem weer in slaap voedt, een artikel lezen dat een naam geeft aan wat je doet: olifantenouderschap. Het is het mildere, zachtere antwoord van het internet op de 'tijgermama' waar we mee zijn opgegroeid. Het zal je ongeveer tien minuten lang een gevoel van erkenning geven, voordat het schuldgevoel weer toeslaat.

Luister, als kinderverpleegkundige heb ik duizenden van dit soort opvoedtrends de revue zien passeren op de afdeling. We stoppen moeders graag in hokjes. We categoriseren je zodat we je boeken kunnen verkopen en je kunnen vertellen waarom de onvermijdelijke toekomstige therapiekosten van je kind helemaal jouw schuld zijn. Maar die olifantenaanpak is klinisch gezien eigenlijk best logisch, zelfs al druist het in tegen elk rigide advies dat oudere verpleegkundigen me ooit gaven.

Nachtelijk wakker worden als ziekenhuistriage

Op de spoedeisende hulp gebruiken we een triagesysteem om te bepalen wie als eerste aandacht krijgt. Een reanimatie gaat direct door naar de behandelkamer, een verstuikte enkel neemt plaats in de wachtkamer. Het probleem met een baby is dat ze het concept van triage niet begrijpen. Voor hen is een natte luier een levensbedreigende noodsituatie. Een kwijtgeraakt speentje is een massale slagaderlijke bloeding.

Olifantenouders behandelen alles als code rood. We geven prioriteit aan troost boven onafhankelijkheid. Als ze vallen, pakken we ze op in plaats van te zeggen dat ze even moeten afkloppen en doorgaan. We dragen ze in draagzakken totdat onze onderrug het bijna begeeft. We doen niet aan 'laten uithuilen'.

De culturele druk om een tijgermama te zijn is enorm, echt waar. Alle tantes willen weten of hij al doorslaapt, of hij zich al op tijd omrolt en of hij tekenen vertoont van vroege genialiteit. Olifantenouderschap zegt dat je de mijlpalen moet negeren en je moet focussen op de emoties. Op papier klinkt dat prachtig. In de praktijk betekent het vooral dat je fysiek overweldigd en constant uitgeput bent.

De last van het creëren van slechte gewoontes

Elk slaapboek op je nachtkastje zegt dat je een kleine tiran aan het kweken bent. Ze zeggen dat als je hem nu in slaap wiegt, je hem straks nog in slaap wiegt als hij op de middelbare school zit. Ze gebruiken termen als 'slaapassociaties' en 'een gebrek aan zelfkalmerend vermogen'. Je leest dit terwijl hij op je borst ligt te slapen, en je voelt een diepe, sluipende angst dat jouw liefde op de een of andere manier toxisch is.

Dan belt je schoonmoeder via WhatsApp. Ze ziet hoe je met hem op en neer wipt en merkt op dat je hem week maakt. Ze zegt dat een jongen moet leren omgaan met frustratie. Ze suggereert dat jouw constante getroost een man zal creëren die de echte wereld niet aankan. Je glimlacht en knikt terwijl er een zenuwtrekje bij je oog ontstaat.

Zelfs je eigen medische achtergrond laat je in de steek. Je kent de exacte definitie van slaaphygiëne. Je weet alles over REM-slaap en cortisolpieken. Je weet dat te snel ingrijpen hen zogenaamd de kans ontneemt om emotieregulatie te leren. Dat laat je om twee uur 's nachts verlamd achter in de gang, waar je je afvraagt of het oppakken van je huilende kind een daad van liefde is of een daad van sabotage.

Het alternatief is hem maar laten schreeuwen totdat hij moet overgeven, neem ik aan.

De wetenschap en de dokter

Mijn arts, dokter Gupta, keek tijdens de vier-maanden-controle naar mijn donkere kringen en zuchtte. Ik bekende dat ik een olifantenmama was en het niet over mijn hart kon verkrijgen om hem te laten huilen. Ik verwachtte een preek over grenzen stellen.

In plaats daarvan vertelde hij me dat emotionele intelligentie een betere voorspeller is van stabiliteit op volwassen leeftijd dan welke academische mijlpaal dan ook waar we ons druk om maken. Hij zei dat consistente warmte zorgt voor een basisvertrouwen in het zenuwstelsel. De wetenschap hierover is ontzettend complex, vooral omdat je geen dubbelblind placebootest kunt doen met moederliefde. Misschien heeft de literatuur over natuurlijk ouderschap gelijk en wordt mijn kind ontzettend empathisch. Misschien hebben de slaaptrainers gelijk en wordt hij enorm aanhankelijk. Vraag het me over twintig jaar nog maar eens.

Het enige wat ik weet, is dat mijn eigen zenuwstelsel dat gehuil niet aankan, dus ik doe wat ik moet doen.

De letterlijke olifant in de kamer

Het grappige aan een olifantenmama zijn, is dat je jezelf onvermijdelijk omringt met echte olifantenspullen. Het is de universele mascotte van de babykamer. Ze staan voor wijsheid en zachtaardige zorg. Vrouwtjesolifanten voeden hun jongen eigenlijk op in een enorme kudde, waarbij ze de baby aan elkaar doorgeven en samen beschermen. 'It takes a village.' Mijn dorp bestaat voornamelijk uit de pakketbezorger en mijn moeder via FaceTime, maar het idee is mooi.

Tijdens zo'n nachtelijke Wikipedia-sessie merkte ik dat ik aan het googelen was hoeveel een babyolifant weegt. Dat is bij de geboorte zo'n 90 tot 120 kilo. Ineens leek mijn grote baby met zijn gewicht in de 99e percentiel helemaal niet meer zo zwaar om de trap op te tillen.

Als je video's van ze bekijkt, zie je dat ze totaal ongecoördineerd zijn. De beroemde 'baby elephant walk' is niet zomaar een aanstekelijk oud liedje. Ze struikelen de eerste paar maanden van hun leven letterlijk over hun eigen slurf omdat ze hun spieren nog niet onder controle hebben. Ze zuigen op hun slurf voor troost, net zoals mensenbaby's op hun duim zuigen. Als ik kijk hoe mijn dreumes door de woonkamer strompelt en plat op het vloerkleed belandt omdat zijn voeten sneller bewogen dan zijn hersens, voelt die vergelijking heel treffend.

Hout en zachte hoekjes

Wanneer je te moe bent om hem nog vast te houden, heb je een veilige plek nodig om hem neer te leggen. Je hebt iets nodig dat zijn aandacht lang genoeg vasthoudt zodat jij een kop koffie kunt drinken die nog redelijk warm is.

Uiteindelijk kocht ik de Wilde Jungle Babygym Set met Safaridieren. Ik was in eerste instantie nogal sceptisch over houten speelgoed, omdat het leek alsof alleen influencers daar om gaven. Maar luister, de plastic varianten met knipperende LED-lampjes bezorgden ons allebei migraine. Dit houten A-frame staat gewoon stilletjes in de hoek. Het gehaakte olifantje en het leeuwtje die eraan bungelen, houden zijn aandacht echt vast. De textuur van het haakwerk geeft zijn oogjes iets fascinerends om te volgen. Het is oprecht de enige reden dat ik het beruchte huiluurtje om vier uur 's middags overleef.

Je kunt nog meer rustige, houten redders in nood bekijken in de Kianao babygym collectie, mocht je ook zo moe zijn van speelgoed dat vals zingende liedjes naar je schreeuwt.

Ik heb ook de Zachte Baby Blokkenset. Het zijn zachte blokken en ze doen precies wat een blok moet doen. Meestal kauwt hij erop. Ze zijn ideaal om in de luiertas te gooien als je wat afleiding nodig hebt in de wachtkamer bij de dokter, hoewel ze hem natuurlijk niet op magische wijze wiskunde gaan leren.

Als je iets zoekt dat nog simpeler is dan het junglethema, dan is de Houten Dieren Babygym Set met Olifant & Vogel een mooi alternatief dat ik bij een vriendin thuis zag. Het is volledig van onbehandeld hout. Heel minimalistisch. Erg Scandinavisch. Het geeft je het gevoel dat je je leven helemaal op orde hebt, zelfs als je de joggingbroek van gisteren nog draagt.

Vergeving voor je vroegere zelf

Dus tegen de Priya van zes maanden geleden zou ik zeggen: stop met het vechten tegen je moederinstinct. Gooi die rigide schema's met mijlpalen weg en overleef de nacht gewoon op een manier die zorgt dat iedereen rustig blijft ademen.

Je gaat fouten maken. Je gaat er waarschijnlijk iets te veel bovenop zitten. Je zult absoluut ingrijpen in de speeltuin als hij alleen maar probeert uit te vinden hoe de zwaartekracht werkt. Een olifantenouder zijn betekent dat je jezelf er actief aan moet herinneren om soms een stapje terug te doen en hem te laten stoeien met een speeltje, in plaats van het direct voor hem op te lossen.

Maar als het donker is, hij huilt, en je hem wilt vasthouden. Houd hem maar gewoon vast, lieverd. De wereld zal hem nog vroeg genoeg verharden. Jouw enige taak op dit moment is om zacht te zijn.

Als je een ruimte wilt creëren die net zo kalm voelt als jij probeert te zijn, bekijk dan de babykamer essentials voordat je nóg een luidruchtig stuk plastic koopt.

De chaotische realiteit van olifantenouderschap

Is olifantenouderschap gewoon helikopterouderschap?

Mensen gebruiken het weleens door elkaar, maar het is wezenlijk anders. Helikopterouders worden gedreven door angst en een behoefte om de omgeving van het kind te controleren zodat het succesvol wordt. Olifantenouders worden gedreven door empathie en de wens dat het kind zich emotioneel veilig voelt. Helikopteren is hun huiswerk voor ze maken. Olifantenouderschap is ze een slecht cijfer laten halen, maar wel naast ze zitten als ze erom moeten huilen. Het is een dunne lijn, dat geef ik toe.

Hoe ga je om met driftbuien zonder strafstoeltje?

Voornamelijk door diep adem te halen en in stilte te schreeuwen in mijn hoofd. Je gaat er gewoon bij zitten. Je benoemt het gevoel. Je zegt dingen als: "Ik zie dat je boos bent omdat de hond je koekje heeft opgegeten." Je lost de koekjes-situatie niet op, maar je zondert ze ook niet af omdat ze er boos om zijn. Het duurt een eeuwigheid en het is ontzettend vermoeiend.

Slapen olifantenouders ooit?

Nauwelijks. We doen veel aan slapen op ons lichaam en samen slapen ('co-sleeping'). Mijn huisarts doet alsof hij niet weet dat de helft van de moeders in zijn praktijk rond drie uur 's nachts eindigt met een peuter in bed. Uiteindelijk slaap je wel weer, maar het gebeurt in het tempo van je kind, en niet volgens een strak schema dat je van het internet hebt geplukt.

Waarom zijn babyolifanten zo zwaar?

Omdat de draagtijd 22 maanden is. Het gewicht van een babyolifant weerspiegelt bijna twee jaar aan groei in de moeder. De volgende keer dat je het gevoel hebt dat het derde trimester wel héél lang duurt, bedenk dan maar dat je gelukkig geen pasgeboren baby van 100 kilo hoeft te dragen na een zwangerschap van twee jaar.

Werkt deze opvoedstijl ook echt?

Mijn kind lachte vandaag toen een ander kindje viel, dus ik heb werkelijk geen idee. Ontwikkeling is niet lineair. Om eerlijk te zijn kies je gewoon een filosofie waardoor je niet een hekel aan jezelf krijgt, en dan hoop je er maar het beste van.