De zweterige zoektocht naar een roze babyshowerjurk

Het was kwart over twee op een dinsdagmiddag eind juli. Ik stond in het pashokje van een zwangerschapsboetiek die agressief naar neplavendel rook, terwijl ik een magenta wikkeljurk van mijn zweterige, tweeëndertig weken zwangere lichaam probeerde te pellen. Mijn man, Dave, zat net buiten het gordijn op een piepklein fluwelen poefje dat op een marshmallow leek. Hij hield mijn halflege ijskoffie met havermelk vast, want die mocht het pashokje niet in.

"Gaat alles goed daarbinnen?" riep hij, zijn stem gedempt door het dikke gordijn.

Ik kon geen antwoord geven. Ik zat letterlijk vast. De rits bleef haken aan een onnodig stukje tule bij mijn ribben en mijn armen zaten gevangen in een vreemde T-Rex-houding. Ik was al winkels lang op een missie om de perfecte roze babyshowerjurk voor Maya's aanstaande feestje te vinden, maar in plaats van me een stralende, etherische aardgodin te voelen, voelde ik me een opgezette worst die in de zon was achtergelaten.

Shit.

Uiteindelijk wurmde ik me eruit, liet de jurk als een tragisch hoopje op de grond liggen en plofte hijgend neer op het kleine houten bankje. Waarom heeft niemand het er ooit over hoe ongelooflijk warm je het hebt als je zwanger bent? En waarom staan ontwerpers van zwangerschapskleding erop om ons in de minst ademende stoffen te wikkelen die de mensheid kent?

Het absolute verraad van polyester

Dit is wat ik door schade en schande heb geleerd tijdens die hele winkel-nachtmerrie. Zoveel van die schattige, betaalbare roze babyshowerjurkjes die je overal op Instagram en Pinterest ziet, zijn gemaakt van 100% polyester. Wat eigenlijk gewoon plastic is. Als je plastic wikkelt om een lichaam dat al overuren draait om een menselijke wervelkolom te laten groeien, gebeuren er verschrikkelijke dingen. Alleen het borstzweet al is een ware weersomstandigheid op zich.

Je trekt het aan en binnen drie minuten plakt de stof aan je onderrug. De statische elektriciteit bouwt zich op totdat de rok praktisch vacuüm gezogen aan je dijen vastzit. Het is gewoon een nachtmerrie van plakken, zweten en schuren. En de geur? Goedkope synthetische stoffen houden hormonaal zwangerschapszweet vast op een manier die diep, persoonlijk beledigend is voor mijn overgevoelige zwangere neus.

Het is alsof je een broeikas draagt. Een roze broeikas met ruches die je brandend maagzuur bezorgt, omdat de hoge taillelijn precies in je middenrif snijdt, net nu je baby je maag al als springkussen gebruikt. Ik denk oprecht dat de mode-industrie stiekem een hekel heeft aan zwangere vrouwen, want waarom zouden ze anders extra lagen synthetische chiffon toevoegen aan een lichaam dat al de temperatuur van een pizzaoven heeft?

Oh, en als iemand je aanraadt om corrigerend zwangerschapsondergoed onder je jurk te dragen: blokkeer hun nummer onmiddellijk.

Hoe dan ook, het punt is: ik voelde me ellendig. Toen ik een paar dagen later met Leo voor controle bij de kinderarts, dokter Miller, was, klaagde ik tegen haar dat ik me een menselijke radiator voelde. Ze legde een beetje vaag uit dat zwangere lichamen een hogere basale stofwisseling hebben, of iets in die trant, vanwege al dat extra bloedvolume. Dus eigenlijk pompt je hart als een gek en is je interne thermostaat gewoon helemaal kapot, wat het volkomen normaal maakt dat ik in mijn open koelkast wilde gaan zitten.

Je kleden voor de echte 'baby show'

Wacht, ik bedoel babyshower. Dave bleef het per ongeluk een "baby show" noemen, wat eerlijk gezegd best accuraat voelde gezien de hoeveelheid geforceerd glimlachen en het uitpakken van piepkleine sokjes dat ik moest opvoeren voor mijn hele familie. Uiteindelijk gaf ik de boetiek-nachtmerrie op en vond ik online een superzachte, ademende, roze jurk van een linnenmix. Het was geen expliciete zwangerschapskleding, ik heb hem gewoon een maatje groter besteld, wat een enorme aanrader is, tenzij je echt houdt van die geplooide zijkanten die schreeuwen: "IK BEN IN BLIJDE VERWACHTING."

Maar het grappige is dat ik zo veel tijd had besteed aan huilen in pashokjes over mijn eigen outfit, dat ik totaal vergeten was om na te denken over wat de baby eigenlijk zou dragen als ze er eenmaal was. Want laten we eerlijk zijn, die jurk voor de babyshower draag je precies één keer. Misschien twee keer als je je uitgeputte man dwingt tot een zwangerschapsshoot. Maar die babykleertjes? Daar leef je in.

Voor de kraamtijd met Maya kocht ik uiteindelijk dit Rompertje van Biologisch Katoen met Vlindermouwtjes in een prachtige, zachtroze aardetint. Eerlijk gezegd heeft dit ding mijn verstand gered. Het heeft van die kleine, fladderende mouwtjes met ruches die er een beetje belachelijk uitzien, maar dan op de best mogelijke manier. Maar wat er echt toe doet: op de dag dat we Maya thuiskwamen uit het ziekenhuis, presteerde Leo (die toen drie was en flink moest wennen) het om een hele mok lauwwarme decafé recht over haar borst te stoten terwijl ze het droeg.

Ik was zo moe dat ik alleen maar naar de bruine vlek staarde die zich verspreidde over het roze biologische katoen, en hysterisch begon te lachen. Dave dacht dat ik gek was geworden. Maar het bizarre is, omdat het echt katoen is en geen synthetische troep, is het in de was er zo weer uitgegaan. Er bleef niet eens een waasje achter. Het werd mijn absolute favoriete kledingstuk voor haar, omdat het rekbaar genoeg was om over haar wiebelige pasgeboren babyhoofdje te trekken zonder dat ze ging huilen. En het irriteerde haar huidje niet, wat in een vreemde baby-acne uitbrak als ze zelfs maar naar polyester kéék.

Op zoek naar babykleding die koffievlekken en rondrennende peuters overleeft? Bekijk de collectie biologische babykleding van Kianao, voordat je nog een stijf tule rokje koopt.

Dave en het dekentje met de boze vogels

Natuurlijk was niet alles wat we in het roze kregen een doorslaand succes. Op de babyshower kregen we van iemand—ik geloof mijn oudtante Susan, maar mijn herinnering aan die dag is vooral een waas van glazuur en brandend maagzuur—het Biologisch Katoenen Babydekentje met Dubbele Laag en Ganzenpatroon. Het is mooi roze met overal kleine witte gansjes erop.

Het is prima. Het is he-le-maal prima. En erg zacht, dat moet ik toegeven. Maar Dave kreeg er een soort vreemd complex van. Hij zei dat de ganzen "veroordelend" keken. Dan wikkelde ik Maya erin en dan zei hij: "Sarah, die vogels staren me aan." Wat echt belachelijk is, het zijn letterlijk lijntekeningen van ganzen. Maar omdat hij er zo raar over deed, werd het eigenlijk gewoon ons vloerkleedje. Maya gebruikte het vooral om agressief op te kwijlen tijdens tummy time, wat ik eigenlijk best vind want het biologische katoen absorbeerde het goed. Maar het werd zeker niet het dierbare familiestuk dat mijn tante waarschijnlijk voor ogen had.

Dat laat maar weer zien dat je de zachtste, meest biologische spullen ter wereld kunt kopen, en dat je man het verpest omdat hij denkt dat watervogels zijn opvoedkunsten beoordelen.

Het leven na het feestje

Zodra de babyshower voorbij is en je tweeëntachtig mini-washandjes hebt uitgepakt die je absoluut nooit gaat gebruiken, slaat de realiteit in. Die dure zwangerschapsjurk verdwijnt in een plastic bak onder het bed, om daar nooit meer uit te komen.

Daarom vertel ik mijn zwangere vriendinnen altijd dat ze prioriteit moeten geven aan dingen die om 3 uur 's nachts in het donker écht werken. Als je geld gaat uitgeven aan een outfit voor je baby, sla die kriebelige pasgeborenen-tutu's dan over. Wat je eigenlijk wilt, is zoiets als de Biologische Baby Henley Romper met Lange Mouwen. Deze heeft drie kleine knoopjes aan de bovenkant, wat betekent dat bij een catastrofale spuitluier die de hele rug van de baby bereikt — en dat gaat gebeuren, oh god, dat gáát gebeuren — je het hele pakje over hun schoudertjes naar beneden kunt trekken in plaats van dat je poep over hun gezicht moet slepen.

Dokter Miller had een keer verteld dat baby's de eerste maanden veel moeite hebben met het reguleren van hun temperatuur. Wat best hilarisch is, als je bedenkt dat ik de mijne ook niet stabiel kon houden. We waren gewoon twee zweterige, verwarde wezens die probeerden uit te zoeken hoeveel laagjes gepast waren voor een dinsdag in oktober. De henley-romper was perfect, omdat de stof haar huidje liet ademen. Geen oververhitting, geen rare rode plekjes op haar elleboogjes. Gewoon een normale, zachte babyhuid.

Wat ik eigenlijk probeer te zeggen, door al dat geratel over mijn kleding met koffievlekken en Dave's vogel-fobie, is dat je de druk van de 'perfecte' babyshower je zwangerschap niet moet laten verpesten. Draag een roze jurk als je dat wilt. Draag een zwarte vuilniszak als je dat liever doet. Zorg er gewoon voor dat wat je ook aantrekt, voor jou én je baby, voelt als een knuffel en niet als een gijzeling.

Want je gaat moe zijn. Zo, ontzettend moe. Dan kun je er net zo goed comfortabel bij lopen.

Klaar om die synthetische nachtmerrie over te slaan en je baby te kleden in iets wat écht goed voelt? Shop de biologisch katoenen baby-essentials van Kianao hier.

De rommelige, eerlijke FAQ

Mogen gasten roze dragen naar een babyshower?
Oh mijn god, ja. Mijn zus droeg een felroze jumpsuit naar mijn babyshower en ik moest letterlijk huilen. Vooral omdat ze er geweldig uitzag en ik me een bezwete zeppelin voelde. Tenzij de aanstaande moeder ongelooflijk specifiek is en een rigide kleurenpalet rondstuurt (in dat geval: heel veel succes allemaal), is het helemaal prima als gasten roze dragen naar een babyshower voor een meisje. Trek misschien niet een vloerlange roze galajurk aan als de moeder in een legging loopt, snap je?

Moet ik een jurk aan naar mijn eigen babyshower?
Absoluut niet. Als je zin krijgt om te gillen bij het idee om een jurk over je buik te trekken, doe het dan niet. Ik heb een vriendin die een bijpassende zijden pyjama naar haar babyshower droeg en ontbijt als avondeten serveerde. Zij is mijn persoonlijke heldin. Jij bent degene die een mensje laat groeien, draag lekker wat je maar gelukkig maakt.

Wat is de beste stof voor een babyshowerjurk?
Alles wat ademt. Kies voor linnen, biologisch katoen, bamboe of een hele lichte jersey-stof. Vermijd polyester, tenzij je het gevoel wilt hebben in een vuilniszak te zitten die ligt te bakken in de zon. En geloof me, dat wil je niet.

Moet ik een echte zwangerschapsjurk kopen of gewoon een grotere maat nemen?
Dat hangt echt af van je buik en hoe je draagt! Bij Leo droeg ik alles naar voren en kon ik gewoon normale wikkeljurken in een grotere maat kopen. Bij Maya werden mijn heupen zo'n drie postcodes breder, dus had ik echt zwangerschapskleding nodig die bij die specifieke vorm paste. Koop gewoon iets wat niet in je ribben snijdt.

Hoe verberg ik zweetplekken als ik roze draag?
Oké, even eerlijk? Bij lichte tinten zachtroze zie je elke zweetdruppel onder je oksels en bij je borsten. Als je het snel warm hebt, kies dan voor donkerder magenta, een drukke bloemenprint of een stof met wat textuur, zoals smokwerk of ribstof, die vocht verbergt. Of ga tijdens het feestje gewoon met een stuk taart recht voor de airco staan. Dat is wat ik heb gedaan.