Waarom dat ene troostfilmpje de huilbui van je baby niet stopt

De gloed van een smartphonescherm om drie uur 's nachts is op een heel eigen manier deprimerend. Mijn zoon deed dat ding waarbij hij met een holle rug en een rood aangelopen gezicht lag te krijsen. Ik had een flesje in de ene hand, een speen tussen mijn tanden geklemd, en ik was wanhopig op mijn telefoon aan het typen met mijn vrije duim. Ik was ten einde raad.

Ik zocht serieus naar 'baby opvrolijken dailymotion'. Ik weet niet wat ik verwachtte. Misschien een of andere underground Europese sensorische video. Misschien een geheime akoestische frequentie waardoor pasgeborenen direct in slaap vallen. In plaats daarvan kreeg ik een heleboel zoekresultaten voor een Koreaanse romantische dramaserie. Ondertitels en tienerdrama gingen mijn huilbaby echt niet helpen.

We proberen eerst alle verkeerde dingen. Ik in ieder geval wel. Je wiegt ze net iets te wanhopig heen en weer, je duwt schermen in hun gezicht in de hoop dat het blauwe licht ze hypnotiseert, of je probeert je baby om middernacht vitamine D-druppels te geven omdat je denkt dat ze misschien een zeldzaam vitaminetekort hebben. Het is nooit een vitaminetekort. Het is gewoon een baby die baby is.

Ik werkte jarenlang als kinderverpleegkundige voordat ik thuisblijfmoeder werd. Ik heb in de triageruimte wel duizend van dit soort driftbuien gezien. Maar als het je eigen kind is dat in je oor schreeuwt in een donker huis, verdampt al die klinische training gewoon.

Er is geen magische video. Je kunt jezelf niet via een stream uit het vierde trimester redden.

Wat de kinderafdeling me leerde over geluid

Ouders denken altijd dat het in de babykamer muisstil moet zijn. Ze lopen op hun tenen alsof ze een bom aan het ontmantelen zijn. Een typische beginnersfout.

De kinderafdeling van een ziekenhuis klinkt als een testruimte voor straalmotoren. Monitoren piepen, vermoeide arts-assistenten laten klemborden vallen, zuurstofkleppen sissen. En de baby's slapen er gewoon doorheen. Ze geven eigenlijk de voorkeur aan de chaos.

Mijn arts vertelde me dat dit werkt omdat de baarmoeder eigenlijk klinkt alsof er een stofzuiger aanstaat in een aquarium. Het is daar luid. Als je ze mee naar een stil huis neemt, raken ze in paniek. Ze denken dat ze in het bos zijn achtergelaten.

Dus als je je baby wilt kalmeren en opvrolijken, is stilte je vijand. Je hebt geluid nodig. Geen rustgevend slaapliedje, maar een hard, mechanisch geruis.

Ik zette vaak de afzuiging in de badkamer aan en ging daar gewoon met hem staan. Het was een ellendige manier om een dinsdagavond door te brengen, maar het pure volume van de ventilator leek zijn huilreflex kort te sluiten. Soms denk ik dat ze gewoon in de war raken door het harde geluid en vergeten waarom ze in de eerste plaats boos waren.

De periode van PURPLE... wát?

Rond week drie bereikte het geschreeuw een niveau waarvan mijn tanden pijn gingen doen. Ik sleepte hem mee naar de kliniek, ervan overtuigd dat hij een darmblokkade had. De dokter keek naar zijn volkomen normale buikje, zuchtte en gaf me een folder.

Ze vertelde me dat we de periode van 'PURPLE crying' ingingen. Ik dacht oprecht dat ze het had over de paarse kleur die zijn gezicht kreeg als hij aan het krijsen was.

Het is eigenlijk een acroniem. De medische wereld is dol op een goed acroniem. Het staat voor Piek van het huilen (Peak of crying), Onverwacht (Unexpected), Weerstaat troosten (Resists soothing), Pijn-achtig gezicht (Pain-like face), Langdurig (Long-lasting) en Avond (Evening). Dat zijn een hoop woorden om simpelweg te vertellen dat je kind zonder reden gaat huilen en dat je het niet kunt oplossen.

Zo ziet deze fase er in de praktijk uit:

• Ze beginnen te krijsen precies op het moment dat je gaat zitten voor het avondeten.
• Ze kijken alsof ze een niersteen uitplassen, maar eigenlijk verteren ze gewoon moedermelk.
• Niets van wat je doet heeft ook maar enige zin.
• Het gaat wel twee uur lang zo door.

Mijn huisarts zei dat dit rond de twee maanden zijn hoogtepunt bereikt en dan langzaam wegebt. Ze noemde het een ontwikkelingsmijlpaal. Ik denk dat hun zenuwstelsel gewoon ontwaakt en dat de wereld te fel en te luid is, dus schreeuwen ze er maar gewoon om.

Weten dat het een klinische naam had, maakte het niet minder vervelend, maar het weerhield me er wel van om bij zonsopgang naar rare ziektes te googelen. Echt waar, het is maar een fase. Je moet het gewoon zien te overleven.

De inbaker- en wieg-workout

Luister, als je een pasgeboren baby hebt, moet je de '5 S'en' onder de knie krijgen. Dr. Harvey Karp heeft dit bedacht, en het is zo'n beetje het enige dat werkt als ze totaal overstuur zijn.

Het staat voor swaddle (inbakeren), side position (zijligging), shush (sussen), swing (wiegen) en suck (zuigen).

Je moet ze in feite inpakken als een strakke kleine burrito, terwijl je ze stevig op hun zij heen en weer wiegt en sist als een boze slang, en dat allemaal terwijl je probeert een speen in hun mond te houden. Het is uitputtend. Het voelt als een CrossFit-workout.

Dat inbakeren is in de eerste weken echt onmisbaar. Ik heb door schade en schande geleerd dat ziekenhuisdekens hier verschrikkelijk voor zijn. Ze zijn ruw, rekken niet mee en laten de baby zweten.

Uiteindelijk kocht ik de biologisch katoenen perendeken van Kianao, en het is waarschijnlijk het enige babyproduct dat ik oprecht aan een vriendin zou aanraden. Hij is enorm, en dat is precies wat je nodig hebt om je baby goed in te pakken. Het dubbellaagse biologische katoen is ontzettend ademend. Mijn zoon had het snel warm, maar deze stof leek zijn temperatuur goed te reguleren, zodat hij niet bezweet en woedend wakker werd.

Ik gebruikte de maat 120x120 cm. Dat gaf me genoeg stof om zijn armpjes stevig vast te leggen. Maar onthoud wel de waarschuwing van mijn arts hierover: je moet direct stoppen met inbakeren zodra ze tekenen vertonen dat ze gaan omrollen. Meestal is dat rond de acht weken. Als ze omrollen terwijl hun armpjes vastzitten, is dat een enorm risico op wiegendood.

Maak je baby-uitzet compleet. Ontdek onze collectie babydekens en biologische baby must-haves voor meer duurzame babyproducten.

Dingen in hun mond stoppen

Zodra je de krampjesfase van de pasgeborene voorbij bent, geven ze je ongeveer een maand rust voordat de tandjes beginnen te werken. Tandjes krijgen is weer een heel ander soort ellende.

Ze kwijlen zo drie outfits per dag nat. Ze krijgen vreemde luieruitslag. En ze willen overal op kauwen, inclusief je sleutelbeen.

Mijn arts zei dat de druk van het bijten de pijn in hun tandvlees helpt verlichten. Je moet ze dus dingen geven om op te kauwen, anders kauwen ze gewoon op hun eigen handjes tot ze helemaal rood en schraal zijn.

Ik heb een heleboel bijtringen gekocht. De meeste belandden bedekt met hondenhaar onder de bank.

Ik probeerde de siliconen avocado-bijtring omdat hij er zo schattig uitzag. Het is een prima ding. Hij is gemaakt van voedselveilige siliconen en je kunt hem in de koelkast leggen. De kou zou hun tandvlees verdoven. Het probleem is alleen dat hij glibberig wordt als hij onder het kwijl zit, en mijn zoon liet hem steeds vallen. Ik was de halve dag bezig met een avocado van de vloer rapen en afwassen.

Ik had veel meer succes met de gehaakte konijnenrammelaar. Het is een houten ring met een schattig gehaakt konijntje van biologisch katoen eraan.

De houten ring was dun genoeg zodat zijn onhandige handjes van vier maanden oud hem echt goed konden vastpakken. Hout is van nature antibacterieel, wat wel zo geruststellend is als het de helft van de tijd op de vloer van een koffietentje ligt. En het gehaakte deel was verrassend functioneel. Het absorbeerde de absolute emmers kwijl die hij produceerde, waardoor zijn nekje droog bleef.

Weglopen is een strategie

Dit is het deel waar niemand het graag over heeft op babyshowers.

Soms stoppen ze gewoon niet met huilen. Je hebt ze gevoed, verschoond, laten boeren, in biologisch katoen gewikkeld en een uur met ze door het donkere huis gelopen. En nog steeds gillen ze alles bij elkaar.

Je begint te voelen hoe je eigen borstkas strakker wordt. Je hartslag schiet omhoog. Je begint een heel donker, heel echt gevoel van woede te voelen.

Luister, het huilen van een baby is de belangrijkste trigger voor het shakenbabysyndroom. Ik heb de verwoestende nasleep hiervan op de spoedeisende hulp gezien. Het overkomt normale, uitgeputte mensen bij wie de stoppen gewoon drie seconden doorslaan.

Als je voelt dat die hete frustratie in je nek opwelt, moet je ze neerleggen.

Mijn arts vertelde me onomwonden dat er nog nooit een baby is doodgegaan van huilen in een veilig bedje. Je legt ze plat op hun rug in een leeg ledikant. Geen losse dekens, geen knuffels, geen bedomranders. Dan doe je de deur dicht en loop je naar de andere kant van het huis.

Je drinkt een glas water. Je haalt tien keer diep adem. Je laat ze tien minuten huilen terwijl jij je eigen zenuwstelsel weer onder controle krijgt. Het voelt onnatuurlijk, maar het is het veiligste wat je kunt doen.

Wanneer je écht de dokter moet bellen

Ik probeer geen paniekzaaier te zijn. Kinderen zijn veerkrachtig. Ze kunnen twee uur lang krijsen puur en alleen omdat hun sok is afgegleden.

Maar er zijn een paar klinische rode vlaggen die ik op de afdeling heb geleerd, wat betekent dat je moet stoppen met ijsberen in de gang en echt medische hulp moet zoeken.

Wacht niet als je dit ziet:

• Een koorts van 38,0°C of hoger bij een baby jonger dan drie maanden. Dat is automatisch een bezoek aan de spoedeisende hulp. Geef ze geen paracetamol om het even aan te kijken. Ga direct.
• Een hoog, katachtig gekrijs dat fundamenteel anders klinkt dan hun normale boze huiltje. Je herkent het wel als je het hoort.
• Krachtig braken. Niet het normale mondje melk dat je shirt verpest, maar projectielbraken dat de hele kamer doorkruist.
• Als ze huilen en al acht uur lang geen natte luier hebben gehad. Uitdroging gaat razendsnel in die kleine lichaampjes.

Als ze geen van deze tekenen vertonen, zijn ze fysiek waarschijnlijk helemaal in orde. Ze hebben het gewoon even zwaar met wennen aan de zwaartekracht en hun eigen spijsvertering.

Je komt er wel doorheen. Het geschreeuw verandert uiteindelijk in gebrabbel. Dan worden het peuters en beginnen ze om heel andere redenen tegen je te schreeuwen. Maar tegen die tijd slapen ze in ieder geval de nachten door. Meestal dan.

Shop Kianao's complete collectie van biologische, duurzame baby must-haves, ontworpen om jou en je kleintje de eerste jaren door te helpen.

FAQ

Is het oké om een noise-cancelling koptelefoon te gebruiken als de baby huilt?

Eerlijk gezegd, ja. Ik droeg vaak mijn AirPods zonder iets af te spelen, puur om het scherpe randje van het gekrijs af te halen. Je kunt ze nog steeds prima horen, maar het dempt die doordringende frequentie die je vecht-of-vluchtreactie activeert. Je bent een veel veiligere, rustigere ouder als je trommelvliezen niet staan te trillen.

Waarom is mijn baby alleen 's avonds zo onrustig?

Dat is het beruchte huiluurtje, geloof me. Meestal slaat dit toe tussen 17:00 en 23:00 uur. Mijn arts zei dat het een mix is van overprikkeling van de dag en hun onvolgroeide zenuwstelsel dat er gewoon even mee ophoudt. Er is geen echte remedie voor. Wij zetten hem vaak gewoon in de kinderwagen en liepen in het donker een rondje door de wijk totdat hij zich overgaf.

Hoe weet ik of het huilen door darmkrampjes of reflux komt?

Dat is ontzettend moeilijk te zeggen, en zelfs artsen moeten soms gissen. Reflux gaat meestal gepaard met het veel overstrekken van de rug tijdens het voeden en extreem veel spugen. Bij darmkrampjes (colic) gaat het meer om de timing. Als ze drie uur per dag, drie dagen per week, drie weken lang krijsen, krijgen ze het label 'krampjes'. Hoe dan ook, je gaat heel erg moe zijn.

Kan ik mijn pasgeboren baby gewoon laten huilen (cry-it-out)?

Mijn arts was hier heel duidelijk over. Je kunt een pasgeboren baby geen slaaptraining geven. Ze hebben nog niet de hersencapaciteit om zichzelf te kalmeren. Als een baby van twee maanden huilt, hebben ze iets nodig, zelfs als dat 'iets' alleen maar is om vastgehouden te worden. Je kunt best tien minuten weglopen om jezelf te kalmeren, maar formele 'laat maar huilen'-methodes mogen pas beginnen als ze minstens vier tot zes maanden oud zijn.

Helpt krampjeswater (gripe water) echt om een huilende baby op te vrolijken?

Ik gaf mijn zoon één keer krampjeswater. Hij keek me aan alsof ik hem had verraden en bleef huilen. Het is grotendeels gewoon venkel en gember. Sommige ouders zweren erbij, maar het klinische bewijs is eigenlijk nul. Als het voor jou werkt, geweldig, maar het is waarschijnlijk gewoon de zoete smaak die ze even dertig seconden afleidt.