De eerlijke waarheid over spelen op de grond en babyspeelkleden

Lieve Sarah van precies zes maanden geleden,

Je zit momenteel op de parkeerplaats van de Prénatal in je yogabroek met een gat in het kruis, krampachtig op je stuur te tikken terwijl je googelt of goedkope schuimrubberen vloertegels neurologische schade veroorzaken. In je bekerhouder staat een beslagen ijskoffie waar je nog geen slok van hebt genomen. Eigenlijk hoor je een kraamcadeau voor de nieuwe baby van je zus te kopen, maar in plaats daarvan heb je een complete existentiële crisis over de giftige dampen van PVC.

Haal even diep adem.

Ik weet dat jouw kinderen inmiddels ouder zijn — Maya is zeven en Leo is vier, hoe is dat in vredesnaam zo snel gegaan? — maar dat je voor je zus weer in de loopgraven van de babyspullen zit, heeft je moederpaniek weer helemaal aangewakkerd. Je leest forumberichten van ouders die 'tummy time' behandelen alsof het een Olympische sport is. Je bent als de dood dat je een giftig stuk plastic voor haar koopt dat op de een of andere manier het leven van haar kind zal verpesten.

Precies. Het is slopend.

Ik schrijf dit vanuit de toekomst om je te vertellen dat je met een gerust hart al die 47 tabbladen op je telefoon kunt sluiten. Je bent eruit gekomen. En heel eerlijk: het was niet eens zo ingewikkeld.

De absolute horror van de vloer

Want dit is het allerergste aan het op de grond leggen van een piepkleine baby: ze haten het. Ze doen alsof je ze op hete lava hebt gelegd. Bij Maya legde ik haar altijd heel zachtjes op haar speelkleedje, en binnen dertig seconden liep ze rood aan, krijste ze de boel bij elkaar en begroef ze haar natte gezichtje in de stof alsof ik haar zwaar aan het martelen was. Het voelt zo tegennatuurlijk. Al je biologische instincten schreeuwen dat je je baby moet oppakken.

Mijn man Dave verliet letterlijk de kamer omdat hij het geluid niet aankon, terwijl hij zoiets mompelde als: "Kunnen we haar niet gewoon vasthouden totdat ze gaat studeren?" Maar de kinderarts vertelde me — met die geduldige, lichtelijk meelijwekkende blik die ze me altijd gaf — dat als ik haar niet een beetje liet spartelen, ze nooit de nekspieren zou ontwikkelen om dat enorme hoofd van haar rechtop te houden. Wat een doodenge gedachte is. Dus zit je daar maar een beetje, nippend van je lauwe koffie, te kijken hoe je eigen vlees en bloed ligt te kronkelen als een aangespoelde schildpad, terwijl je je de allerslechtste moeder ter wereld voelt.

En je moet daar gewoon blijven zitten. Minutenlang. Wat voelt als uren. Het is pure, geconcentreerde ouderschapshel.

Blijkbaar is er ergens een of ander consultatiebureau of gezondheidsinstituut dat zegt dat baby's die regelmatig op de grond liggen, sneller gaan kruipen en zitten. Wat geweldig klinkt, totdat ze daadwerkelijk beginnen te kruipen en je gordijnen naar beneden trekken, maar goed. Ze moeten toch een keer groot worden.

De hond en andere vloergevaren

Wat niemand je vertelt over het krijgen van een baby, is hoe smerig je vloer eigenlijk is. Toen ik Maya mee naar huis nam, was ik een maniak. Ik stofzuigde twee keer per dag. Maar tegen de tijd dat Leo werd geboren, was onze golden retriever min of meer de baas in huis en zwierven er overal plukken hondenhaar rond. Als ik Leo neerlegde voor zijn dagelijkse verplichte martelsessie — oh pardon, tummy time — had hij binnen drie minuten hondenhaar aan zijn natte lipjes plakken. Het was ranzig.

En daarom is een speciaal speelkleed echt een must. Je hebt een schone zone nodig. Een barrière tussen je kwetsbare, pure baby en de stukjes liga en hondenhaar die permanent op het vloerkleed in de woonkamer liggen. Dave liep een keer binnen, zag Leo met zijn gezicht naar beneden op een opgevouwen handdoek vol hondenhaar liggen, en zei: "Zijn we een wolf aan het opvoeden?" Mannen zijn zo heerlijk onbehulpzaam. Maar hij had wel een punt.

Wat de kinderarts écht zei over tijdschema's

Toen Leo werd geboren, had ik zo'n heel tijdschema uitgeprint en op de koelkast geplakt. Daarop stond dat ze vanaf het begin een paar keer per dag één tot vijf minuten op hun buik moesten liggen. Tegen de tijd dat ze vier maanden oud zijn, zou dat zo'n twintig tot dertig minuten moeten zijn.

Ik weet nog dat ik dat las en hardop moest lachen. Twintig minuten? Maak je een grapje? Leo hield het precies negentig seconden vol voordat hij een soort boos dolfijnengeluid begon te maken. Dave stond er dan zenuwachtig bij en zei: "Hoort hij dat geluid te maken?" En ik zat daar maar, uitgeput, zo van: ik weet het niet hoor Dave, zie ik eruit als een kinderneuroloog?

Omdat baby's tegenwoordig voor de veiligheid op hun rug slapen, brengen ze eigenlijk hun hele bestaan door met staren naar het plafond. Wat prima is, maar als je ze tijdens hun wakkere uurtjes niet af en toe omdraait als kleine pannenkoekjes, krijgen hun zachte schedeltjes platte plekjes. Bovendien moeten ze uitvogelen hoe hun ledematen werken. Blijkbaar maken hun hersenen rond drie of vier maanden een enorme sprong, waarbij ze zich realiseren dat ze daadwerkelijk handjes hebben? Bizar gewoon. Ze veranderen van strak opgerolde kleine croissantjes in wezentjes die ineens naar dingen willen slaan. Hoe dan ook, het punt is: ze moeten op de grond liggen om hun lichaam te ontdekken.

De hele nachtmerrie van giftig plastic

Laten we het even hebben over de daadwerkelijke materialen, want oh mijn god, het internet is een enge plek. Als je nu naar van die in elkaar grijpende schuimrubberen letters staat te kijken, moet je ze gewoon terug in het schap leggen en weglopen. Ik ben al in dat konijnenhol gedoken, dus jij hoeft dat niet meer te doen.

Je leest al die mama-blogs die moord en brand schreeuwen over vluchtige organische stoffen (VOS) en ftalaten, en je brein verandert gewoon in een soort moes. Je wilt iets dat je nichtje niet langzaam vergiftigt, maar je wilt ook geen vierhonderd euro uitgeven aan een stukje geweven gras dat aanvoelt als schuurpapier.

Je kunt jezelf oprecht de door Reddit veroorzaakte paniekaanvallen besparen door gewoon te kijken naar de speelkledencollectie van Kianao, want zij hebben al die giftige troep al voor je eruit gefilterd.

Mijn extreem bevooroordeelde mening over producten

Uiteindelijk heb ik voor mijn zus het Ronde Speelkleed van Vegan Leer van Kianao gekocht. Wat overigens — wacht, nee, ik kom zo terug op het materiaal. Eerst moet ik het even over het schoonmaken hebben.

Als je een pasgeboren baby hebt, ben je constant de was aan het doen. Je wast piepkleine sokjes, spuugdoekjes en je eigen shirts vol melkvlekken. Het laatste wat je erbij kunt hebben is een stoffen speelkleed waarvan je de hoes moet afritsen, het op een fijnwasprogramma moet wassen en het drie dagen moet laten drogen, elke keer als de baby spuugt. Bij dit leren kleed veeg je er gewoon even overheen.

Haar baby had vorige week een absolute spuitluier-explosie op dat kleed. Een complete ramp. Het zat OVERAL op het mouwloze rompertje van biologisch katoen dat ik voor haar had gekocht — wat overigens, kleine kanttekening, perfect schoon uit de wasmachine kwam, godzijdank, want ik moest het over de schoudertjes van de baby pellen alsof het een chemisch pak was. Maar het kleed? Ik spoot er gewoon wat natuurlijke schoonmaakspray op en veegde het af met een stukje keukenrol. Klaar. Ik hoefde er niet eens mijn koffie voor neer te zetten. Het is ook nog eens ongelooflijk goed gewatteerd, dus als de baby onvermijdelijk met het gezicht vooruit valt tijdens het oefenen met omrollen, is het geen traumatische gebeurtenis. Het is gewoon een zacht stuitertje.

Ik kocht er ook de Houten Babygym Regenboog bij om eroverheen te zetten. Ik bedoel, het is... prima. Het hout is echt prachtig en de kleine sensorische vormpjes zien er esthetisch mooi uit, maar heel eerlijk? Haar baby staart toch de helft van de tijd naar de plafondventilator. Je hebt niet per se een houten boog vol speelgoed NODIG om 'tummy time' te laten slagen. Een baby kan, als hij er zin in heeft, zomaar twintig minuten naar een schaduw op de muur staren. Maar het staat wel een stuk mooier in haar woonkamer dan zo'n gigantisch plastic, lichtgevend wangedrocht dat precies hetzelfde blikkerige, valse deuntje afspeelt totdat je het uit het raam wilt gooien. Dus, dat scheelt.

Oh, en nog een pro-tip uit de toekomst: als ze in die extreem vroege pasgeboren-fase zitten, waarin ze nog gewoon zo'n piepklein, rillend hoopje mens zijn, heb je die hele babygym nog niet eens nodig. Soms legt mijn zus gewoon de Bamboe Babydeken Kleurrijk Universum over het speelkleed om het nóg knusser te maken. Het heeft een donker ruimtepatroon waar de baby oprecht naar ligt te turen; ik beeld me dan graag in dat ze haar oogzenuwen aan het ontwikkelen is, of wat de wetenschap dan ook zegt dat er gebeurt. Bovendien is het gemaakt van bamboe, waardoor ze mooi op temperatuur blijft, zelfs als je man erop staat om de airco te laten loeien.

De droom van de esthetische beige woonkamer

Luister, ik weet dat we allemaal willen dat onze woonkamer eruitziet als een minimalistisch Scandinavisch toevluchtsoord, maar baby's zien de eerste paar maanden letterlijk alleen maar vlekken met veel contrast, dus boeien. Toen Maya klein was, kocht ik een ongelooflijk gedempt, volledig beige speelkleed. Het was prachtig. Het paste perfect bij mijn sierkussentjes. En ze negeerde het volkomen.

Baby's hebben in het begin een vreselijk slecht zicht. Ze zijn praktisch blind. Ze hebben contrast nodig. Dat is precies waarom je al dat schreeuwerige zwart-wit gestreepte speelgoed ziet. Volgens mij zien ze pas goed kleur als ze een maand of vijf zijn? Een of andere wetenschapper weet vast de exacte week. Hoe dan ook, het punt is: stop met proberen om de speelplek van je pasgeboren baby eruit te laten zien als een reportage in VT Wonen. Gun ze een beetje visuele stimulatie, ook al vloekt het met je bank.

Dus in plaats van in je auto te zitten hyperventileren over ftalaten, drink gewoon je ijskoffie op en zoek een veilig exemplaar uit de babyspeelkleden van Kianao, zodat je dit eindelijk van je to-do lijstje kunt strepen.

Vragen die je op dit moment waarschijnlijk nog hebt

Wanneer is het echt veilig om ze op de grond te leggen?

Letterlijk de dag dat je ze mee naar huis neemt uit het ziekenhuis, wat super tegennatuurlijk voelt. Ik herinner me dat ik Maya op het tapijt legde toen ze een dag of vier oud was, en als een havik boven haar bleef hangen omdat ik ervan overtuigd was dat een stofje haar op de een of andere manier zou bezeren. De kinderarts vertelde me dat ze verrassend veerkrachtig zijn en gewoon een veilige, vlakke ruimte nodig hebben om buiten je armen te kunnen bestaan. Zorg er wel voor dat de hond in een andere kamer is opgesloten, want onze retriever dacht de eerste twee weken absoluut dat Maya een nieuw piepspeeltje was.

Hoe lang moeten ze daar eigenlijk op de grond blijven?

Voor de allerkleinsten is het echt maar een paar minuutjes. Zo van, één tot vijf minuten. Ik timede het altijd aan de hand van hoe lang het duurde om mijn koffie opnieuw op te warmen in de magnetron. Zodra ze een paar maanden oud zijn, kunnen ze er tien of vijftien minuten vertoeven, maar eerlijk gezegd moet je gewoon hun ritme volgen. Als ze stikongelukkig zijn en moord en brand schreeuwen, pak ze dan op. Je hoeft hun 'vloertijd' niet als een militair kamp aan te pakken. Ze leren uiteindelijk echt wel omrollen, zelfs als jij een sessie afkapt omdat je hoofdpijn hebt.

Heb ik echt een gifvrij speelkleed nodig, of is dat gewoon een marketingpraatje?

Kijk, ik ben normaal gesproken de eerste die met haar ogen rolt bij geitenwollensokken-moederhysterie, maar het materiaal doet er hier écht toe. De babyhuid is extreem gevoelig. Leo kreeg al vreemde uitslag als ik nog maar verkeerd naar een synthetische stof keek. Bovendien, als ze tandjes beginnen te krijgen, proberen ze het kleed letterlijk op te eten. Ze likken eraan en drukken er hun open, kwijlende mondjes tegenaan. Dus ja, ik raad je ten zeerste aan om dat goedkope schuim dat naar een bandenfabriek ruikt over te slaan, en iets te halen waarvan je het niet erg vindt als ze er agressief mee liggen te zoenen.

Wat als ze het verschrikkelijk vinden om op hun buik te liggen?

Ze haten het allemaal. ALLEMAAL. Het is de zwaartekracht die voor het eerst in hun leven tegen ze werkt. Ik heb urenlang op de grond gelegen, gezicht aan gezicht met Leo, zingend met valse Disney-liedjes, alleen maar om te voorkomen dat hij helemaal gek zou worden. Als je erbij op de grond gaat liggen en een klein spiegeltje neerzet, kunnen ze tenminste naar hun eigen boze gezichtjes kijken. En als het een complete ramp is, kun je het morgen altijd gewoon opnieuw proberen.

Wanneer zijn ze er te groot voor?

Rond een jaar of één worden ze ineens enorm mobiel en verandert het van een baby-opvangplek in een algemene plofzone. Maya is zeven en ze sleept NOG STEEDS dekentjes naar dat oude kleed om boekjes te lezen. Als je een fatsoenlijke koopt die er niet uitziet alsof er een neonkermis in je woonkamer is ontploft, wordt het gewoon een vast onderdeel van je meubilair. Je moet gewoon accepteren dat het voor altijd in je huis zal wonen.