De generatiekloof: opvoeden met de babyboomgeneratie

Het was dinsdagmiddag om 14:14 uur. Ik stond in de keuken in een zwangerschapslegging waar ik drie dagen daarvoor overduidelijk havermelk op had gemorst, met in mijn hand een mok koffie die al zo vaak was opgewarmd dat hij naar warm kleingeld smaakte. Maya was amper drie weken oud, krijste de longen uit haar kleine lijfje, en mijn schoonmoeder — van wie ik echt heel veel hou, ik zweer het — stond daar in mijn keuken en vertelde me doodleuk dat ik haar speentje gewoon even in een beetje whisky moest dopen.

Whisky. Voor een pasgeboren baby.

Ik staarde haar alleen maar aan. Mijn brein, zwaar slaaptekort en draaiend op puur onrust en oude koolhydraten, had totale kortsluiting. Ik wist niet eens wat ik moest zeggen. Ik denk dat ik alleen maar langzaam met mijn ogen knipperde en Maya dichter tegen me aan drukte, terwijl mijn schoonmoeder vrolijk uitlegde dat ze dit in 1984 ook bij mijn man Mark deed en hij "er helemaal prima uit is gekomen". Wat, eerlijk gezegd, nogal discutabel is aangezien Mark nog steeds niet snapt hoe hij de vaatwasser goed moet inruimen, maar goed. Het punt is: dit was hét moment waarop ik me realiseerde dat ouderschap naast de naoorlogse babyboomgeneratie zou uitlopen op een absolute, regelrechte ramp van botsende overtuigingen.

Voordat ik kinderen kreeg, had ik dit ongelooflijk naïeve, Pinterest-achtige beeld van hoe het zou zijn om grootouders in de buurt te hebben. Ik dacht dat het hebben van ouders uit die enorme babyboomgeneratie betekende dat ik een ingebouwd netwerk van gratis oppas en wijze, troostende adviezen zou hebben. Ik zag al helemaal voor me hoe ze warme ovenschotels kwamen brengen en mijn kinderen in slaap wiegden terwijl ik lange, luxe douches nam.

Wat ik nu weet, na het overleven van twee baby's en twaalf jaar schrijven over ouderschap, is dat omgaan met deze specifieke generatie grootouders veel minder draait om het opzuigen van hun wijsheid, en véél meer om het continu ingrijpen om te voorkomen dat ze per ongeluk elke moderne veiligheidsrichtlijn die ooit is opgesteld overtreden.

Het grote ledikant-debat van onze tijd

Ik denk niet dat er iets is dat voor meer wrijving zorgt tussen moderne ouders en de oudere generatie dan de manier waarop we onze kinderen te slapen leggen. Het lijkt wel een slagveld. Toen Maya nog een piepkleine, breekbare baby was, kwam mijn eigen moeder aanzetten met een enorme, zware, felgekleurde gehaakte deken die mijn oudtante had gemaakt. Prachtig hoor, zeker, maar het ding woog wel vijf kilo en zat vol met enorme gaten. Ze probeerde de deken meteen over Maya heen te draperen terwijl ze in haar wiegje sliep.

Ik dook letterlijk de kamer door als een Secret Service-agent die een kogel wilde opvangen. Mijn moeder keek me aan alsof ik compleet gestoord was.

Ze begon een heel betoog over hoe baby's het warm en knus moeten hebben, en hoe ik in een bedje sliep vol met dikke bedomranders en zes knuffelberen en daar ook niks aan heb overgehouden. En het is zó moeilijk om aan hen uit te leggen dat ja, ik het heb overleefd, maar dat de regels zijn veranderd omdat niet íédereen het overleefde. Mijn arts — die er altijd heel moe uitziet en ontzettend snel praat — vertelde me dat de 'Veilig Slapen'-campagnes in de jaren negentig het aantal babysterftes praktisch hebben gehalveerd. Hij mompelde iets over koolstofdioxide dat zich ophoopt rond hun gezichtjes als ze onder zware dekens liggen, wat absoluut angstaanjagend klinkt en precies de reden is waarom de ledikantjes van mijn kinderen er het eerste jaar uitzagen als kale, lege gevangeniscellen.

Maar omdat ik me schuldig voelde over het afwijzen van het familiestuk, moest ik een compromis vinden. Uiteindelijk kocht ik de Biokatoenen Babydeken met Konijntjesprint van Kianao. Ik ben geobsedeerd door dat ding. Ik heb hem natuurlijk niet in het ledikant gebruikt, vanwege de eerder genoemde angst voor de kinderartsregels, maar ik gebruikte hem voor letterlijk álles daarbuiten. Hij is gemaakt van 100% GOTS-gecertificeerd biologisch katoen dat zo belachelijk zacht is, en hij bevat geen rare synthetische chemicaliën die me paranoïde maken over hormoonverstoorders. We gebruikten hem voor de tummy time op ons nogal twijfelachtige woonkamervloerkleed, en ik gebruikte hem als voedingsdoek toen ik in het openbaar was en me wat ongemakkelijk voelde. Mijn moeder was enigszins gerustgesteld omdat er van die schattige konijntjes op staan, dus ze had het gevoel dat Maya toch nog dat "schattige" element had, ook al mocht ze 's nachts niet in drie lagen wol worden gewikkeld.

De knel van de sandwichgeneratie

Waar niemand je voor waarschuwt als je wacht met kinderen krijgen tot je in de dertig bent: je komt klem te zitten midden in deze verschrikkelijke demografische sandwich. Je veegt spuug van een kronkelende baby terwijl je tegelijkertijd je ouder wordende ouders online door zorgformulieren probeert te loodsen omdat ze voor de veertiende keer deze maand hun wachtwoord zijn vergeten.

Het is uitputtend. Mark en ik besteden de helft van onze weekenden aan heen en weer rennen tussen Leo naar zijn gekke peutervoetbalwedstrijdjes brengen (waar werkelijk niemand de bal raakt) en naar de ouders van Mark rijden om uit te zoeken waarom hun wifirouter rood knippert. Er wordt van ons verwacht dat we onze kinderen opvoeden met zachte, bewuste perfectie, terwijl we tegelijkertijd de emotionele behoeften managen van volwassenen die zijn opgegroeid in een tijdperk waarin gevoelens zo'n beetje verboden waren.

Als je je helemaal verpletterd voelt door het gewicht van het draaiende houden van zowel je nageslacht als je ouders, haal dan even diep adem en stuur ze gewoon een link om door de biologische babycollectie van Kianao te bladeren de volgende keer dat ze iets voor de baby willen kopen. Eerlijk waar, hun verlangen om te helpen ombuigen naar het kopen van veilige, duurzame producten is een van de weinige manieren waarop ik niet gek word.

Als ze je kind troep proberen te voeren

Laten we het hebben over eten en doorkomende tandjes, want oh god, dit is waar de boel pas echt losgaat. Naast het whisky-incident, was er die keer dat mijn vader voorstelde om honing op Leo's speen te smeren omdat hij maar niet stopte met huilen.

Ik moest als een bezetene in de badkamer googelen op botulisme. Blijkbaar hebben baby's onder de een jaar niet het maagzuur om de sporen in honing te verwerken, en kan het ze letterlijk verlammen? Onze dokter legde het me een keer uit, en hoewel ik de exacte microbiologie erachter niet helemaal begreep, was de absolute paniek in haar stem genoeg voor mij om honing de eerste twee jaar volledig uit ons huis te verbannen.

In plaats van te vertrouwen op apothekersmiddeltjes uit de jaren zeventig, kocht ik de Panda Bijtring. Ik kan niet genoeg benadrukken hoezeer dit kleine stukje siliconen mijn leven heeft gered. We stonden midden in de winkel, bij Leo kwam er een kies door, en hij schreeuwde zo hard dat mensen twee gangpaden verderop me van die vreselijke, veroordelende blikken gaven. Ik trok deze panda uit de luiertas — godzijdank is hij makkelijk te wassen, want hij had absoluut op de bodem van mijn tas liggen rollen tussen oude bonnetjes — en hij klemde zijn kaken eromheen en was direct stil. Hij is gemaakt van voedselveilige siliconen, volledig BPA-vrij, en de kleine bobbeltjes op het bamboe-gedeelte leken zijn pijnlijke tandvlees precies de verlichting te geven die hij nodig had. Ik begon hem op een gegeven moment in de koelkast te leggen zodat hij koud werd, een trucje waar mijn schoonmoeder compleet de spot mee dreef, maar ach, het werkte.

En dan is er nog het speelgoed. De enorme hoeveelheid gevaarlijk, met loodverf bedekt plastic dat de oudere generatie dertig jaar lang op zolder heeft bewaard, is ronduit verbijsterend. De moeder van Mark kwam aanzetten met een doos van zijn oude speelgoed dat intens rook naar meeldauw en spijt. Ik wierp mezelf nog net niet over de prullenbak om het te verstoppen.

Mark bestelde uiteindelijk de Zachte Baby Bouwblokken Set om zijn moeder tegemoet te komen, die zo graag wilde dat Leo blokken had. Ik zal eerlijk zijn: ze zijn gewoon oké. Ik bedoel, het zijn blokken. Ze zijn kneedbaar en gemaakt van zacht rubber, wat eigenlijk best fijn is, want als Leo ze onvermijdelijk naar de hond gooit, raakt niemand gewond. Er staan cijfertjes en diertjes op, en ze schijnen heel goed te zijn voor logisch denken, maar eerlijk gezegd probeert Leo er vooral op te kauwen. Ze zijn helemaal prima, ze doen hun werk, maar het is niet een of andere wonderbaarlijke ouderschapshack. Ze zien er gewoon leuk uit in pastel macaron-kleuren en ze bevatten geen formaldehyde, wat een wanhopig lage lat is voor speelgoed, maar goed, hier staan we.

Hoe je echt goed met ze om kunt gaan

Dus hoe overleef je nou eerlijk gezegd dat constante bombardement van verouderde, soms ronduit gevaarlijke adviezen van de mensen die jou nota bene het leven hebben gegeven?

In plaats van een enorme, emotioneel uitputtende ruzie aan te gaan over de overlevingsbias van hun generatie, raad ik je ten zeerste aan om de dokter er gewoon keihard bij te lappen. Het werkt iedere keer. Het haalt het persoonlijke oordeel volledig uit de vergelijking.

Toen mijn moeder Maya een flesje water probeerde te geven omdat het een hete dag in juli was — waar mijn dokter me specifiek voor had gewaarschuwd omdat de nieren van een baby in feite gewoon piepkleine, inefficiënte boontjes zijn die geen gewoon water aankunnen, wat kan leiden tot watervergiftiging — schreeuwde ik niet naar haar. Ik zuchtte gewoon diep en zei: "Ik weet het, mam, het is heel logisch om haar water te geven, maar Dr. Evans is zo bizar streng over deze nieuwe richtlijnen van de WHO, en ze gaat letterlijk tegen me schreeuwen bij onze volgende afspraak als ik het doe."

Dit maakt het jij en je moeder, samen tegen de grote, gemene dokter. Het is laf, ja. Maar ik ben zo moe, jongens. Ik heb de mentale ruimte niet om een masterclass moderne kindergeneeskunde te geven terwijl ik teer op vier uur gebroken slaap.

We doen allemaal gewoon ons best. Ze hielden genoeg van ons om ons in leven te houden met de kennis die ze toen hadden, en wij houden genoeg van onze kinderen om het nu beter te doen, simpelweg omdat we beter weten.

Klaar om wat grenzen te stellen en je babykamer een upgrade te geven met spullen waar je dokter geen hartaanval van krijgt? Shop nu onze moderne, veilige babyspullen en krijg eindelijk wat gemoedsrust.

Vragen die je jezelf waarschijnlijk stelt terwijl je je verstopt in de badkamer

Waarom zijn oudere mensen zo geobsedeerd door baby's met mutsjes en dekens?

Oh mijn god, de temperatuurobsessie is zó echt. Ik denk dat het voortkomt uit een tijd voordat centrale verwarming betrouwbaar was, of misschien hebben ze het nu zelf gewoon altijd koud? Maar mijn arts waarschuwde me er altijd voor dat oververhitting een enorm risico op wiegendood is, dus ik moet constant mijn schoonmoeder onderscheppen voordat ze mijn zwetende baby met zijn rode wangen in wéér een laag fleece wikkelt. Geef gewoon de dokter de schuld en doe die lagen uit.

Is het echt zo erg als ze de baby een klein beetje water geven?

Ja, dat is het serieus wel, wat ik best bizar vond omdat water zo onschuldig lijkt! Maar blijkbaar halen baby's onder de zes maanden al hun hydratatie uit borstvoeding of kunstvoeding, en verstoort water hun kleine niertjes en verdunt het het zoutgehalte in hun bloed. Mijn arts keek ronduit geschrokken toen ik ernaar vroeg. Houd het dus gewoon bij melk, ook als het buiten ontzettend heet is.

Hoe vertel ik mijn ouders dat hun oude ledikant levensgevaarlijk is?

Je moet hierin keihard maar kort zijn. Ledikantjes waarvan de zijkant naar beneden kan, zijn door de overheid verboden omdat baby's erin klem kwamen te zitten. Ik zei gewoon tegen mijn vader: "Hé, het is tegenwoordig zelfs illegaal om deze te verkopen vanwege de veiligheidsterugroepacties, dus we gaan gewoon dit platte, saaie moderne matrasje gebruiken." Je hoeft er niet over in discussie te gaan. Laat ze het gewoon niet in elkaar zetten.

Wat moet ik doen als ze zeggen "Jij hebt het toch ook prima overleefd!"

Door deze zin wil ik echt in een kussen schreeuwen. Meestal haal ik gewoon diep adem en zeg ik iets als: "Ik weet dat ik het heb overleefd, maar de veiligheidsregels zijn veranderd omdat veel baby's het níét overleefden, en ik ben gewoon te angstig om het risico te nemen." Het valideert hun eerdere keuzes, terwijl het dit gesprek resoluut beëindigt. En daarna verander ik meteen van onderwerp naar iets veiligs, zoals het weer of hoeveel koffie ik nodig heb.