Waarom ik de verpakking van mijn babywipstoeltje niet meer vertrouw

Het was 3:14 uur 's nachts op een dinsdag in 2017, en ik stond in mijn donkere keuken in een voedingsbeha die agressief naar zure melk rook en Dave's veel te grote joggingbroek. Ik staarde naar dit beige, zachtjes trillende wipstoeltje alsof het een heilig relikwie was. Maya was eindelijk in mijn armen in slaap gevallen na twee uur lang onafgebroken huilen, en mijn brein was bezig met die wanhopige, door slaapgebrek gedreven wiskunde of ik haar voorzichtig in het wipstoeltje kon leggen, zodat ik een pot koffie kon zetten en tien minuten lang in stilte naar de muur kon staren. Op de doos waar het stoeltje in zat, stond letterlijk een foto van een vredig slapende pasgeborene. Ik dacht, waarom zouden ze een slapende baby op de doos zetten als het levensgevaarlijk is? Maar mijn kinderarts, dokter Aris, had me tijdens haar tweemaandencontrole net een intens angstaanjagende preek gegeven over hoe deze stoeltjes absoluut niet bedoeld zijn om in te slapen, en ik stond daar verstijfd, doodsbang dat als ik haar zou neerleggen, ik officieel de slechtste moeder op aarde zou zijn.

Oh, en laten we meteen een enorm misverstand uit de wereld helpen. Toen ik zwanger was van Maya en Dave vroeg om onderzoek te doen naar een schommelstoel voor de baby, kwam hij terug met een prachtige, 800 dollar kostende, fluwelen schommelstoel voor mij om in te zitten. Wat, eerlijk gezegd, prachtig was en ik wilde hem absoluut hebben, maar ik bedoelde eigenlijk zo'n klein wipstoeltje voor de baby op de grond. De terminologie is een enorme puinhoop. Een schommelstoel voor de babykamer is meubilair voor jouw vermoeide billen. Een wipstoeltje of babystoeltje is dat schuine zitje op de grond waar je ze in vastklikt. We hebben het vandaag over die voor op de vloer, want de regels eromheen zijn zo intens en stressvol dat je eigenlijk een masterdiploma nodig hebt om ze te begrijpen.

De grote slaapmarketing-misleiding

Ze liegen. De marketingafdelingen van die grote babyconglomeraten liegen ons gewoon keihard voor. Ze laten van die engelachtige, zacht verlichte baby's zien die heerlijk wegdromen in een schuin wipstoeltje of schommelstoeltje of hoe je het ook wilt noemen, en je denkt: godzijdank, een veilige plek om ze neer te leggen zodat ik kan douchen zonder fantoomhuiltjes te hallucineren. Maar dokter Aris zei: nee Sarah, hun kleine wiebelhoofdjes zijn veel te zwaar en hun nekspieren zijn praktisch onbestaande. Als ze in die schuine stand in slaap vallen, kan hun kinnetje gemakkelijk naar beneden zakken en hun borst raken, waardoor hun piepkleine luchtwegen gewoon worden afgesloten.

Hij noemde het positionele asfyxie (verstikking door houding). Dat is een term die me zo'n drie jaar lang in mijn nachtmerries heeft achtervolgd. En het gebeurt in stilte, wat het allerengste is. Je denkt dat ze gewoon diep slapen terwijl jij de vaatwasser uitruimt, maar eigenlijk hebben ze moeite met ademhalen. Maar goed, het punt is: als je baby in een wipstoeltje in slaap valt, moet je hem verplaatsen. Onmiddellijk. Wat echt ontzettend balen is als je voor één keer je koffie warm wilt opdrinken en je weet dat ze wakker worden als je ze naar het platte, saaie bedje verplaatst. Maar je moet het doen. Je móet gewoon.

Dingen waar mijn angsten zich op hyperfocusten

Dus omdat ik het niet voor slaapjes kon gebruiken, begon ik het wipstoeltje te gebruiken als plek om Maya even in te zetten terwijl ik als een gek kolfonderdelen afwaste of de was opvouwde. Maar toen belandde ik 's nachts in een konijnenhol op het internet over de "twee-uursregel". Blijkbaar zorgt te lang vastzitten in een wipstoeltje voor een afgeplat zacht schedeltje vanwege de constante druk op het achterhoofd. Positionele plagiocefalie, heet het geloof ik? Het klinkt als een dinosaurus. Maar eerlijk, ik hield Maya's wipstoeltijd bij op een app op mijn telefoon als een complete psychopaat omdat ik zo paranoïde was dat ze een plat hoofd zou krijgen; ik rantsoeneerde het in blokjes van 15 minuten.

Ik was zo gestrest over het bijhouden van minuten, terwijl aan de andere kant mijn schoonmoeder telkens naar adem hapte als ik het stoeltje te snel liet wippen, ervan overtuigd dat ik haar het Shaken Baby Syndroom zou bezorgen. Wat echt klinkklare onzin is, want ritmisch op en neer wiegen is letterlijk hoe ze het negen maanden in de baarmoeder hebben overleefd.

De grond is letterlijk de enige veilige plek

Nog iets wat ik door schade en schande heb geleerd. ZET HET NOOIT OP HET AANRECHT. Dave. Oh mijn god, Dave. We woonden in ons oude appartement en hij zette Leo (die toen een maand of drie was) in zijn wipstoeltje bovenop het kookeiland terwijl hij eieren aan het bakken was. Ik kwam binnenlopen, zag deze opstelling en kreeg ter plekke bijna een hartaanval op het linoleum.

Dave had zoiets van: wat, ik sta er toch naast om op hem te letten! Maar baby's zijn bedrieglijk sterk. Ze gooien hun gewicht opzij of schoppen heel hard met hun beentjes, en het hele stoeltje begint te schuiven. Binnen twee seconden kan het zo van de rand van een aanrecht of bank glijden. Het hoort op de grond. Punt uit. Het maakt me niet uit of je honden hebt die het gezicht van je baby willen aflikken, je móet het wipstoeltje op de harde vloer zetten, want de zwaartekracht trekt zich niets aan van jouw ochtendroutine.

Dingen die er écht toe doen als ze eruit gegroeid zijn

Het meest irritante aan het kopen van babyspullen is hoe snel ze volledig onbruikbaar worden. Tegen de tijd dat ze een kilo of 9 wegen of doorhebben hoe ze zelfstandig kunnen zitten (wat bij Maya met 6 maanden gebeurde en bij Leo met 5 maanden, die vanaf zijn geboorte eigenlijk al een kleine kanonskogel was), ben je klaar met het babystoeltje. Klaar. Je kunt het niet meer gebruiken omdat het een enorm kantelgevaar wordt op het moment dat ze naar voren kunnen leunen.

Dus je geeft al dat geld uit aan een chique wipstoel, en boem, ze kunnen zitten, en plotseling word je in het absolute hellevuur geworpen dat 'vaste voeding' heet. En dat is eerlijk gezegd het moment waarop ik me realiseerde dat ik mijn geld voor esthetische babystoeltjes beter had kunnen besparen om het uit te geven aan spullen die me écht helpen om minder spaghetti van de muren te hoeven schrapen. Want de overgang van het wipstoeltje naar de kinderstoel is een heftige.

Toen Leo echt eten begon te eten, ontwikkelde hij een demonisch talent om zijn bakjes door de eetkamer te smijten. We hebben alles geprobeerd. Uiteindelijk kocht ik de Siliconen Beer Zuigkom van Kianao. Dit is oprecht mijn favoriete babyspul dat ik ooit heb gehad. Ik herinner me nog dat ik hem er havermout in serveerde, en dat hij de kleine oortjes van de beer vastgreep en probeerde het bakje met zijn volle lichaamsgewicht los te trekken. Zijn gezicht werd knalrood, maar het bleef gewoon vastzitten aan het blad van zijn kinderstoel. Ik moest echt hardop lachen. Het is gewoon zó diep bevredigend om een peuter te slim af te zijn.

Ik kocht ook het Siliconen Kat Bordje. Super schattig, en de verschillende vakjes waren geweldig voor Maya, die plotseling op vierjarige leeftijd besloot dat doperwten op straffe des doods geen worteltjes mochten raken. Maar eerlijk is eerlijk, tegen de tijd dat ze zo oud was, had ze ontdekt hoe ze haar vingernagel onder de rand moest schuiven om de zuignap los te wrikken. Het is een prima bordje, maar zeker beter geschikt voor de jongere, iets minder sluwe baby's die nog geen inbrekerskills hebben ontwikkeld.

Maar het Walrus Siliconen Bord gebruiken we nu bijna elke avond. De diepe vakken zijn fantastisch voor knoei-eten, en het kan in de vaatwasser. Dat is tegenwoordig ook mijn enige eis voor alles wat mijn huis binnenkomt. Als ik het met de hand moet afwassen, komt het er niet in. Dingen in de vaatwasser gooien is mijn 'love language'.

Als je momenteel verdrinkt in chaos tijdens etenstijd, net als ik toen, moet je eigenlijk gewoon de complete vaste-voedingscollectie van Kianao eens bekijken. Dingen vinden die écht op tafel blijven staan is levensveranderend en het gaat je geestelijke gezondheid redden.

Koop iets dat serieus lang meegaat

Nog even terug naar de stoeltjes. Omdat standaard wipstoeltjes een lachwekkend korte levensduur hebben, zeg ik altijd tegen mijn pas zwangere vriendinnen dat ze moeten zoeken naar de ombouwbare varianten als ze er per se eentje willen kopen. De 'groei-met-me-mee' modellen. Het begint als een babystoeltje met een tuigje, en als ze wat ouder worden haal je de riempjes eraf en wordt het een klein leesstoeltje voor peuters.

Het is gewoon veel duurzamer dan een gigantisch stuk plastic kopen dat je over zes maanden weer aan de straat zet. En check altijd of er een veiligheidskeurmerk zoals JPMA of CE op zit. Ik heb werkelijk geen idee waar die letters precies voor staan — Juvenile Products nog-iets? — maar dokter Aris vertelde me dat het in feite betekent dat een onafhankelijke tester ervoor heeft gezorgd dat je baby niet bekneld raakt, vast komt te zitten of vergiftigd wordt door de materialen.

Het is gewoon allemaal zo overweldigend, toch? De regels, de gewichtslimieten, de constante, verstikkende angst om het verkeerd te doen. De realiteit is dat een wipstoeltje gewoon een hulpmiddel is om je pijnlijke armen 20 minuten rust te geven terwijl jij koffie drinkt of de was opvouwt. Het is geen babysitter. Het is geen bed. Het is gewoon een stoeltje. Wees een beetje lief voor jezelf, klik ze goed vast, en houd het op de grond.

En als je de babykamer aan het inrichten bent of gewoon probeert de wilde overgang van wipstoeltjes naar kinderstoelen te overleven, doe jezelf dan een plezier en scoor wat spullen die je leven oprecht makkelijker maken. Bekijk Kianao's duurzame benodigdheden voor de maaltijd, voordat je volgende eetmoment in een voedselgevecht verandert.

Vragen die ik om 2 uur 's nachts als een gek heb gegoogeld

Kan ik mijn baby in een wipstoeltje laten slapen als ik ernaast zit en hem in de gaten houd?
Oké, ik stelde mijn kinderarts dus precies deze vraag, in de hoop op een achterdeurtje. Hij keek me eigenlijk met diep medelijden aan en zei nee. Zelfs als je ernaar kijkt, gebeurt positionele asfyxie in stilte. Ze happen niet naar adem en spartelen niet tegen. Ze stoppen gewoon stilletjes met ademhalen omdat hun luchtweg dubbelknikt, als een tuinslang. Het is zó erg om een slapende baby wakker te moeten maken, maar je móet ze naar een vlakke ondergrond verplaatsen. Altijd.

Hoe lang mag ik ze in het wipstoeltje laten zitten?
Alles wat ik las en wat mijn arts me vertelde, komt neer op de 2-uursregel. Je mag ze niet meer dan twee uur in totaal binnen een periode van 24 uur in een afgesloten ruimte laten zitten (autostoeltjes, wipstoeltjes, schommeltjes). Hun zachte schedeltjes krijgen anders platte plekjes, en als ze vastzitten kunnen ze niet lekker friemelen en de rompspieren opbouwen die ze nodig hebben om uiteindelijk te kunnen rollen en kruipen. Ik gebruikte de onze meestal gewoon 15-20 minuutjes per keer, zodat ik een broodje kon eten met twee handen.

Moet ik echt de riempjes gebruiken als mijn pasgeboren baby nog niet eens kan omrollen?
Oh god, ja. Absoluut ja. Ik dacht altijd dat de riempjes overdreven waren voor een pasgeboren baby in het 'aardappel-stadium', maar baby's hebben van die willekeurige, schokkerige schrikreflexen. Eén grote samentrekking van het hele lichaam en ze kunnen zichzelf letterlijk zijdelings uit de stoel lanceren. Het kost twee seconden om het tuigje vast te klikken, doe het gewoon elke keer weer.

Zijn tweedehands of doorgegeven wipstoeltjes veilig om te gebruiken?
Ik bedoel, misschien? Ik heb er eentje van mijn zus overgenomen voor Leo, maar je moet zó voorzichtig zijn. Je moet websites voor terugroepacties controleren, want deze dingen worden constant teruggeroepen wegens kantelgevaar of defecte riempjes. Controleer ook de antislip-dopjes aan de onderkant. Als ze versleten zijn of ontbreken, schuift het stoeltje je hele vloer over zodra de baby trapt. Als het er onbetrouwbaar uitziet of als de riempjes gerafeld zijn, gooi het dan gewoon weg.