Waarom mijn pasgeboren baby op de Eraserhead-baby leek (en hoe we het overleefden)

Het was 3:17 's nachts, een aanhoudende Londense motregen vervaagde de straatlantaarns buiten ons appartement, en ik staarde in de spiegel in de gang terwijl ik iets vasthield wat leek op een vijandig buitenaards organisme. Mijn haar, al vier dagen ongewassen, stond recht overeind in een stijve, geëlektrocuteerde bos. De radiator op de gang siste ritmisch. En het wezen in mijn armen — van wie de geboorteakte beweerde dat het mijn dochter Maya was, de ene helft van mijn pasgeboren tweeling — stootte een hoog, mechanisch gekrijs uit dat mijn trommelvliezen leek over te slaan en direct doortrilde in mijn vullingen.

Op dat precieze moment besefte ik dat David Lynch helemaal geen surrealistisch meesterwerk had gemaakt toen hij in 1977 Eraserhead regisseerde. Hij had gewoon een documentaire over het vierde trimester gemaakt.

Mocht je de film nog nooit gezien hebben: het basisgegeven is dat een man met een angstaanjagend kapsel in een grimmig, industrieel appartement woont en plotseling de zorg krijgt voor een te vroeg geboren baby die er eigenlijk uitziet als een gevild kalf, strak in medisch gaas gewikkeld. Het kind huilt onophoudelijk, weigert te eten, ontwikkelt gruwelijke huidaandoeningen en drijft de vader langzaam maar zeker tot de absolute rand van waanzin. Ik bekeek de film als twintiger tijdens een module filmwetenschappen en dacht dat het een diepzinnig commentaar was op de isolatie van de industriële revolutie. Als tweeëndertigjarige, onder de zure melk en een schreeuwende baby wiegend op een donkere gang terwijl mijn vrouw en mijn andere dochter Lily sliepen, besefte ik dat Lynch waarschijnlijk gewoon een weekendje had hoeven oppassen.

Niemand waarschuwt je dat jouw prachtige, langverwachte kind de eerste paar maanden misschien wel gewoon een Eraserhead-baby is. Dat zetten ze niet op de cover van de opvoedfolders bij het consultatiebureau, waar steevast zacht belichte, ronduit agressief kalme vrouwen in wit linnen op staan, met mollige, lachende engeltjes in hun armen. Ze vertellen je niets over de angstaanjagende, grijze nachtmerrie van het vroege ouderschap, waarin slaapgebrek je huis verandert in een hallucinant landschap van sissende radiatoren en eindeloos lawaai.

Het industriële machinegeluid van huilen om 3 uur 's nachts

Het huilen is wat je op cellulair niveau echt afbreekt, vooral omdat het niet als een menselijk geluid klinkt. Maya liet geen zacht, jengelend 'waaah' horen als ze van streek was; ze produceerde een snerpend, metaalachtig gekrijs dat klonk alsof iemand een besteklade in een houtversnipperaar leeggooide.

Onze huisarts, dokter Evans, tuurde over zijn bril naar haar tijdens onze zeswekencontrole en gooide terloops het woord 'darmkrampjes' op, vergezeld van wat vaag gemompel over de onvolwassenheid van het maag-darmkanaal en een zenuwstelsel dat nog moest uitzoeken hoe het buiten de baarmoeder werkte. Ik herinner me dat ik op een of andere verfrommelde folder had gelezen dat misschien twintig procent van de baby's door deze fase van meedogenloos, ontroostbaar huilen gaat (ze noemen het in het Engels soms de PURPLE-huilfase, wat eerder klinkt als een excentrieke Prince-tributeband dan als een medisch fenomeen), maar eerlijk gezegd is het proberen te bevatten van statistische gemiddelden, terwijl je kind letterlijk paars aanloopt en al vier uur lang onafgebroken schreeuwt, een uiterst zinloze bezigheid.

Dokter Evans vertelde me eigenlijk dat wanneer ze zo doet en niets helpt, je het schreeuwende wezentje gewoon veilig in het ledikantje moet leggen, de kamer uit moet lopen en tien tot vijftien minuten wezenloos naar de waterkoker moet gaan staren tot het gesuis in je oren ver genoeg is gezakt om je je eigen naam weer te herinneren. Het voelde volstrekt illegaal om zomaar weg te lopen bij een huilende baby, alsof ik een of andere fundamentele natuurwet overtrad, maar het heeft waarschijnlijk mijn grip op de realiteit gered. Een trillende bal van blinde woede drie uur lang onafgebroken vasthouden, zorgt er namelijk voor dat je vanzelf schaduwen over de muren ziet kruipen.

Mijn schoonmoeder stelde natuurlijk voor om 'gewoon te slapen als de baby slaapt', een advies dat zo immens losstond van de realiteit van een pasgeboren tweeling, dat ik bijna hardop in de lach schoot.

Medisch gaas en andere twijfelachtige kledingkeuzes

Een deel van de gruwel in de film van Lynch is hoe de baby eruitziet: dit verontrustende, kwetsbare wezentje strak ingepakt in beperkend medisch verband. En ook hier ligt de realiteit er niet heel ver vandaan.

Rond week vier besloten de laatste moederhormonen die nog in Maya's systeem rondzwierven haar lichaam via haar gezicht op spectaculaire wijze te verlaten, waardoor ze bedekt werd met een laag babyacne die zo heftig was, dat ze leek op een hormonale tiener die achter een frituurpan werkte. Voeg daar de bizarre, schilferige gele korsten van berg en de vuurrode uitslag door wrijving in haar nekplooien aan toe, en ze leek werkelijk op een medisch experiment dat volledig uit de hand was gelopen. Ik merkte dat ik haar nauwelijks durfde aan te raken, continu overtuigd dat ik haar op de een of andere manier stuk zou maken of de uitslag erger zou maken. Zeker wanneer goedbedoelende familieleden ons van die stijve, synthetische, zwaar geborduurde babypakjes hadden gegeven die aanvoelden als een jutezak.

De verpleegkundige van het consultatiebureau zei ons te stoppen met schrobben op haar huid en haar absoluut niet meer te verstikken in polyester, wat ons ertoe aanzette om midden in de nacht wanhopig het internet af te speuren naar iets wat haar niet zou irriteren. Uiteindelijk bestelden we een stapel Rompertjes van Biologisch Katoen van Kianao. Normaal gesproken word ik niet zo snel emotioneel van babykleding, maar deze voelden echt als een reddingsboei toen alles om ons heen in duigen leek te vallen.

Ze zijn gemaakt van 95% biologisch katoen, wat betekende dat ze Maya's vuurrode schuurpapierhuidje niet irriteerden, en ze zijn volledig vrij van die kriebelende labeltjes die puur uit pesterij lijken te zijn bedacht. Wat me echter echt over de streep trok, was de 5% elastaan, want als je probeert een wezentje aan te kleden dat soms tekeergaat met de gewelddadige onvoorspelbaarheid van een stervende vis, moet de stof wel een beetje meegeven. Die belemmerende, irriterende pakjes uittrekken en haar iets zachts en ademends aantrekken, voelde alsof we het filmmonster eindelijk van de verbanden ontdeden en daaronder een normaal, zij het zeer boos, klein mensje vonden.

(Als je op dit moment gevangenzit in je eigen zwart-wit arthouse-film vol slaapgebrek en je gewoon wilt dat je baby stopt met onder de mysterieuze uitslag te zitten, is het ten zeerste aan te raden om de biologische babykledingcollectie van Kianao te bekijken voordat je volledig gek wordt.)

Tandjes krijgen: het vervolg waar niemand op zat te wachten

Net toen de darmkrampjes begonnen af te nemen en haar huid genoeg was opgeklaard dat we met haar naar buiten konden zonder dat mensen aanboden een ambulance te bellen, begonnen de eerste tandjes. Als de pasgeboren fase Eraserhead is, is de doorkomende tandjesfase eigenlijk Alien — een hoop kwijl, heel veel bijten en een constant gevoel van naderend onheil.

Maya kauwde letterlijk overal op. Mijn vingers, de rand van het bedje, mijn sleutelbeen wanneer ik haar probeerde te laten boeren. We haalden de Panda Bijtring van Kianao in huis, wat in feite een klein stukje voedselveilige siliconen in de vorm van een beertje is. Prima ding. Hij doet precies wat hij moet doen, en ik neem aan dat de kleine bobbeltjes handig zijn voor het masseren van het tandvlees. Maya keek er een dag of drie uiterst wantrouwend naar voordat ze eindelijk besloot om haar kaken in zijn oren te zetten. Het is uiterst nuttig, hoewel ik eerlijk moet toegeven dat om 4 uur 's nachts, toen ze ontroostbaar was, een oud washandje gedoopt in koud water en goed uitgeknepen soms net zo goed hielp (en ja, ik heb weleens overwogen om zelf op de panda te kauwen, gewoon om te zien waar al die ophef over gaat).

Het deel waarin we praten over vaders die in de leegte staren

Dit is de belangrijkste parallel tussen die vreemde jaren zeventig film en het echte leven: het verhaal gaat eigenlijk helemaal niet over de baby. Het gaat over de vader.

Henry Spencer, de hoofdrolspeler, wordt verlamd door zijn nieuwe verantwoordelijkheden. Hij is doodsbang, extreem geïsoleerd en staat compleet los van het kind voor wie hij zou moeten zorgen. En hoewel we volkomen terecht veel tijd besteden aan praten over de postnatale depressie bij moeders, zijn we bizar goed in het negeren van de vaders die stilletjes in de hoek staan te verdrinken.

Ik herinner me dat ik in de felverlichte wachtkamer van de kinderarts zat, geflankeerd door posters van lachende vrouwen, en een overweldigende, verpletterende druk op mijn borst voelde die niets te maken had met vermoeidheid. Ik voelde me totaal afgesneden van mijn dochters. Ik voerde puur mechanisch de handelingen uit van luiers verschonen en flessen wassen, maar vanbinnen was ik gewoon leeg en als de dood dat ik mijn eigen leven, het leven van mijn vrouw en de levens van deze twee piepkleine vreemdelingen had verpest.

Ik las ergens — waarschijnlijk in een tijdschrift dat onder een koud kopje thee was geschoven — dat de Wereldgezondheidsorganisatie schat dat ongeveer één op de tien vaders een Postnatale Depressie bij Vaders (PPND) krijgt. Ik vermoed trouwens dat dat getal veel hoger ligt, aangezien mannen over het algemeen zo zijn geprogrammeerd dat ze alles opkroppen tot ze een maagzweer krijgen of een sportwagen kopen. De signalen zijn niet alleen verdriet; het is prikkelbaarheid, jezelf afsluiten van je partner, en die knagende, onderhuidse angst dat de baby op de een of andere manier stopt met ademen zodra je de andere kant op kijkt.

Mijn vrouw, die herstelde van de bevalling van een tweeling en draaide op exact nul uur slaap, merkte op dat ik in wezen functioneerde als een tot leven gewekte zombie. We moesten te midden van een zee aan ongewassen hydrofiele doeken echt even gaan zitten en letterlijk met elkaar afspreken om elkaar in de gaten te houden voor een burn-out. We begonnen de nachtdiensten meedogenloos op te splitsen. Als ik dienst had bij Maya terwijl zij haar innerlijke demon naar boven haalde, deed mijn vrouw oordopjes in en sliep in de logeerkamer, en vice versa. Dat geneest natuurlijk niet op slag de depressie, maar hardop toegeven dat je de hele ervaring een absolute nachtmerrie vindt, werkt opmerkelijk bevrijdend.

Kleur toevoegen aan de nachtmerrie

Uiteindelijk trekt de mist op. De baby begint er minder uit te zien als een gevilde wetenschappelijke curiositeit en meer als een mens. Het huilen gaat over van een industriële sirene naar een standaard menselijke klacht.

Ik herinner me nog heel goed de dag waarop ik besefte dat de nachtmerrie ten einde kwam. Ik had de Houten Regenboog Babygym van Kianao gekocht, vooral omdat onze woonkamer was veranderd in een rampgebied vol grijze, plastic gedrochten en ik iets wilde wat er niet uitzag alsof er een dieselgenerator voor nodig was om het te laten werken. We legden Maya eronder, en in plaats van tegen het plafond te schreeuwen, reikte ze omhoog en tikte daadwerkelijk tegen de kleine houten olifant.

Ze lachte. Geen krampstuip door vastzittende lucht, maar een echte, bewuste glimlach.

De babygym heeft prachtige, zachte aardetinten, en haar met haar ogen de houten ringen en geometrische vormen zien volgen, voelde alsof de kleur langzaam maar zeker weer terugvloeide in onze levens. Het was rustig. Geen zwaailichten, geen elektronische muziek die uit een goedkoop speakertje schalde, alleen het zachte getik van de houten blokjes en het zachte gebrabbel van een baby die eindelijk had besloten zich bij het menselijk ras te voegen.

De Eraserhead-babyfase duurt niet eeuwig, hoewel tijd compleet zijn betekenis verliest als je er middenin zit. Je overleeft het door pure volharding, door kleding te vinden die ze niet laat krijsen, door ze neer te leggen en weg te lopen als je op knappen staat, en door aan jezelf toe te geven dat het helemaal oké is om doodsbang te zijn voor deze kleine, veeleisende vreemdeling in je huis.

Als je op dit moment om 3 uur 's nachts naar de muur zit te staren en luistert naar een sissende radiator: hou vol. En investeer misschien in een setje oordopjes.

Klaar om de babykamer een upgrade te geven met essentials die je niet gek maken? Ontdek nu onze biologische, duurzame babycollecties.

Veelgestelde vragen over de Nachtmerriefase

Is het echt normaal dat ik me doodsbang voel voor mijn pasgeboren baby?
Volkomen. Het zijn eigenlijk kwetsbare, onvoorspelbare waterballonnen die zonder waarschuwing beginnen te schreeuwen. Niemand weet de eerste paar maanden wat hij aan het doen is, en als ze beweren van wel, dan liegen ze. Je krijgt een mensenleven in handen zonder enige training; je ongekwalificeerd en doodsbang voelen is gewoon het bewijs dat je hersenen prima werken.

Hoe lang duurt die rare alien-huidfase?
Bij Maya bereikten de boze, rode babyacne en de schilferende berg een hoogtepunt rond maand twee en vervaagden ze min of meer geleidelijk tegen maand drie of vier. Het ziet er vreselijk uit, maar jij hebt er veel meer last van dan zijzelf. Stop gewoon met ze in te smeren met sterk geparfumeerde lotions, blijf bij ademend katoen en laat hun bizarre kleine immuunsysteempjes het zelf maar uitzoeken.

Wat als ik de baby moet wegleggen omdat ik mijn geduld verlies?
Doe het. Serieus, als je de woede voelt opborrelen omdat ze al twee uur huilen, leg ze dan in hun bedje, zorg dat ze fysiek veilig zijn, doe de deur dicht en ga naar een andere kamer. Een baby loopt echt geen psychologische schade op van tien minuten alleen huilen terwijl jij een glas water drinkt en op adem komt, maar ze hebben wél een ouder nodig die niet op het absolute randje van een inzinking functioneert.

Krijgen vaders echt een postnatale depressie of ben ik gewoon uitgeput?
Ja, vaders kunnen dat absoluut krijgen, en het feit dat we daar niet over praten is dieptriest. Slaapgebrek lijkt op veel symptomen van depressie, maar als je je volledig afgesloten voelt, aanhoudend boos bent, of fantaseert over simpelweg de voordeur uitlopen en op een trein naar nergens stappen, dan is dat PPND. Praat met je partner, praat met een huisarts, en stop met doen alsof je een emotieloze rots moet zijn.

Is biologische babykleding echt het extra geld waard?
Als jouw baby een perfecte, robuuste huid heeft: misschien niet. Maar als jouw baby was zoals de mijne — onder het eczeem en met de neiging om in de uitslag te schieten zodra je er alleen al naar keek — dan ja, dan is het het zeker waard. Die goedkope synthetische stoffen inwisselen voor biologisch katoen voorkwam echt een hoop schuurplekjes en maakte haar aanzienlijk minder ellendig, wat mij op zijn beurt ook een stuk minder ellendig maakte.