Spuitluiers & babykwaaltjes: de eerlijke newborn brief die ik nodig had

Ik zit op de ijskoude tegels van onze piepkleine badkamer boven. Het is 03:17 uur 's nachts. Ik weet de exacte tijd omdat het harde blauwe licht van mijn telefoon het enige is dat de duisternis verlicht, en ik draag de zwaar bevlekte UCLA-trui van mijn man Dave, die vaag ruikt naar spuug en wanhoop. Ik heb mijn telefoon in mijn hand en probeer wanhopig met mijn linkerduim "babyvoorbereiding" of misschien gewoon "baby v" in de zoekbalk te typen, terwijl ik op mijn rechterarm onhandig een slapende, melk-dronken pasgeboren Maya in evenwicht probeer te houden.

Mijn brein is op dit moment eigenlijk gewoon aardappelpuree. Ik typ baby pips in, want in mijn door slaapgebrek veroorzaakte hallucinatie ben ik er heilig van overtuigd dat dit een of andere schattige Britse term is voor de ontwikkelingsmijlpalen van baby's. Je weet wel, zoiets als: "Oh, kleine Oliver heeft zijn volgende baby pip bereikt!"

Spoiler alert. Dat is het niet.

Ik zit daar een volle twintig minuten te lezen over Japanse candlestick-grafieken en de volatiliteit van de valutamarkt voordat ik me realiseer dat BabyPips het belangrijkste educatieve platform op het internet is voor Forex daytrading. Wat me eerlijk gezegd aan het huilen maakt, want ik ben zo uitgeput dat ik daadwerkelijk overwoog om in valuta te leren handelen, puur en alleen zodat ik niet weer hoefde te gaan slapen om vervolgens over veertig minuten alweer gewekt te worden.

Maar goed, mijn punt is.

Wanneer je je voorbereidt op de komst van een baby, voert het internet je zoveel absolute onzin. Je besteedt je hele zwangerschap aan het samenstellen van een esthetisch, perfect Pinterest-bord met ideeën voor de babykamer, waarbij je volledig negeert dat een pasgeboren baby eigenlijk gewoon een prachtige, krijsende aardappel is die systematisch je huis, je slaapschema en je waardigheid gaat verwoesten. Dus, aangezien mijn redacteur me vertelde dat ik iets moest schrijven over de voorbereiding op een baby, besloot ik de brief te schrijven die ik zélf wanhopig nodig had toen ik zes maanden zwanger was van Maya.

Lieve Sarah uit het verleden, leg die creditcard neer

Allereerst: blijf weg bij de billendoekjesverwarmer. Ik weet dat het er zo knus uitziet in de babywinkel, en je denkt: Oh god, mijn kostbare engeltje mag echt geen koude doekjes op haar tere billetjes krijgen om 02:00 uur 's nachts. Laat me je precies vertellen wat er gebeurt met zo'n verwarmer. Je gebruikt hem vier dagen. Dan vergeet je hem bij te vullen met water omdat je al sinds dinsdag niet hebt geslapen, en de onderste doekjes veranderen in van die harde, bruine, verschroeide vierkantjes van nutteloze stof die op gedroogde bladeren lijken. Daarna begin je alsnog gewoon koude doekjes te gebruiken, want je bent in het donker een geëxplodeerde luier aan het verschonen en het boeit je letterlijk helemaal niets meer. Het is brandgevaarlijk en zonde van je geld.

En die piepkleine leren babyschoentjes met harde zolen? Voetgevangenissen. Gooi ze weg.

In plaats van je druk te maken over de temperatuur van een vochtig doekje, moet je je voorbereiden op de fysieke ravage van je eigen lichaam. Niemand vertelt je dit. Ze vertellen je dat je een wiegje van 400 euro moet kopen, maar ze zeggen er niet bij dat je wekenlang zult bloeden, huilen en in zo'n netbroekje uit het ziekenhuis zult rondlopen. Mijn huisarts, Dr. Miller – die op dit moment eigenlijk gewoon mijn therapeut is – vertelde me tijdens een van Maya's eerste controles dat postnatale depressie daadwerkelijk een fysieke invloed heeft op de ontwikkeling van de baby. Ze keek me recht in de ogen aan en zei dat als ik niet voor mijn eigen lichamelijke herstel zou zorgen, de baby daar de dupe van zou worden. Ik geloof dat het mechanisme iets te maken heeft met cortisolspiegels en emotioneel spiegelen, maar eerlijk gezegd was ik te druk bezig met het lekken van moedermelk om de exacte wetenschap erachter mee te krijgen.

Dus koop dat enorme, lelijke kraamverband. Koop drie spoelflessen en zet er één in elke wc. Leg een voorraad mueslirepen aan die je met één hand en alleen met je tanden kunt openmaken. Jij bent ook belangrijk.

Het overlevingsstation in de woonkamer

Dit is wat er gaat gebeuren als je die baby mee naar huis neemt. Je denkt dat je de babykamer gaat gebruiken. Je gaat lekker schommelen in die dure voedingsstoel en mijmerend uit het raam staren. Fout. Je gaat op je bank leven als een trol.

Dave en ik bouwden eigenlijk gewoon een nest in onze woonkamer toen Leo vier jaar later werd geboren. Bij kind nummer twee besef je namelijk dat naar boven lopen voor een schone romper een Olympische sport is waarvoor je niet bent getraind. Je moet "babystations" inrichten. Koop een mandje. Geen schattige, maar een functionele. Stop er luiers, billendoekjes, spuugdoekjes en precies drie reserve-outfits in.

Over outfits gesproken, laten we het even hebben over de kledingvalkuil. Bij Maya kocht ik al die gedetailleerde, schattige outfits met knoopjes op de rug en stugge tule rokjes. Wat een idioot was ik. Wanneer je baby een catastrofale luier-explosie heeft op de parkeerplaats van de supermarkt – wat gegarandeerd gaat gebeuren, en het zal mosterdgeel zijn en zich op de een of andere manier een weg banen via de rug helemaal tot aan de nek – dan wil je echt niet prutsen met zevenenveertig piepkleine knoopjes.

Je wilt kleding die meerekt en de wasmachine overleeft. Ik ben hier nu extreem kieskeurig in, maar ik ben oprecht dol op de Mouwloze Romper van Biologisch Katoen van Kianao. Toen Leo een niveau-vijf luier-explosie had in een koffietentje, was dit het enige wat ik in de luiertas had. Het biologische katoen is super rekbaar omdat er een klein beetje elastaan in zit, dus ik kon het geheel gewoon naar beneden over zijn schouders trekken in plaats van poep over zijn hoofd te moeten slepen. Wat echt de allerbelangrijkste eigenschap is van babykleding, punt uit. Bovendien had Leo last van vreselijk eczeem op zijn borst, en van synthetische stoffen kreeg hij van die rode, vurige uitslag. Deze romper is zo zacht en ongeverfd, zijn huid klaarde serieus op toen ik stopte hem in goedkope polyester rotzooi te hijsen.

Als je nu probeert uit te vogelen wat écht belangrijk is in plaats van eindeloos te blijven scrollen, haal dan even diep adem en bekijk Kianao's collectie van biologische baby essentials voor dingen die wél echt nuttig zijn.

Slaap en de angstaanjagende statistieken

Slaaphygiëne is bij een pasgeboren baby meestal een lachertje, maar de veiligheidsvoorschriften zijn dat niet. Dr. Miller maakte me doodsbang toen ze het over wiegendood had. Ze vertelde dat kinderartsen adviseren om de eerste zes maanden bij je baby op de kamer te slapen, en dat dit het risico op wiegendood met zo'n 50 procent verlaagt.

Vijftig procent! Dat is gigantisch.

Ze legde uit dat als de baby bij jou op de kamer ligt, de omgevingsgeluiden van jouw ademhaling en gedraai in bed voorkomen dat de baby in een gevaarlijk diepe slaap valt. Ik verwoord de exacte medische terminologie waarschijnlijk helemaal verkeerd, maar het komt erop neer dat jouw aanwezigheid hen als het ware vasthoudt aan de wakkere wereld. Maar je mag dus NIET samen in één bed slapen. Wat echt een marteling is, want als het 04:00 uur 's nachts is en je aan het voeden bent, schreeuwt je brein dat je gewoon naast ze moet gaan liggen.

Je moet hun slaapplek extreem minimalistisch houden. Geen stootranden, geen dekens, geen knuffels. Helemaal niets. Het ziet er zielig uit, als een soort mini-babygevangenis, maar het is wel veilig. We hadden een wiegje vlak naast Dave's kant van het bed gezet, voornamelijk omdat ik Dave de boertjes liet doen nadat ik de voeding had gegeven. Dat heet gedeelde verantwoordelijkheid, zoek het maar op.

Voor speeltijd, wat eigenlijk de enige tijd is dat ze wakker zijn en niet eten, heb je geen gigantische plastic gedrochten nodig die oplichten en valse liedjes zingen die je in je nachtmerries blijven achtervolgen. Ik zweer het je, het liedje van Maya's oude plastic loopstoel staat permanent in mijn zenuwstelsel gegrift. We kozen later uiteindelijk voor die minimalistische Regenboog Babygym met Dierenspeeltjes. Dat is gewoon hout en biologisch katoen. Hij zingt niet voor je. Hij heeft geen acht dikke batterijen nodig. Hij staat daar gewoon mooi te wezen, terwijl je baby naar een houten olifantje staart. Het is rustgevend. En de hemel weet dat je íéts rustgevends in huis nodig hebt als de hond blaft en de baby schreeuwt.

Tandjes krijgen en andere kleine martelingen

Uiteindelijk, ergens rond de vier tot zes maanden, precies op het moment dat je denkt dat je dit hele ouderschapsding onder de knie hebt, begint je baby te kwijlen als een bloedhond. Hun wangen worden rood. Ze proberen hun hele vuist, je autosleutels én de staart van de kat in hun mond te proppen.

Tandjes.

Ik heb zoveel bijtringen gekocht. Sommige waren gevuld met een rare vloeistof waarvan ik doodsbang was dat hij lek zou raken en mijn kind zou vergiftigen. We probeerden de Panda Siliconen Bijtring van Kianao. Ik zal eerlijk zijn: het is een bijtring. Hij is helemaal prima. Het gaat er echt niet op wonderbaarlijke wijze voor zorgen dat je baby de hele nacht doorslaapt of de pijn volledig wegnemen. Leo kauwde graag op het kleine bamboevormige handvat, en Maya gooide hem vooral naar de kat. Wat ik wel enorm waardeerde, is dat het gewoon één massief stuk food-grade siliconen is. Ik kon hem dus gewoon in de vaatwasser gooien zonder bang te hoeven zijn dat er schimmel aan de binnenkant zou groeien (wat trouwens absoluut gebeurt bij hol badspeelgoed, google het niet tenzij je wilt overgeven).

Als je hem tien minuten in de koelkast legt, wordt hij koud genoeg om hun tandvlees een beetje te verdoven zonder dat hun piepkleine vingertjes bevriezen. Dus, hij doet z'n werk. Maar temper je verwachtingen. Niets geneest doorkomende tandjes behalve tijd en overvloedige hoeveelheden koffie voor de ouders.

Blijf gewoon ademen

Luister, Sarah uit het verleden, en wie dit verder ook midden in de nacht zit te lezen. Je gaat het verpesten. Je gaat domme dingen kopen, je gaat huilen onder de douche, en je gaat tegen je man schreeuwen omdat hij te hard ademt terwijl jij de baby probeert aan te leggen.

Het is allemaal normaal. Het feit dat je obsessief onderzoek aan het doen bent om dit kleine mensje in leven te houden, betekent dat je nu al een goede moeder bent. Je hebt geen perfecte babykamer nodig. Je hebt alleen wat degelijke stretchkatoenen rompertjes nodig, een veilige plek waar ze kunnen slapen, een enorme waterfles voor jezelf en de mildheid om jezelf te vergeven als de dag compleet in de soep loopt.

Voordat je 's nachts om drie uur in een nieuw internet-rabbithole duikt op zoek naar de valutahandel of wat dan ook, haal gewoon de absolute basics in huis uit de Kianao newborn shop en ga slapen.

De rommelige, totaal onwetenschappelijke FAQ

Moet ik echt alle babykleding wassen voordat ze het dragen?
Oh god, ja. Ik dacht dat dit gewoon een rare fabel was, in stand gehouden door overbezorgde moeders, totdat ik Maya een ongewassen romper uit de winkel aantrok en ze een soort rare schilferige uitslag kreeg. Kleding uit fabrieken bevat stijfsel en stof. Gooi alles gewoon in de was met wat mild, ongeparfumeerd wasmiddel. Ga het niet opvouwen, babykleertjes opvouwen is onbegonnen werk. Prop het gewoon in een lade.

Hoeveel newborn-luiers moet ik nou echt kopen?
Niet zoveel als je denkt! Koop misschien twee pakken in de kleinste maat. Sommige baby's (zoals Leo, die er bij zijn geboorte uitzag als een miniatuur-bodybuilder) dragen de allerkleinste maat letterlijk maar vier dagen. Je kunt beter een voorraadje aanleggen van maat 1 en 2. Je kunt een iets te grote luier altijd een stukje omslaan, maar je kunt een mollige baby niet in een te kleine luier persen zonder een luier-explosie van epische proporties uit te lokken.

Is het echt nodig om ze op je kamer te laten slapen als we een babyfoon hebben?
Mijn dokter was hier behoorlijk stellig over. De babyfoon vertelt je alleen of ze huilen, het doet niet dat biologische trucje waarbij ze door jouw omgevingsgeluiden in een lichtere slaap blijven. Plus, wil je echt zes keer per nacht door de gang lopen? Zet een wiegje in je kamer. Het verpest de romantiek misschien voor een paar maanden, maar je bent toch te moe voor romantiek. Zorg gewoon dat je overleeft.

Wanneer moet ik beginnen met speelgoed kopen?
Letterlijk pas als ze een maand of drie oud zijn. De eerste twee maanden is hun favoriete speelgoed een plafondventilator of een schaduw met veel contrast op de muur. Bespaar je geld. Zodra ze objecten met hun ogen beginnen te volgen en tegen dingen proberen te slaan, is een simpele houten babygym het enige wat je nodig hebt. Koop die luidruchtige plastic troep niet, tenzij een goedbedoelende grootouder het je met kerst door de strot duwt.