Ik staar momenteel naar een opgedroogde korst spuug op mijn linkerschouder die er al sinds dinsdag zit, en eerlijk gezegd heb ik gewoon de energie niet om een ander shirt aan te trekken. Ik wip mijn jongste op mijn heup terwijl ik bestellingen voor mijn Etsy-shop probeer in te pakken, en mijn gedachten dwalen steeds af naar mijn eerste zwangerschap. Voordat ik mijn oudste kreeg – de schat, hij is mijn absolute schoolvoorbeeld van hoe het niet moet – dacht ik dat ik dat hele ouderschap wel doorhad. Ik had de boeken gelezen. Ik had de babykamer op kleur gesorteerd. Ik verwachtte oprecht dat die magische overdracht van moederwijsheid me als een bliksemschicht zou raken op het moment dat ze hem in het ziekenhuis in mijn armen legden.
Laat ik maar gewoon eerlijk tegen je zijn: dat gebeurde dus niet. Wat er in werkelijkheid gebeurde, was het angstaanjagende besef dat ze me een breekbaar mensje lieten meenemen in mijn Honda Civic, en ik absoluut geen idee had hoe ik hem in leven moest houden zonder een verpleegkundige die elke twee uur bij me kwam checken. Het internet staat vol met esthetische, in beige gehulde influencers die de kraamtijd eruit laten zien als een rustgevende vakantie, maar hier op het platteland van Texas was het vooral ik die me het zweet in de bilnaad werkte, huilde boven een borstkolf en me afvroeg of ik mijn leven had verpest. Dus laten we de onzin overslaan en het hebben over de dingen die er écht toe doen als je voor het eerst een kindje mee naar huis neemt.
De grote bacteriën-obsessie van de eerste maand
Mijn kinderarts keek me tijdens onze eerste afspraak recht in de ogen aan en vertelde me dat het immuunsysteem van een pasgeborene eigenlijk nog niet bestaat, wat mijn kraamtranen en paniek tot een kookpunt bracht. Blijkbaar springen er in de laatste weken van de zwangerschap zogenaamd wat antistoffen over van moeder op baby om een tijdelijk schild te vormen, maar van wat ik ervan begreep, is het een behoorlijk zwak schild dat snel uitwerkt. Dus ja, je moet absoluut die gekke persoon worden die iedereen z'n handen laat wassen voordat ze ook maar binnen een straal van drie meter van je kind komen.
Mijn moeder dacht dat ik gek werd, want in de jaren negentig gaf ze ons in de kerk gewoon door als een collecteschaal. Maar mijn dokter legde uit dat een simpele koorts bij een baby jonger dan twee maanden een automatische rit naar de spoedeisende hulp en een ruggenprik betekent. Dat was voor mij genoeg om aandelen in antibacteriële zeep te kopen. Ik heb ons wekenlang in huis opgesloten. Je hoeft geen complete kluizenaar te worden, maar je schoonouders zich laten schrobben alsof ze een operatiekamer in gaan voordat ze de baby vasthouden, is volkomen gerechtvaardigd, hoe hard ze ook met hun ogen rollen.
Wat het in bad doen betreft: vergeet die gigantische plastic babybadjes. Tot dat vieze kleine navelstrengetje eraf valt en geneest, hoef je ze eigenlijk alleen maar zachtjes af te vegen met een vochtig washandje.
Die magische huid-op-huid momenten die mijn oma ronduit schandalig vond
Ik herinner me dat ik in het ziekenhuisbed zat met mijn ziekenhuishemd wagenwijd open, terwijl ik mijn oudste tegen mijn blote borst hield. Mijn oma liep binnen en kreeg bijna een hartaanval. Ze probeerde ons steeds te bedekken met van die kriebelende ziekenhuisdekens en zei dat de baby kou zou vatten. Maar mijn verpleegkundigen waren enorm streng over huid-op-huid contact, of buidelen, of hoe je het ook wilt noemen.
Van wat mijn arts uitlegde, laat het helemaal bloot tegen je borst aan liggen het brein van de baby op de een of andere manier denken dat ze nog steeds in je buik zitten. Dat zou hun hartslag en ademhaling reguleren, omdat hun eigen zenuwstelsel nog moet uitvinden hoe het in de buitenwereld werkt. Ik snap de wetenschap erachter niet helemaal, maar ik kan je uit ervaring vertellen dat toen mijn derde baby vorige week drie uur lang de longen uit zijn lijf schreeuwde, ons allebei uitkleden en in de schommelstoel gaan zitten het enige was dat hem eindelijk in slaap deed vallen. Het draagt jouw rust direct aan hen over, aangenomen dat je zelf niet compleet in paniek bent.
En over paniek gesproken, de emotionele achtbaan van die eerste paar weken is meedogenloos. De hormonale duikvlucht na de bevalling is echt geen grap. Ik heb zitten snikken omdat het keukenpapier op was. Als je merkt dat je wekenlang elke dag huilt, of naar de baby staart en absoluut niets anders voelt dan angst, is dat een medisch probleem, geen persoonlijk falen. Mijn dokter heeft me bij mijn tweede kind medicijnen tegen angststoornissen moeten voorschrijven, en het was de beste beslissing die ik ooit voor mijn gezin heb genomen.
Voeden, slapen, en de dingen waar je knettergek van wordt
Ik zou drie dagen lang kunnen klagen over babysokjes en van die piepkleine wantjes die ze je verkopen om te voorkomen dat baby's hun gezicht openkrabben. Voor mijn oudste kocht ik een pak van twintig wantjes. Weet je hoe lang die blijven zitten bij een spartelende pasgeborene? Ongeveer vier seconden. Je brengt de helft van de dag kruipend over de vloer door, op zoek naar een stukje stof ter grootte van een watje, om het vervolgens terug te vinden in de bek van de hond. Ze zijn volkomen nutteloos. En de sokken zijn nog erger. Ze knellen de bloedsomloop bij hun kleine enkelrolletjes af en vallen vervolgens meteen af op de parkeerplaats van de supermarkt. Ik weiger ze nog te kopen. Koop gewoon pyjamaatjes met omslagboordjes aan de mouwen en bespaar jezelf de stress. Ik heb uren gehuild over kwijtgeraakte babysokjes.
Aan de andere kant zal het internet je proberen wijs te maken dat je een zelfwiegende wieg met wifi nodig hebt die meer kost dan mijn eerste auto, maar het enige dat je eigenlijk nodig hebt, is een platte, stevige ondergrond en een paar strakke inbakerdoeken.
Mijn kinderarts maakte me doodsbang over slaapveiligheid en legde uit dat baby's soms gewoon een beetje vergeten te ademen omdat de bedrading van hun hersenen nog in de steigers staat. Je moet ze plat op hun rug leggen op een matras dat harder is dan een betonnen oprit, met helemaal niets anders erbij. Geen dekens, geen knuffels, geen schattige bedomranders. Inbakeren werkt wonderen tegen die schrikreflex waar ze wakker van worden, maar zodra ze ook maar de kleinste neiging tot omrollen vertonen, moet je er in één klap mee stoppen. En eerlijk gezegd slaapt daarna een week lang niemand in huis. Je moet er gewoon even doorheen bijten totdat ze wennen aan een slaapzakje.
Wat voeding betreft: mijn moeder zei dat ik ze gewoon een fles kunstvoeding moest geven en moest gaan slapen, maar ik was vastbesloten om mijn oudste borstvoeding te geven. Ik werkte mezelf helemaal de vernieling in door de klok rond te kolven. Als ik terug kon gaan in de tijd, zou ik tegen mezelf zeggen: in plaats van om 3 uur 's nachts elk kolfonderdeel schoon te schrobben en te huilen om dertig milliliter gemorste melk terwijl je met één hand kleine wasjes probeert te vouwen, maak gewoon die fles klaar, voed de baby, en ga in vredesnaam slapen.
Spullen die de berg wasgoed daadwerkelijk overleven
Als je spullen voor je baby koopt, moet je onthouden dat ze erop gaan poepen, spugen, en het helemaal uit gaan rekken. Voor mijn oudste kocht ik allemaal van die goedkope, schattige, zwaar synthetische setjes bij de grote warenhuizen. De arme schat kreeg vreselijke uitslag, en ik heb een fortuin uitgegeven aan hormoonzalven voordat ik besefte dat de kleding het probleem was.
Tegenwoordig ben ik ontzettend kieskeurig. Het budget is hier krap, dus ik koop niet veel, maar wát ik koop moet gewoon goed zijn. Mijn absolute favoriete basic is het Mouwloos Rompertje van Biologisch Katoen van Kianao. Laat ik eerlijk zijn: het is vooraf even een investering, maar je hebt er eigenlijk maar vijf nodig. Het biologische katoen laat hun huidje echt ademen in deze benauwde hitte, en ze krijgen niet van die vreemde rode, boze plekken in hun knieholtes. Plus, door de envelophalsluiting kun je het rompertje, bij een enorme spuitluier tot halverwege de rug, gewoon naar beneden over hun beentjes uittrekken. Zo hoef je het niet over hun hoofdje te trekken en komt er geen poep in hun haar.
Wat speelgoed betreft, ik heb een haat-liefdeverhouding met bijtringen. Ik kocht de Panda Bijtring van Siliconen en Bamboe omdat hij er schattig uitzag en het materiaal veilig is. Ik zal heel eerlijk zijn: mijn jongste kauwt er maar wat graag op, maar omdat het van siliconen is, trekt het de haren van onze golden retriever aan als een magneet zodra het op het vloerkleed belandt. Ik sta hem constant af te spoelen onder de kraan. Het werkt fantastisch voor zijn tandvlees, en ik vind het ideaal dat hij gewoon in de vaatwasser kan, maar als je huisdieren hebt, weet dan dat je hem heel vaak zult moeten afspoelen.
Als je iets wilt dat niet vol met hondenhaar op de grond eindigt, is de Houten Babygym echt een aanrader. Mijn oudste had een plastic, lichtgevend gedrocht van een speelkleed dat een blikkerig elektronisch deuntje afspeelde dat ik nog steeds in mijn nachtmerries hoor. Deze houten variant maakt geen geluid. Hij staat er gewoon mooi uit te zien in mijn woonkamer, en de baby moet serieus werken aan zijn oog-handcoördinatie om tegen de houten diertjes te tikken, in plaats van alleen maar passief naar knipperende lichtjes te staren.
Je eigen gezond verstand beschermen
Als je verder niets meeneemt uit mijn geratel, weet dan dit: voor een baby zorgen betekent dat je éérst voor jezelf moet zorgen. Je kunt niet schenken uit een lege kan, en je kunt al helemaal geen krijsende baby sussen als je teert op twee uur slaap en een halve, koude boterham. Als de baby is gevoed, verschoond, veilig in bed ligt, en nog steeds huilt, is het volkomen oké om even de gang op te lopen, de deur dicht te doen en vijf minuten buitenlucht in te ademen. Ze redden zich wel. Jij redt je wel.
Vragen die mijn zwangere vriendinnen me voortdurend stellen
Hoe lang duurt die pasgeboren-huilfase nou écht?
Iedereen zegt dat het met drie maanden beter wordt, maar mijn oudste krijste totdat hij bijna zes maanden was. Het hangt echt af van het kind. Meestal, zo rond de 8 tot 12 weken, komt hun spijsvertering wat meer op orde en stoppen ze met boos op de wereld wakker worden. Maar tot die tijd is het gewoon overleven. Investeer in een koptelefoon met noise-cancelling.
Moet ik echt míjn handen wassen elke keer dat ik ze oppak?
De eerste twee maanden? Ja, eigenlijk wel. Zodra ze hun eerste vaccinaties hebben gehad en hun immuunsysteem niet meer zó kwetsbaar is, kun je het ietsjes loslaten. Maar eerlijk, als je in de supermarkt bent geweest en winkelwagentjes hebt aangeraakt: was je handen. Je wilt geen zieke baby. Het is een nachtmerrie.
Is huid-op-huid contact alleen voor in het ziekenhuis?
Absoluut niet. Ik heb het maandenlang thuis op de bank gedaan. Als mijn baby onrustig was of door een regeldag of groeispurt ging en niet stil te krijgen was, kleedde ik ons gewoon allebei uit, sloeg ik een deken over mijn rug en ging ik in de luie stoel zitten. Het werkt als een resetknop voor hun hersenen. Mijn man deed het ook, en het hielp ze echt om een band op te bouwen.
Wat als ik borstvoeding geven echt vreselijk vind?
Stop er dan mee. Ik meen het serieus. De stress van jezelf dwingen om borstvoeding te geven als je het vreselijk vindt, of als het pijn doet, of als je 24/7 aan het kolven bent, ruïneert je mentale gezondheid. Een gezonde, gelukkige moeder die een flesje kunstvoeding klaarmaakt, is zóveel beter dan een snikkende, gefrustreerde moeder die borstvoeding probeert te forceren. Over drie jaar eet je kind toch wel een oud frietje van de vloer van de gezinsauto.
Hoeveel kleding moet ik nou écht kopen?
Veel minder dan je denkt. Baby's groeien in een kwestie van weken, soms zelfs dagen, uit maatje pasgeboren. Koop misschien zes rompertjes van biologisch katoen van goede kwaliteit, een paar boxpakjes met rits en voetjes (nooit met drukknoopjes, drukknoopjes zijn de duivel om 3 uur 's nachts), en een paar slaapzakjes. Koop geen schoenen. Baby's hebben geen schoenen nodig. Ze schoppen ze toch alleen maar in een diep zwart gat.
Delen:
Waarom Muppet Babies de enige reboot is die ik verdraag
Hoe je de Moro-reflex bij je baby overleeft zonder gek te worden