Een zoontje opvoeden: overleef de chaos en vind leuke kleertjes

Toen ik acht maanden zwanger was van mijn oudste – het kind dat nu officieel mijn dagelijkse waarschuwing is – kreeg ik op één middag drie heel verschillende adviezen. De dame op het postkantoor vertelde me dat jongens emotioneel makkelijker zijn dan meisjes. Mijn oma belde om me te waarschuwen dat kleine jongetjes letterlijk een huis tot de fundering afbreken als je ze ook maar vier minuten alleen laat. En de caissière bij de supermarkt leunde over de lopende band en fluisterde dat als ik niet van die kleine plastic kegeltjes zou kopen, mijn pasgeboren baby tijdens het verschonen recht in mijn open oog zou plassen.

Ik zal maar eerlijk tegen je zijn: de dame op het postkantoor loog dat ze barstte, mijn oma had 100% gelijk, en de caissière had de baan van de straal goed ingeschat, maar zat er faliekant naast wat betreft die plastic kegeltjes.

Een jongen opvoeden is een wild, uitputtend en ongelooflijk luidruchtig voorrecht. Het betekent veel rennen, een schokkende hoeveelheid lichaamssappen en een wanhopige zoektocht naar kleding zonder graafmachines op het achterwerk geprint. Dus als jij je klaarmaakt voor het leven als jongensmoeder, laten we het dan eens hebben over wat er écht gebeurt als je zo'n kleine sloopkogel mee naar huis neemt.

De plasfontein en andere overlevingsfeiten voor pasgeborenen

Laten we eerst maar eens het meest besproken onderwerp in de babykamer aansnijden. Ja, zodra de koude lucht een pasgeboren jongetje raakt tijdens het verschonen, bevind je je in de spetterzone. Van die kleine 'plaskegeltjes' die mensen op babyshowers geven? Pure geldverspilling, lief bedoeld, maar zodra hij met zijn beentjes trapt, schiet dat plastic ding als een projectiel door de kamer. De kinderarts vertelde me dat ik er gewoon een normaal babydoekje overheen moest gooien zodra ik de luier losmaak, en dat heeft me al ontelbare keren behoed voor een ongeplande douche om drie uur 's nachts.

Het andere dat me 's nachts wakker hield – naast de baby zelf – was veilig slapen. Toen ik mijn eerste zoon mee naar huis nam, klampte mijn post-partum angst zich als een teek vast aan het risico op wiegendood. Ik herinner me dat ik huilend bij het consultatiebureau zat, en de arts zuchtte zachtjes en vertelde me dat ik het bedje helemaal leeg moest halen. Ze zei: geen hoofdbeschermers, geen schattige dekentjes die mijn tante had gemaakt, absoluut geen knuffels, leg hem gewoon plat op zijn rug op een matras dat oncomfortabel stevig aanvoelt. Ik denk dat het gebrek aan dekens is wat slaapzakjes zo'n absolute must-have maakt, want anders liggen ze daar maar te rillen als kleine burrito's die hun jasje kwijt zijn.

Waarom ze aankleden een ware nachtmerrie is

Ik snap niet wie er tegenwoordig de jongenskleding ontwerpt, maar ik zou graag even de manager spreken. Als je een grote winkel binnenloopt, is de meisjesafdeling een magisch bos van zachte pasteltinten en soepele stoffen, en de jongensafdeling lijkt op een reclamefolder voor een bouwbedrijf. Het is allemaal neonoranje, agressieve monstertrucks en teksten als "LADIES MAN" waar ik letterlijk de kriebels van krijg.

Maar de absolute hoofdschuldige is baby-spijkerstof. Ik weet nog dat ik naar een piepklein, stug spijkerbroekje keek dat ik op mijn babyshower had gekregen, compleet met een metalen drukknoop en een nep-leren label op de achterkant, en ik dacht alleen maar: waarom? Baby's werken niet in de mijnen. Ze hebben geen duurzaam denim nodig om hun schenen te beschermen tegen prikkeldraad. Het zijn zachte kleine aardappeltjes die tachtig procent van de dag slapen met hun knieën opgetrokken tot aan hun kin. Een baby van drie maanden in een stugge spijkerbroek hijsen is eigenlijk een vorm van marteling, en een luier onder die stijve tailleband wurmen vereist de gripkracht van een Olympische gewichtheffer.

En begin maar niet over geruite flanellen overhemden met knoopjes voor baby's, die onvermijdelijk omhoog kruipen tot onder hun kin waardoor het lijkt alsof ze verdrinken in een zee van houthakkersstof. Je moet die stugge outfits gewoon helemaal verbannen en ze in rekbare, ademende kleding hullen, zodat ze echt hun knieën kunnen buigen en leren omrollen zonder te hoeven vechten tegen hun eigen garderobe.

Oh, en babyschoentjes zijn één grote oplichting, sla die maar helemaal over.

In plaats van te worstelen met piepkleine spijkerbroekjes, kleedde ik mijn jongens uiteindelijk bijna uitsluitend in de Biologisch Katoenen Baby Romper van Kianao. Ik let behoorlijk op de kleintjes, maar deze zijn hun geld echt waard. Toen mijn oudste elke dinsdag zijn luier liet overstromen in die stugge voordeelpak-rompertjes, bleven deze biologisch katoenen varianten mooi in vorm en lieten ze geen boze, rode striemen achter op zijn mollige beentjes. Ze zijn er in prachtige, rustgevende aardetinten, waardoor mijn baby er ook echt als een baby uitzag in plaats van een piepkleine autocoureur. Het is gewoon een oerdegelijk, praktisch kledingstuk dat mijn extreem agressieve wasroutine overleeft.

Als je het zat bent om door rekken vol neontrucks en stugge spijkerstof te speuren, bekijk dan de biologische babykleding collectie van Kianao. Het is voornamelijk gewoon heerlijk zachte, normaal ogende kleding waarin je kind echt kan bewegen.

Het emotionele landschap van kleine sloopkogels

Er bestaat een rare mythe dat jongens niet zo emotioneel zouden zijn als meisjes. Dat vind ik hilarisch, want mijn middelste zoon heeft laatst twintig minuten lang tranen met tuiten gehuild omdat hij geen hondenbrokje van me mocht eten. Ze hebben enorme, overweldigende gevoelens; ze verwerken die alleen vaak door hun lijf op topsnelheid te bewegen.

Ik las ergens – of misschien vertelde een verpleegkundige het me, de babytijd is één grote waas – dat de hersenen van jongens de grove motoriek vaak veel sneller ontwikkelen dan hun fijne motoriek of spraak. Dit is een dure manier om te zeggen dat ze sneller doorhebben hoe ze moeten rennen dan hoe ze moeten praten, óf hoe ze moeten stoppen. De arts legde uit dat al dat stoeien en ravotten er echt voor zorgt dat er een soort hechtingsstofje in hun hersenen vrijkomt. Dat verklaart min of meer waarom de primaire liefdestaal van mijn oudste zoon is om zich vanaf de bank bovenop mijn luchtpijp te lanceren, net als ik mijn ochtendkoffie probeer te drinken.

Maar ze hebben het ook nodig om vertroeteld te worden. Mensen hebben de vreselijke gewoonte om tegen kleine jongens te zeggen dat ze "zich niet moeten aanstellen" of het "van zich af moeten schudden" als ze vallen. Maar ik heb gemerkt dat als je ze gewoon even op schoot neemt en bevestigt dat ja, je knie schaven op de oprit inderdaad ontzettend vervelend is, ze het echt sneller loslaten. Je kunt die energie er niet uit straffen, je moet het gewoon naar buiten kanaliseren, waar het enige dat ze kunnen breken een tak is.

Wat je écht voor ze moet kopen

Als je op jacht bent naar een cadeautje voor een babyjongen, of je eigen geboortelijst aan het samenstellen bent, negeer dan alsjeblieft de chique spullen. Mensen gaan maar al te graag naar zo'n veel te dure boetiek voor babykleding om vijftig euro uit te geven aan een piepklein linnen pakje waar het kind vervolgens direct op spuugt. Lief bedoeld, maar het is gewoon niet praktisch.

Je hebt spullen nodig die overleven dat erop gekauwd wordt, door de modder worden gesleept en heet gewassen kunnen worden.

Toen mijn jongens tandjes kregen, veranderden ze in wilde kleine wezentjes die op de afstandsbediening, mijn autosleutels en de staart van de hond probeerden te kauwen. Ik stop nu altijd de Panda Siliconen Bijtring in mijn kraamcadeautjes. Het is gemaakt van voedselveilig siliconen, dus ik hoef me geen zorgen te maken over rare chemicaliën die in hun mond terechtkomen, en je gooit hem zo in de vaatwasser als hij onvermijdelijk weer eens in een plas op de parkeerplaats valt. Bovendien is hij plat genoeg zodat een klein, ongecoördineerd babyhandje hem echt kan vasthouden zonder zichzelf ermee tegen het voorhoofd te slaan.

Ik wil ook nog even het Baby Broekje van Biologisch Katoen Geribbeld Retro noemen. Ik zal heel eerlijk zijn: voor mijn specifieke levensstijl zijn ze oké, maar niet perfect. Begrijp me niet verkeerd, de stof is fantastisch en ze zien er ontzettend schattig uit – een beetje een vintage sportieve vibe – maar mijn kinderen worden als een magneet naar modder getrokken. Dat leuke witte biesje langs de randjes levert me pure stress op als we in de achtertuin spelen. Maar als jij een wat minder wild kind hebt, of je wilt gewoon een superleuke outfit voor familiefoto's zonder dat je kind schreeuwt vanwege oncomfortabele stof, dan is het een solide, budgetvriendelijke keuze als je zoekt naar kleding met die schattige boetiek-uitstraling.

Een jongen opvoeden is een rommeltje. Het wordt nooit meer stil in huis, voor je boodschappen heb je op den duur een tweede hypotheek nodig, en je zult tot het einde der tijden steentjes in de wasmachine vinden. Maar er is niets dat lijkt op de manier waarop een klein jongetje van zijn mama houdt. Het is intens, het is luidruchtig, en het maakt de chaos dubbel en dwars waard.

Voordat we overgaan op de vragen die ik vaak in mijn DM's krijg: zorg ervoor dat je verlanglijstje écht gevuld is met dingen die je gaat gebruiken. Bekijk Kianao's duurzame babyspullen voor items die de chaos overleven.

Jullie vroegen, ik antwoord (Heel eerlijk)

Werken die plaskegeltjes echt?

Absoluut niet. Het is een hilarische grap die we uithalen bij kersverse moeders. De beentjes van een babyjongen trappen constant, dus dat kegeltje wordt gewoon de stratosfeer in gelanceerd terwijl de plas precies gaat waar het toch al heen zou gaan. Gooi gewoon een schoon billendoekje over hem heen zodra je de luier opent. Het absorbeert de boel en kost een fractie van een cent.

Waarom wil mijn zoon alleen maar spelen door tegen dingen te slaan?

Omdat hij eerlijk gezegd zo in elkaar zit. De kinderarts vertelde me dat jongens de wereld letterlijk ervaren door impact. Toen mijn oudste een peuter was, wilde hij geen blokkentorens bouwen om ernaar te kijken; hij bouwde ze specifiek voor het plezier om ze te vernietigen. Geef hem veilige dingen om op te slaan, zoals bankkussens of van die zachte siliconen blokken, en verstop je breekbare vazen.

Is biologische kleding het extra geld echt waard?

Als je een krap budget hebt, kun je prima zonder, maar ik moet wel zeggen dat biologisch katoen veel beter rekt en langer meegaat. Mijn jongens hadden een gevoelige huid die vreemde uitslag kreeg van die goedkope synthetische mixjes. Ik koop liever drie hoogwaardige, biologische rompertjes die ik constant was, dan dat ik een la vol goedkope varianten heb die al na één keer in de droger de breedte in krimpen.

Hoe krijg ik hem in slaap als ik geen dekentjes mag gebruiken?

Slaapzakjes zijn je beste vriend. Het zijn eigenlijk draagbare slaapzakken die je over hun pyjama dichtritst. Jij hebt de gemoedsrust dat het bedje helemaal leeg en veilig is voor wiegendood, en zij blijven lekker warm, zelfs als ze de hele nacht rondspartelen als een vis op het droge.

Wat is de beste manier om met een gigantische poepexplosie om te gaan?

Trek de romper niet over zijn hoofd uit, tenzij je zijn haar met poep wilt verven. Dit is de reden waarom goede rompertjes van die handige overslagjes bij de schouders hebben! Je trekt het hele kledingstuk omlaag over zijn armen en schuift het langs zijn benen eraf. Vervolgens gooi je de kleertjes meteen in de was, zet je de baby in bad en trek je al je levenskeuzes zo'n vijf minuten in twijfel voordat je een verse kop koffie inschenkt.