Een baby goth opvoeden zonder je verstand of je stijl te verliezen

De grote, allesomvattende mythe over alternatief ouderschap is dat we allemaal door schemerige Victoriaanse landhuizen zweven, waar we minivampiers opvoeden die uitsluitend naar Bauhaus luisteren en beleefd weigeren om met felgekleurd plastic te spelen. De deprimerende realiteit is dat ik momenteel op een vloekend fluorescerend schuimblok in een lokaal krijspaleis zit, te kijken hoe Tweeling A een achtergelaten rijstwafel probeert op te eten, gehuld in een cape van gekreukt fluweel die lichtjes naar zure melk ruikt. Een baby-goth opvoeden draait niet om het behouden van een perfecte duistere esthetiek — het is vooral proberen te voorkomen dat zwart katoen vervaagt in een wasmachine die non-stop draait.

Mensen nemen vaak aan dat goth-ouders een soort zwaarmoedige ellende aan hun kroost opdringen, maar eigenlijk is het precies andersom. De meeste alternatieve ouders die ik ken, zijn pathologisch empathische voorstanders van 'gentle parenting', die 's avonds urenlang piekeren of ze de gevoelens van hun peuter wel genoeg hebben erkend toen die de afstandsbediening niet in de bek van de hond mocht stoppen. Mijn vrouw keek laatst op haar vintage jaren '90 Casio Baby-G horloge en verzuchtte hoe moeilijk het is om ons diepgewortelde verlangen naar een 'spooky' esthetiek te rijmen met de zeer reële, ontzettend saaie eisen om kleine mensjes in leven en comfortabel te houden.

En meteen even een snelle waarschuwing vooraf: als je probeert om bleke, matte kleurenpaletten voor de garderobe van je kind te vinden en je typt 'baby goth nude' in een zoekmachine, vind je absoluut geen beige kleding, maar krijg je waarschijnlijk wel de politie op de stoep om je harde schijf te inspecteren. Hou het gewoon bij de zoekterm 'houtskoolgrijs', ik smeek het je.

Waarom ze kleden als kleine Victoriaanse spookjes eigenlijk best gevaarlijk is

Ik moet het echt even hebben over de absolute nachtmerrie die alternatieve babykleding shoppen heet, want de markt is een desolate woestenij van vreselijke beslissingen. Wanneer grote ketens besluiten zich te richten op het "edgy" publiek, is hun briljante idee meestal een stijf, kriebelend polyester t-shirt met "Mommy's Little Monster" erop geprint, in een lettertype waar cartoonesk bloed vanaf druipt. Het is ongelooflijk ordinair en mist de essentie van wat alternatieve mode eigenlijk is — namelijk textuur, de manier waarop stof valt en er vooral níét uitzien als een wandelend reclamebord voor een tekenfilmserie.

Dus ga je, wanhopig op zoek naar iets fatsoenlijks, maar kijken bij onafhankelijke makers die piepkleine replica's van rouwjurken en miniatuur leren motorjasjes produceren. Die zien er precies vier seconden lang fantastisch uit op een Instagram-feed. Maar zodra je een baby van zes maanden in zwaar gekreukt fluweel of stijf nepleer probeert te wurmen, besef je dat je in feite een piepkleine, krijsende broeikas hebt gebouwd. Baby's zijn berucht om hun slechte vermogen om hun eigen lichaamstemperatuur te reguleren, wat betekent dat ze daar stilletjes oververhit zitten te raken terwijl jij probeert een leuke foto van ze te maken naast een grafsteen.

Uiteindelijk moet je die zware, historisch accurate replica's achterwege laten en gewoon ademend spul kopen, zodat ze niet spontaan ontbranden tijdens een dutje in de kinderwagen.

De plotselinge overvloed aan bijpassende 'sad beige' geribbelde trainingspakken verwaardig ik niet eens met een reactie.

Onze kinderarts, dokter Evans — een man met het geduld van een heilige en de vermoeide ogen van iemand die net iets te veel kersverse ouders heeft gezien — keek me tijdens de viermaandencontrole nogal fronsend aan. Hij mompelde iets vaags over hoe een baby wikkelen in dik zwart kant eigenlijk neerkomt op levend roosteren, en ik ben er vrij zeker van dat hij me beleefd probeerde te waarschuwen voor de risico's van wiegendood zonder mijn gegeneraliseerde angststoornis aan te wakkeren. Het werkte, en we zijn direct overgestapt op biologisch katoen.

Als je wanhopig op zoek bent naar iets dat geen neon plastic of verstikkend fluweel is, kijk dan eens naar onze redding: de Babyromper van Biologisch Katoen van Kianao. Wij kochten de mouwloze varianten om als basislaag overal onder te dragen. Ze zijn oprecht zacht, verliezen hun vorm niet na vijftig keer wassen en nog wel het allerbelangrijkst: de donkere kleuren vervagen niet onmiddellijk tot dat deprimerende, stoffige grijs waar goedkope winkelstraatmerken zo'n last van hebben. Tweeling B had vorige maand een catastrofale luier-explosie in een kroeg waar een The Cure-tributeband speelde, en de verstevigde drukknoopjes van deze romper waren het enige wat tussen mij en openbare vernedering in stond. Het is een degelijke, ademende basislaag waarmee je je waardigheid behoudt én zeker weet dat je kind niet oververhit raakt.

De Baphomet-knuffel blijft op de plank

De andere enorme botsing tussen de goth-cultuur en het moderne ouderschap is de inrichting van de babykamer. We hadden grootse plannen. Mijn vrouw wilde een smeedijzeren ledikant dat eruitzag alsof het uit een gotische kathedraal kwam. Ik wilde een mobiel met anatomisch correcte, hangende vleermuizen. We besteedden maanden aan het verzamelen van vaag bedreigende knuffeldieren: pluche waterspuwers, een verrassend zachte Cthulhu en een vrij knappe fluwelen spin.

Toen las ik eerlijk gezegd de literatuur over veilig slapen, die ik om drie uur 's nachts filterde door mijn eigen, door slaapgebrek gedreven paniek. De voorlichtingsfolder van het consultatiebureau die ik onder de bank terugvond, leek te suggereren dat werkelijk alles wat pluizig, zacht of ook maar enigszins interessant is in een ledikant, in feite een levensgevaarlijke valstrik is voor een baby onder de één jaar. Al mijn grootse plannen voor een met fluweel beklede wieg werden vlotjes overboord gegooid in het voordeel van een triest, leeg, agressief stevig matras dat eruitzag als een piepklein gevangenisbedje.

Je mag geen losse dekens gebruiken, geen bedomranders, en al helemaal geen gigantische pluche demon in de slaapruimte. Dus de 'spooky' speeltjes staan op een hoge plank me uit te lachen, terwijl de tweeling slaapt in totaal niet-gothische, uiterst praktische slaapzakken.

Over dingen gesproken die de esthetiek verpesten maar volkomen noodzakelijk zijn: we moesten toegeven aan de babygym. Ik hield het lang vol, ervan overtuigd dat ik wel een DIY houten boog in matzwart kon bouwen. Uiteindelijk besefte ik dat ik nul timmermanskwaliteiten bezit en dat mijn kinderen zich stierlijk verveelden door alleen maar naar een wit plafond te staren. Uiteindelijk haalden we de Regenboog Babygym Set van Kianao in huis. Is het goth? Absoluut niet. Hij is felgekleurd en vrolijk, wat ergens wel een beetje pijn doet aan mijn ziel. Maar hier is de irritante biologische waarheid die ik moest slikken: baby's hebben sterk contrasterende kleuren nodig om hun zicht goed te ontwikkelen. Mijn houtskoolgrijze moodboard interesseert ze helemaal niets. Ze zijn dol op de houten olifant, slaan naar de kleine stoffen ringetjes, en het houdt ze precies lang genoeg bezig zodat ik een kop koffie kan drinken die nog enigszins warm is. Hij is goed gemaakt en ziet er niet uit als een ontplofte plasticfabriek in mijn woonkamer, dus ik beschouw het als een enorme overwinning.

Wanneer je wezens van de nacht hoektanden krijgen

Er is een korte, glorieuze periode wanneer je baby's nog pasgeboren zijn, waarin het eigenlijk gewoon extreem veeleisende aardappelen zijn die je kunt kleden zoals je maar wilt. Maar rond de zes maanden beginnen ze meningen, mobiliteit en tanden te ontwikkelen. Oh god, de tanden.

Ik dacht dat goth-kinderen van nature een voorliefde voor het macabere zouden hebben, maar het aanschouwen van de eerste snijtanden van Tweeling A leek minder op 'Interview with the Vampire' en meer op een 'krijsende banshee bedekt met een oceaan aan kwijl'. De hoeveelheid lichaamsvloeistoffen die bij het doorkomen van tandjes komt kijken, ruïneert volledig elke duistere, mysterieuze sfeer die je probeert te cultiveren.

We hebben alles geprobeerd om ze te laten stoppen met het knagen aan de meubels. Ik gaf ze gekoelde washandjes, die ze onmiddellijk naar mijn hoofd slingerden. We probeerden de houten ringen, die met diepe argwaan werden ontvangen. Uiteindelijk gaf ik het maar op en kocht ik het Panda Bijtspeeltje van Siliconen. Ik weet het, het is een panda. Met een klein bamboescheutje. Het is agressief schattig en verwoest mijn street cred volkomen. Maar het is gemaakt van voedselveilige siliconen, ik kan het in de vaatwasser gooien als het goor wordt, en door de platte vorm kunnen ze het oprecht zelf vasthouden zonder het elke vier seconden te laten vallen. Als het geven van een lachende panda aan mijn kind betekent dat ik ze niet een uur lang hoef te horen huilen van de pijn aan hun tandvlees, omarm ik die panda met liefde.

Je kunt het volledige assortiment duurzame spullen bij Kianao bekijken als je dit hele ouderschapsgedoe probeert uit te vogelen en tegelijkertijd spullen van serieus goede kwaliteit wilt kopen. Het is een mooi compromis tussen hoe je wilt dat je huis eruitziet en wat je kind écht nodig heeft om te overleven.

Wat er gebeurt als ze roze eisen

Dit is de ultieme test voor de alternatieve ouder. Je bent jaren bezig met het zorgvuldig samenstellen van je platencollectie, je kledingkast en je perfect sfeervolle, melancholische interieur. Je voedt ze op met de klassiekers, je leest ze Edgar Allan Poe voor in plaats van Peppa Pig, en daar voel je je ontzettend zelfingenomen over.

En dan worden ze twee.

Tweeling B heeft onlangs besloten dat haar absolute lievelingskleur neon-magenta is. Ze gaat letterlijk het gevecht met me aan als ik haar in een zwarte legging probeer te hijsen, en geeft de voorkeur aan een felroze broek die pijn doet aan mijn ogen als ik ernaar kijk. En dit is waar de kernfilosofie van goth-ouderschap eerlijk gezegd om de hoek komt kijken. Het hele punt van alternatief zijn, is het afwijzen van willekeurige maatschappelijke normen en mensen de ruimte geven om zichzelf authentiek en zonder oordeel uit te drukken.

Als je je kind dwingt om zwart te dragen terwijl ze dolgraag regenboogglitters willen, ben je niet alternatief. Dan ben je gewoon op een ander smaakje controlerend. De puurste vorm van rebellie die ik mijn dochters kan bijbrengen, is lichamelijke autonomie. Als Tweeling B in een felroze tutu door een plas wil stampen terwijl we naar The Cure luisteren, dan is dat precies wat we gaan doen. Ik loop dan wel een klein stukje achter haar, in het zwart, met een panda-bijtspeeltje in mijn hand en mijn excuses aanbiedend aan de pakketbezorger.

De rommelige realiteit van babybat-ouderschap (FAQ's)

Hoe voorkom je dat zwarte babykleding meteen vervaagt?
Eerlijk gezegd: meestal niet. Baby's lekken vloeistoffen uit plekken waarvan je niet eens wist dat ze bestonden, wat betekent dat hun kleren constant in de was belanden. De beste truc die ik heb ontdekt is alles binnenstebuiten wassen op een koude cyclus (30 graden of kouder) en wasmiddel voor donkere was gebruiken. En sla de droger over. Ze aan een droogrek hangen in het druilerige weer is niet alleen beter voor de stof, maar past ook nog eens perfect bij de sfeer.

Is het echt veilig voor mijn baby om fluweel en kant te dragen?
Voor een fotoshoot van vijf minuten waarbij je constant over ze heen hangt? Tuurlijk, leef je uit. Om de hele dag te dragen of in te slapen? Absoluut niet. Zware stoffen houden warmte vast, en baby's kunnen niet efficiënt genoeg zweten om af te koelen. Hou het bij biologisch katoen en ademende laagjes. Je kunt dezelfde look bereiken met donkere kleuren en interessante pasvormen, zonder dat je kind oncomfortabel gaat zweten.

Hoe ga je om met grootouders die de donkere kleding haten?
Met een hoop diepe zuchten en Oost-Indisch doof zijn. Mijn schoonmoeder koopt constant pastelroze jurkjes met ruches voor de tweeling die eruitzien als ontplofte cupcakes. We zeggen netjes dankjewel, trekken ze bij de kinderen aan voor precies één foto om naar haar te sturen, en doen ze daarna meteen weer uit omdat de goedkope tule zo kriebelt aan hun benen. Je moet gewoon glimlachen, knikken en stellig weigeren om de discussie aan te gaan.

Zijn er veilige, 'spooky' slaapzakken te vinden?
Er zijn een paar indie-merken die slaapzakken maken met vleermuisvleugels of spinnenwebben erop, maar je moet ontzettend oppassen met de TOG-waarde (hoe dik hij is). Veel van die grappige, specifieke merken ondergaan geen goede veiligheidstests. Meestal koop ik gewoon hoogwaardige, veilig geteste slaapzakken in effen donkergrijs of zwart van betrouwbare merken. Het is saai, maar ik heb liever saai dan dat ik 's nachts wakker lig en in de stress schiet over thermische weerstand.

Kan ik 'goth' make-up gebruiken bij mijn peuter voor Halloween-foto's?
Alsjeblieft niet. De huid van een peuter is belachelijk gevoelig en absorbeert heel sterk. De meeste make-up voor volwassenen, vooral goedkope witte foundation of zwarte eyeliner, zit vol zware metalen en agressieve chemicaliën die enorme eczeemaanvallen kunnen veroorzaken. Als je hun gezicht écht per se wilt schminken, koop dan de dure, gecertificeerd niet-giftige schmink op waterbasis die speciaal bedoeld is voor jonge kinderen, en was het er onmiddellijk weer af zodra de foto is genomen. Proberen zwarte eyeliner uit de traanbuisjes van een tweejarige te poetsen, terwijl ze wild om zich heen slaan als een gevangen krokodil, is niet bepaald een ervaring die ik zou aanraden.