Was Ed Gein een oppas? True crime-mythen & reële zorgen van ouders

Ik stond dinsdag in mijn wasruimte, tot aan mijn ellebogen in een berg ondergespuugde rompertjes, toen mijn telefoon roodgloeiend stond van het tegenstrijdige advies over het achterlaten van mijn kinderen. Mijn moeder belde als eerste, vol paniek. Ze vertelde me dat ik de baby uitsluitend bij familieleden mocht achterlaten, omdat de wereld momenteel één grote, zieke bende is. Tien minuten later appte mijn buurvrouw dat ik veel te moeilijk deed over mijn aanstaande date-night en dat ik gewoon het middelbare schoolmeisje uit de straat moest inhuren, want die vroeg maar tien dollar per uur. En toen kwam de absolute klap op de vuurpijl: mijn jongere zusje, dat veel te geobsedeerd is door true crime-documentaires op Netflix, stuurde een spraakbericht van drie minuten. Ze eiste dat ik een achtergrondcheck van FBI-niveau zou uitvoeren op iedereen die mijn huis binnenstapte, want, en ik citeer: "Wist je dat seriemoordenaar Ed Gein vroeger oppas was?"

Ik liet nog net geen natte handdoek op de grond vallen. Ik zal eerlijk met je zijn, mijn hersenen maakten direct kortsluiting. Tussen het runnen van mijn Etsy-shop, het in leven houden van drie kinderen onder de vijf en de poging om me te herinneren of ik vandaag al mijn tanden had gepoetst, was het mentale beeld van een seriemoordenaar uit de jaren '50 die gezellig met een baby speelt wel het állerlaatste wat ik nodig had. Maar omdat ik mezelf nu eenmaal graag kwel, en omdat het idee me niet meer losliet, ben ik tijdens het middagdutje van de kinderen in een rabbit hole gedoken om uit te zoeken of er ook maar iets klopte van de geruchten die rondzwierven op TikTok en Netflix.

De enge klusjesman uit de straat

Nou, hier is dus het meest bizarre aan dit hele verhaal: ja, historische documenten tonen inderdaad aan dat hij oppaste op de kinderen van zijn buren in Plainfield, Wisconsin. Harold Schechter en al die grote biografen merken op dat Gein, voordat hij gepakt werd voor zijn gruwelijke daden, simpelweg bekendstond als de rustige, tikje excentrieke klusjesman die allerlei klusjes aannam—waar onverklaarbaar genoeg ook het oppassen op de buurtkinderen bij hoorde.

Maar voordat je in blinde paniek raakt en elke date-night voor de komende achttien jaar annuleert, moet je weten dat Hollywood nogal wat creatieve vrijheid heeft genomen. De documentaires en dramaseries laten maar wat graag gruwelijke scènes zien waarin hij goocheltrucs met menselijke resten doet voor de kinderen, of ze meelokt naar zijn boerderij vol horror, maar daar is niks van waar. Uit wat historici bij elkaar kunnen puzzelen, was hij gewoon een wat vreemde man die door de kinderen eigenlijk best aardig werd gevonden. Er is geen enkele melding dat hij ooit een baby of kind heeft pijn gedaan dat aan zijn zorg was toevertrouwd. Hij werd wel onderzocht voor de verdwijning van twee lokale tieners, maar hij kwam op de een of andere manier door de leugendetectortests heen en de politie sloot hem uit als verdachte.

Het hele verhaal is ontzettend luguber, maar het raakt een veel groter pijnpunt waar iedere millennial- en Gen-Z-ouder vandaag de dag mee worstelt. Dat deze enge historische anekdote viral is gegaan, gaat eigenlijk helemaal niet over een man uit de jaren '50. Het gaat over onze eigen oer-angst en het knagende buikgevoel wanneer we onze meest kostbare, kwetsbare kleine mensjes overdragen aan een complete vreemde, puur zodat we even in alle rust een lauw bord fajita's kunnen eten.

Het absolute circus dat 'oppas zoeken' heet

Een betrouwbare oppas vinden, hier op het platteland van Texas, is inmiddels een extreme sport waarvan ik mijn haren uit mijn hoofd wil trekken. Ik heb geen idee wie tegenwoordig de lokale buurtgroepen op Facebook beheert, maar proberen iemand in te huren om op je kinderen te passen, is stressvoller geworden dan een hypotheek aanvragen. De helft van de mensen die je een berichtje terugsturen, ghosten je compleet de dag voordat je naar een bruiloft moet, en de andere helft komt aanzetten met een eisenpakket waar het me van duizelt.

Ik herinner me nog dat ik iemand zocht om simpelweg op mijn oudste te passen toen hij een peuter was. De schat, het was echt een compleet, wild ongeleid projectiel van een kind. Ik nam een meisje aan dat er op papier fantastisch uitzag, betaalde haar een belachelijk bedrag en kwam thuis om haar slapend op mijn bank aan te treffen, terwijl mijn zoon de muren in de gang prachtig had geverfd met een tube luiercrème. Ik zweer het je, het standaardtarief voor een tiener om op haar telefoon te zitten terwijl je kinderen je huis afbreken, kruipt inmiddels richting de vijfentwintig dollar per uur. En ik weiger simpelweg om iemands TikTok-verslaving te sponsoren terwijl mijn huis afbrandt.

De spanning om ze achter te laten weegt soms zo zwaar, dat ik me afvraag of de deur uitgaan wel opweegt tegen de mentale last. Je moet eerst drie pagina's aan instructies uitschrijven over uit welk specifieke blauwe bekertje het middelste kind per se moet drinken om een totale nucleaire driftbui te voorkomen. Sommige opvoedblogs beweren dat je een volledig betaalde proefsessie moet doen waarbij de oppas langskomt terwijl je nog thuis bent. Maar heel eerlijk? Ik heb niet de tijd of het geld om een wildvreemde twintig piek per uur te betalen om naar mijn baby te staren, terwijl ik mezelf verstop in de voorraadkast om droge crackers te eten en te observeren of er wel 'een klik' is.

Medische zaken en achtergrondchecks die er écht toe doen

Aangezien we niet allemaal op onze moeders kunnen rekenen om op te passen, moeten we zelf ontdekken hoe we de rotte appels eruit pikken zonder gek te worden. Mijn kinderarts, dr. Miller, die stokoud is en letterlijk alles al heeft gezien, vertelde me tijdens ons laatste weegmoment dat ik veel te zwaar tilde aan de persoonlijkheid van de oppas, en veel te weinig nadacht over hun daadwerkelijke kwalificaties.

Hij mompelde iets over hoe de luchtwegen van een baby fundamenteel anders in elkaar zitten dan die van volwassenen, en dat ze in absolute stilte kunnen stikken in een verdwaalde Cheerio. Dat jaagde me genoeg de stuipen op het lijf om te beseffen dat ik nog nooit aan een tiener had gevraagd of ze écht wisten wat ze moesten doen in geval van nood. Volgens hem was een aantoonbaar EHBO- en reanimatiecertificaat voor baby's (zoals van het Rode Kruis) de enige ononderhandelbare eis. En mijn gebrekkige kennis van biologie geeft hem groot gelijk: een gezellige uitstraling en een lieve lach gaan namelijk geen stikkende baby redden.

In plaats van je vingers te kruisen en te hopen op het beste terwijl jij ergens van een margarita probeert te nippen, moet je jezelf echt dwingen om die ongemakkelijke referenties te bellen die ze opgeven. Zorg ook dat je het adres van de dichtstbijzijnde spoedeisende hulp fysiek op je koelkast plakt voordat je de deur uitloopt. Het voelt agressief, en ik voel me altijd een hysterische helikoptermoeder als ik het doe, maar mijn oma zei altijd dat over beleefde mensen het makkelijkst heen gewalst wordt. Ik ben liever de irritante moeder die een EHBO-diploma eist, dan degene die aannam dat het magischerwijs wel goed zou komen.

Ze achterlaten wanneer het absolute monstertjes zijn

Het moeilijkste van je baby bij een oppas achterlaten is niet alleen het veiligheidsaspect; het is het schuldgevoel als ze midden in een ellendige fase zitten. Mijn middelste kind, Wyatt, was het levende bewijs van wat er gebeurt als je een doorkomend-tandjes-baby bij een nieuwe oppas achterlaat. Hij was een maand of acht, had enorm opgezwollen tandvlees, lichte verhoging en was absoluut woedend op het hele universum.

Ik moest hem drie uur lang alleen laten voor mijn eigen tandartsafspraak, en het arme tienermeisje dat ik had ingehuurd zag eruit alsof ze ging huilen toen ik weer binnenstapte. Hij had zijn flesje geweigerd en alleen maar gekrijst. Na die rampzalige middag besefte ik dat ik mijn oppassers de juiste handvatten moest geven, in plaats van te hopen dat mijn kinderen zich als door een wonder opeens perfect zouden gedragen.

Eerlijk waar, het enige wat mij (en mijn oppassers) sindsdien heeft gered, is het Panda Bijtspeeltje van Siliconen en Bamboe. Ik ben normaal best sceptisch over hippe, esthetische babyspullen, maar voor zo'n vijftien dollar is dit pandaatje een absolute heilige graal in ons huis. Als de jongste weer verandert in een kwijlend, boos klein monstertje, leg ik dit ding gewoon een kwartiertje in de koelkast voordat de oppas komt. De voedselveilige siliconen worden heerlijk koud en verdoven het tandvlees. Omdat het een platte vorm heeft die makkelijk vast te pakken is, kan de baby het zelf goed vasthouden in plaats van het door de kamer te slingeren. Het heeft allerlei verschillende texturen die precies de pijnlijke plekjes van de kiezen lijken te verzachten, en ik vind het geweldig dat ik het bij thuiskomst gewoon in de vaatwasser kan gooien. Als ik wegga en er is een baby met doorkomende tandjes, zorg ik ervoor dat deze panda prominent op de kinderstoel klaarligt.

Als het op kleding aankomt wanneer de oppas er is, trek ik ze meestal gewoon Kianao's Rompertje van Biologisch Katoen aan. Het is een prima basisstuk en werkt perfect om in laagjes aan te kleden. Het biologische katoen is bovendien superzacht voor hun huidje. Maar ik zal eerlijk zijn: mijn kinderen gebruiken lichtgekleurde kleding steevast als schietschijf voor lichaamssappen. Ze presteren het elke keer weer om precies een spuitluier tot hoog in de rug te produceren op het moment dat ik de deur uit ben, god hebbe hun zieltjes. De vlekken wassen er overigens verrassend goed uit als je er snel genoeg met vlekkenverwijderaar op duikt, maar ik zou het niet 'spuitluier-proof' noemen. Het is een geweldige basic, maar hou je verwachtingen realistisch als het op babypoep aankomt.

De boel voorbereiden zodat jij er tussenuit kunt knijpen

De andere truc die ik heb geleerd, is dat je een speciale "veilige zone" moet creëren waar de oppas op kan vertrouwen als ze even een flesje moet opwarmen of gewoon op adem wil komen. Als je ze achterlaat in een rommelige woonkamer, kruipt je baby zonder twijfel richting het enige stopcontact dat je vergeten was af te dekken.

Wij zetten de Houten Babygym in de hoek van de babykamer, en het is een redder in nood. Het is een stevige, houten A-frame met schattige dierenfiguurtjes die eraan hangen. Het ontwerp is bovendien esthetisch genoeg om mijn huis er niet uit te laten zien alsof er een neonkleurige plasticfabriek is ontploft. Dr. Miller riep nog iets over hoe het volgen van objecten hun visuele ontwikkeling en diepteperceptie bevordert, maar het enige dat ik weet is dat mijn baby vol blijdschap twintig minuten lang naar een houten olifantje mept. Zo heeft de oppas écht even haar handen vrij om de peuter in bed te leggen zonder dat er een baby krijsend aan haar enkels hangt.

Als je zelf een arsenaal wilt opbouwen aan spullen die je kinderen oprecht blij houden terwijl jij een paar uurtjes ontsnapt, kun je snuffelen in de collecties van Kianao om te zien wat past bij jouw persoonlijke chaos thuis.

Kijk, de realiteit van het moederschap is dat je nou eenmaal soms pauze nodig hebt, en het vinden van kinderopvang is op zichzelf al eng genoeg zonder dat true crime-documentaires het nog erger maken. Haal diep adem, negeer de seriemoordenaar-mythes, screen je oppassers meedogenloos streng, zorg dat er een betrouwbaar bijtspeeltje en goede snacks in de buurt zijn, en trek die deur achter je dicht. Je hebt een warme maaltijd verdiend. En als je overlevingspakket moet worden aangevuld voor je volgende avondje uit, scoor dan dat panda bijtspeeltje zodat de oppas in elk geval niet ontslag neemt.

De rommelige realiteit van een oppas screenen (FAQ)

Heeft Ed Gein echt op kinderen gepast?

Ja, hoe graag ik ook zou willen dat dit volledig verzonnen was door Hollywood: de man paste echt op de kinderen uit zijn geboorteplaats Plainfield. Hij was de lokale klusjesman, en de buren vertrouwden hem hun kinderen toe. Al die absurd gore details die je in films ziet, zoals dat hij kinderen lichaamsdelen liet zien of enge goocheltrucs met ze deed, zijn echter complete onzin en verzonnen. Hij is destijds uiteindelijk van de verdenking afgekomen in de zaak rondom verdwenen lokale tieners, en er is geen enkel bewijs dat hij ooit een baby iets heeft aangedaan. Toch is het genoeg om kippenvel van te krijgen.

Hoe doe je in hemelsnaam een achtergrondcheck bij een tiener?

Je kunt natuurlijk geen officiële FBI-check loslaten op een 15-jarige, dus je moet het speurwerk zelf doen. Ik vraag standaard om twee telefoonnummers van ouders waar ze eerder voor hebben opgepast. En ik bel ze daadwerkelijk op met de vraag of het kind vastgelijmd zit aan haar telefoon, of dat ze ook écht met de baby speelt. Ook kijk ik even rond op hun openbare social media. Want, ik ga eerlijk met je zijn, als ze TikToks posten terwijl ze op een peuter moeten letten, komen ze mijn huis niet in.

Wat is een redelijke prijs voor een oppas?

Dat hangt enorm af van waar je woont, maar hier op het platteland van Texas zie ik prijzen variëren van 15 tot 25 dollar per uur, afhankelijk van hoeveel kinderen je hebt. Het doet gewoon fysiek pijn aan mijn portemonnee om honderd dollar af te tikken puur om goedkoop een hapje te gaan eten met mijn man, maar je krijgt wel echt waar voor je geld. Als je iemand wilt die echt een EHBO-cursus heeft gevolgd en niet in slaap valt op je bank, moet je bereid zijn daarvoor te betalen.

Hoe weet ik of mijn baby veilig is als hij nog niet kan praten?

Dit is exact hetgeen wat me 's nachts wakker houdt. Aangezien een baby niet kan vertellen of de oppas hem de hele avond genegeerd heeft, moet je op gedragssignalen letten. Als mijn kind steevast hysterisch wordt als een bepaald persoon binnenloopt, of als de luier compleet doorweekt is als ik thuiskom, is dat voor mij het teken om iemand anders te zoeken. Je moet op je moedergevoel vertrouwen; als iets niet goed voelt, verwijder dan gewoon dat nummer.

Moet ik een nanny-cam gebruiken als ik de deur uitga?

Vroeger dacht ik altijd dat nanny-cams alleen voor paranoïde mensen waren, maar heel eerlijk: een simpele wifi-camera in de babykamer geeft me zo ontzettend veel rust. Ik zit heus niet in het restaurant constant op mijn telefoon te staren, maar even snel kunnen checken of de baby écht slaapt in z'n bedje en niet in z'n eentje ligt te huilen, maakt de paniek zo veel beter behapbaar. Vertel de oppas wel even dat er een camera hangt—het is super ongemakkelijk en bovendien vaak illegaal om ze stiekem te verstoppen.