De échte functieomschrijving van een merkambassadeur voor ouders

Het is precies 6:43 uur op een dinsdagochtend. Ik zit op de grond in de gang in een bevlekt Nirvana-shirt uit 2004 met welgeteld één sok aan. Ik probeer mijn vierjarige, Maya, om te kopen zodat ze stopt met het likken aan de plinten, in de hoop snel een fatsoenlijke foto van een babytrui voor Instagram te maken. De grootste fabel over de hele 'momfluencer'- of merkambassadeurswereld is dat je een huis nodig hebt dat eruitziet als een steriel, beige museum, en een kind dat daadwerkelijk meewerkt. Onzin. Dat is de grootste leugen die het internet ons ooit heeft verkocht.

Als je de officiële omschrijving van dit soort werk leest—het zakelijke papierwerk waarin staat wat er van je verwacht wordt—lijkt het alsof je een diploma in digitale marketing, een professionele lichtploeg en een baby die op commando slaapt nodig hebt. Maar laat me je vertellen hoe het er in het echte leven aan toe gaat als je besluit een duurzaam babymerk te vertegenwoordigen. Het is namelijk een chaos, het is luidruchtig en er is meestal heel veel koude koffie in het spel.

Mijn man Dave liep net langs, keek naar me terwijl ik op de grond lag met mijn telefoon in een onmogelijke hoek om de berg wasgoed te ontwijken, schudde zijn hoofd en ging nog meer koffie zetten. Hij snapt het niet. Hij denkt dat ik de hele dag alleen maar selfies maak. Als hij eens wist hoeveel fysiek uithoudingsvermogen er nodig is om een peuter zover te krijgen een houten speeltje vast te houden zónder het direct naar de hond te gooien.

De fabel van de perfecte esthetiek is klinkklare onzin

Ik weet nog goed dat ik me begon te verdiepen in het promoten van merken die biologische en milieuvriendelijke kinderspullen maken. Ik scrolde door perfect gestileerde feeds met moeders in zwierige linnen jurken die vol liefde naar hun onberispelijk schone baby's staarden. Het licht was altijd magisch. Het speelgoed lag in een perfect cirkeltje. Toen keek ik rond in mijn eigen woonkamer, die op dat moment was voorzien van een half opgegeten wafel op het vloerkleed, een luierdoos die ik nog naar het oud papier moest brengen, en Leo—toen twee jaar oud—met een van mijn onderbroeken als een soort pilotenhelm op zijn hoofd.

Ik dacht: tja, ik ben hier waarschijnlijk niet voor in de wieg gelegd. Ze willen perfectie.

Maar hier is het geheim. De écht slimme merken? Merken zoals Kianao die daadwerkelijk snappen hoe het ouderschap eruitziet? Die zitten helemaal niet te wachten op dat neppe beige museum. Ze willen de onderbroekenhelm-chaos. Want als een andere uitgeputte moeder om drie uur 's nachts door haar telefoon scrolt terwijl ze een onrustige baby voedt, wil ze geen linnen spookvrouw zien. Ze wil iemand zien die óók overleeft op droogshampoo en pure wilskracht.

Kortom, je huis hoeft niet perfect te zijn. Je moet gewoon eerlijk zijn. En misschien moet je weten hoe je het hondenbraaksel op de achtergrond uit de foto snijdt. Dat hoort gewoon bij overleven.

Dokter Aris en mijn paniek over veilig slapen

Oké, iets wat écht ontzettend belangrijk is—en wat me behoorlijk aanvloog toen ik begon met het online plaatsen van foto's van mijn kinderen—is het medische en veiligheidsaspect. Als je een babymerk vertegenwoordigt, kun je niet zomaar even een schattig dekentje in een ledikant gooien en het erbij laten. Het internet zal je genadeloos afstraffen, en eerlijk gezegd is dat maar goed ook.

Toen Leo werd geboren, gaf mijn kinderarts, dokter Aris—die eigenlijk een heilige is, want hij reageert serieus als ik hem om negen uur 's avonds foto's van gekke uitslag app—me de meest angstaanjagende, nuchtere preek over veilig slapen. Hij vertelde me over de officiële richtlijnen, en dat een bedje helemaal leeg hoort te zijn. Geen losse dekentjes, geen schattige knuffels, geen hoofdbeschermers. Helemaal niets. Alleen een stevig matras en een baby op zijn of haar rug. Ik was zo bang dat ik de eerste drie maanden van Leo's leven eigenlijk alleen maar naar hem heb gestaard om te controleren of zijn borstkas nog op en neer ging.

Dus als merken je vragen om content te maken, ga je er in feite mee akkoord om die veiligheid uit te stralen. Als ik foto's maak van slaapkleding of babyspullen, zweet ik peentjes terwijl ik dubbelcheck of er echt geen verdwaalde spuugdoek binnen een straal van drie meter van het bedje ligt. Je wordt een soort veiligheidsambassadeur, wat erg ironisch is voor iemand die regelmatig cornflakes als avondeten eet, maar het is niet anders. Je moet de dingen precies zo laten zien als artsen adviseren, zelfs als een gigantische pluchen teddybeer de foto wat "zachter" zou maken. Veiligheid gaat áltijd boven esthetiek. Ik denk oprecht dat het je een betere ouder maakt. Of in elk geval een meer paranoïde ouder.

Het houten ding dat mijn verstand redde

Laten we het over de producten zelf hebben, want als je online over een merk praat, kun je de spullen maar beter echt fijn vinden. Ik heb een vaste regel: ik post nergens over, tenzij het actief een driftbui in mijn huis heeft voorkomen.

Toen Leo ongeveer vier maanden oud was, had hij een fase waarin hij ging gillen alsof ik hem in de wildernis had achtergelaten zodra ik hem even neerlegde. Ik kon niet koken. Ik kon niet naar de wc. Ik kon nauwelijks ademhalen. Toen kregen we de Regenboog Babygym.

Ik weet het, ik weet het. Een houten babygym klinkt als het ultieme cliché voor de hippe moeder. Maar jongens, dit ding is pure magie. Ik legde hem eronder op het kleed in de woonkamer en hij... stopte gewoon met huilen. Hij staarde naar het kleine gehaakte olifantje alsof het zijn nieuwe beste vriend was. Dokter Aris had ooit iets gemompeld over hoe contrasterende vormen en natuurlijke texturen helpen bij het opbouwen van neurale paden of synapsen of zoiets in die kleine hersentjes. Ik snap niets van de wetenschap erachter, ik weet alleen dat het kijken naar de verschillende hoogtes van de houten ringen ervoor zorgde dat Leo zich zo hard concentreerde dat zijn wenkbrauwtjes ervan gingen fronsen.

Het is gemaakt van duurzaam hout, de kleuren zijn aards maar nog steeds interessant genoeg voor een baby, en er komt geen agressieve elektronische muziek uit waarbij ik mijn eigen oren van mijn hoofd wil rukken. Ik kon oprecht een kopje koffie drinken terwijl hij naar de speeltjes mepte. Het groeit ook met ze mee. Maya gebruikte het uiteindelijk om zich aan op te trekken toen ze leerde staan. Ik hou echt zielsveel van dit ding. Als een merk wil dat ik over zo'n product praat, schreeuw ik het van de daken, want dit ding heeft me tien minuten van mijn ochtend teruggegeven.

Als je verdrinkt in vals zingend plastic speelgoed, kijk dan eens naar de biologische collecties van Kianao. Het is een soort visuele verfrissing voor je woonkamer.

Waarom ik trouw heb gezworen aan siliconen (zelfs al is het geen magie)

Nu is niet álles een wonderbaarlijke levensredder. Soms test je een product en dan is het gewoon... oké. Het doet wat het moet doen, maar het voorkomt niet dat je kind zich als een wilde wasbeer gedraagt.

Neem bijvoorbeeld het Siliconen Walrus Bordje. Het merk wil dat je vertelt over hoe geweldig de zuignap is en dat deze knoeien voorkomt. En ja, die zuignap is echt ijzersterk. Het plakt aan het blad van de kinderstoel als secondelijm. Het materiaal is 100% BPA-vrij en ik vind het heerlijk dat ik hem gewoon in de vaatwasser of magnetron kan gooien, want ik ben ongelooflijk lui als het op afwassen aankomt.

Maar hier is de eerlijke waarheid: Maya is sterk. Echt angstaanjagend sterk. Als zij besluit dat ze klaar is met haar doperwtjes, vindt ze wel een manier om haar kleine, plakkerige vingertjes onder de rand van die zuignap te wurmen, het vacuüm te verbreken en de walrus door de keuken te lanceren. Het bordje zelf is praktisch onverwoestbaar, wat geweldig is want het stuitert op de tegels zonder te breken, maar het houdt een voedseltornado niet tegen als je peuter extreem gemotiveerd is. Het is een schattig bordje. Het helpt bij het verdelen van porties. Het leert je kind alleen niet op magische wijze tafelmanieren aan. Niets kan dat.

De pluizensituatie in mijn luiertas

Toch moet ik zeggen dat het enige onopvallende kleine accessoire dat ik ál mijn nieuwe moedervriendinnen verplicht om te kopen, de Fopspeenhouder is.

Mijn luiertas was vroeger een soort zwart gat. Op de bodem lag een laag verkruimelde rijstwafels, mysterieuze pluisjes, zand van een speeltuinbezoekje van drie maanden geleden en verfrommelde kassabonnen. Een natte speen daarin laten vallen was in feite de doodsteek voor de hygiëne. Dit kleine siliconen hoesje hang je gewoon met een lusje aan de buitenkant van de tas. Je stopt de speen erin, hij blijft schoon, en je kunt het hoesje uitkoken om het te steriliseren als het onvermijdelijk een keer in een plas water valt. Het is simpel, het werkt, en ik hoef geen pluisjes meer van een speen te krabben terwijl er een baby in mijn oor schreeuwt. Win-win.

De vaardigheden die je écht nodig hebt om dit te overleven

Dus, als je naar de eisen voor een rol als merkambassadeur kijkt en in paniek raakt omdat je niet weet wat "KPI's" of "conversiefunnels" zijn: haal even diep adem. Dat bedrijfstaaltje heb je helemaal niet nodig. Wat je wél echt nodig hebt, zijn overlevingsvaardigheden voor het echte leven.

Dit is hoe de échte eisenlijst eruitziet:

• Extreem veel geduld: Je bent drie kwartier bezig om een foto klaar te zetten, waarna je kind agressief door zijn rompertje van biologisch katoen heen poept op de seconde dat je op de opnameknop drukt. Je moet er oké mee zijn om gewoon te lachen om de letterlijke stront.
• Kunnen functioneren zonder slaap: De helft van de tijd bewerk ik een Reel op mijn telefoon, in het donker, om twee uur 's nachts tijdens het voeden. Je doet gewoon wat je moet doen.
• Een dikke huid: Het internet is een gekke plek. Mensen zullen opmerkingen maken over hoe je huis eruitziet, hoe het haar van je kind is gekamd, of over het feit dat je plinten stoffig zijn. Laat het gaan. Blokkeer en verwijder. Bescherm je eigen gemoedsrust.
• Kletsen in de community: Ze noemen het "community engagement", maar eigenlijk betekent het gewoon bijkletsen met andere moeders in Facebookgroepen, kortingscodes delen en gezamenlijk klagen over de slaapregressie van vier maanden. Je praat eigenlijk gewoon met lotgenoten.

Kwartjes verdienen terwijl je langzaam gek wordt

Ik krijg altijd vragen over het geld. Zoiets als: "Sarah, ben je stiekem rijk geworden van het posten van foto's van Maya in een mutsje?"

Oh god, nee. Nee, nee, nee. De vergoeding voor dit soort dingen werkt meestal via affiliate links. Je krijgt een persoonlijke code, je deelt die met je volgers, en als iemand een speelkleed koopt omdat ze jouw post hebben gezien, krijg je zo'n 10% of 15% van de verkoop.

Het is een zakcentje. Het betaalt voor mijn overdreven ijskoffieverslaving. Het dekt mijn willekeurige online aankopen die ik midden in de nacht doe. Héél soms, als een reel viral gaat omdat Leo op de achtergrond iets compleet waanzinnigs deed, verdien ik genoeg om de boodschappen voor een week te betalen. Maar het is vooral een leuke manier om gratis babyspullen van hoge kwaliteit te krijgen die ik anders tóch al wilde kopen, en om in contact te komen met andere ouders die zich ook in hun voorraadkast verstoppen om in alle rust een oud mariakaakje te eten.

Je doet dit niet om miljonair te worden. Je doet het omdat je het oprecht belangrijk vindt om veilige, gifvrije spullen voor je kinderen te gebruiken, en omdat je er stiekem van geniet om je hele leven op het internet te gooien. Zo simpel is het eigenlijk.

Als je er klaar voor bent om de chaos te omarmen en echt wil zien welke producten de hype waard zijn, moet je gewoon eens op de website gaan rondkijken. Zoek iets waar je oprecht dol op bent voordat je het überhaupt aan iemand anders probeert te verkopen.

Klaar om je babyspullen een upgrade te geven zonder het milieu (of je eigen gezond verstand) in gevaar te brengen? Bekijk de Kianao-collecties en ontdek wat écht werkt voor jouw gezin.

Veelgestelde vragen

Heb ik duizend volgers nodig om een merk te vertegenwoordigen?
Echt niet. Eerlijk gezegd geven veel merken de voorkeur aan "micro-influencers" (wat een chic woord is voor heel normale mensen met een paar honderd volgers). Ik begon toen ik iets van 400 volgers had, en ik weet vrij zeker dat 350 daarvan gewoon vriendinnen van mijn moeders kaartclub waren en oud-klasgenoten die kwamen gluren of ik al dik was geworden. Merken willen échte interactie, geen gekochte volgers.

Hoe maak je goede foto's met een huilende baby?
Niet. Serieus, gewoon niet. Als Maya een driftbui heeft, gaat de telefoon weg. Maar de truc die ik gebruik als ze gewoon een beetje wiebelig zijn, is een video maken in plaats van een foto. Dan scroll ik frame voor frame door de video en maak een screenshot van de ene milliseconde waarop ze er toevallig vredig en als een engeltje uitzien. Het is allemaal schone schijn, vrienden.

Is dat geld van die affiliate links echt de moeite waard?
Dat hangt er vanaf hoeveel je van koffie houdt. Voor mij wel. Het is ontzettend vrijblijvend. Als ik een week niet post omdat mijn hele huishouden buikgriep heeft, word ik door niemand ontslagen. Dan verdien ik die week gewoon geen koffiegeld. Het is een leuke extra bonus, maar zeg alsjeblieft je baan niet op in de veronderstelling dat je je hypotheek gaat afbetalen met een kortingscode van 10%.

Wat als mijn huis geen specifieke esthetiek heeft?
Als je huis áltijd perfect gestyled is terwijl er een peuter woont, vertrouw ik je sowieso al niet. Laat de troep maar zien. Snijd de echt vieze dingen uit de foto als je wilt, maar maak je niet druk om een perfect bijpassende beige bank en neutrale houten vloeren. Echte ouders herkennen zich in echte huizen. Zorg er gewoon voor dat de belichting goed is—zet een raam open, doe dat gele plafondlicht uit, en je bent er helemaal klaar voor.

Hoe streng zijn de veiligheidsregels bij het plaatsen van content?
Ontzettend streng. Dus neem dit echt serieus. Als je een foto plaatst van een pasgeboren baby in een bedje met een los dekentje of een knuffel, zal het merk je vragen om het offline te halen, en andere moeders zullen je hier (terecht) op aanspreken in de reacties. Houd je aan de officiële richtlijnen alsof je leven er vanaf hangt. Het is beter om een saaie foto van een leeg ledikantje te hebben dan per ongeluk een onveilige slaapomgeving te promoten.