Waarom het babydrama van Tate in Days of Our Lives me in blinde paniek bracht

Afgelopen dinsdag zat ik tot mijn knieën in een berg eenzame peutersokken. Terwijl ik mijn baby van vier maanden als een soort menselijke fopspeen aan de borst had en piepkleine vinylletters van een stapel vrijgezellenfeest-bekers voor mijn Etsy-shop probeerde te peuteren, werd mijn middag compleet overhoopgehaald door mijn favoriete guilty pleasure soap. Meestal heb ik Days of Our Lives gewoon op de achtergrond aanstaan. De compleet absurde verhaallijnen zorgen er namelijk voor dat mijn drukke, chaotische leven hier op het platteland van Texas in vergelijking best normaal lijkt. Maar toen de verhaallijn waarin Tate Black en Sophia Choi hun stiekeme tienerzwangerschap verborgen hielden zijn hoogtepunt bereikte, liet ik letterlijk een handvol plakkerig vinyl op het vloerkleed vallen. Sophia had net in het geheim een kind gebaard en hem in een vondelingenluik bij de brandweer gelegd, terwijl ze keihard tegen Tate loog over een traditionele adoptie. Ineens kreeg ik het helemaal benauwd bij de gedachte dat mijn eigen vierjarige ooit groot wordt.

Mijn oudste rent momenteel door de achtertuin in de vaste overtuiging dat het eten van zand hem superkrachten geeft. Maar daar op de bank kon ik alleen maar denken aan het feit dat hij op een dag een tiener zal zijn met gierende hormonen en een brein dat nog niet volledig is ontwikkeld. Als je denkt dat je afstandsbediening verstoppen en doen alsof tieners geen vreselijke, levensveranderende fouten maken in het donker je gezin gaat behoeden voor een crisis, dan staat je over een jaar of tien een keiharde realitycheck te wachten.

Luikjes in de stenen muur

Ik dacht altijd dat die wetten rondom vondelingenluikjes gewoon een dramatisch tv-cliché waren, bedacht door schrijvers die snel een baby uit het script moesten schrijven. Mijn oma fluisterde altijd boven haar kopje thee over "meisjes die een zomer weggingen", de schat. Alsof doen alsof tienerzwangerschappen in onze postcode niet bestonden, ons op de een of andere manier veilig hield. Maar nadat ik zag hoe Sophia haar baby in dat luik achterliet, dook ik in een rabbit hole op mijn telefoon terwijl de baby nog steeds aan de borst lag.

Mijn huisarts, Dr. Evans, had terloops weleens over deze luikjes verteld toen ik diep in de greep was van post-partum angst na de geboorte van mijn tweede kind en ik ervan overtuigd was dat ik in alles faalde. Blijkbaar heeft bijna elke Amerikaanse staat inmiddels wel een variant van deze wet. Van wat ik begreep uit mijn hectische late-night Google-sessies, zijn deze vondelingenkamers of -luikjes heuse klimaatgecontroleerde couveuses, rechtstreeks ingebouwd in de buitenmuur van brandweerkazernes of ziekenhuizen. Je doet het deurtje open, legt de baby erin en zodra de deur sluit, gaat er binnen een soort stil alarm af zodat de hulpverleners weten dat er een kindje is. Ik snap de techniek niet helemaal van hoe ze de lucht daar binnen laten circuleren enzo, maar mijn gedachten gingen meteen uit naar hoe doodsbang een zestienjarig meisje wel niet moet zijn om te denken dat een metalen bak in een steegje haar enige uitweg is. Het is hartverscheurend om over na te denken, maar weten dat deze legale, anonieme afgiftepunten bestaan zonder de dreiging van een politieondervraging, is natuurlijk stukken beter dan de tragische verhalen die je soms in het avondnieuws voorbij ziet komen.

Precies rond de tijd dat het reclameblok begon, besloot mijn jongste dat hij klaar was met drinken en begon hij agressief op mijn sleutelbeen te kauwen. Ik zal maar eerlijk met jullie zijn: de Siliconen Panda Bijtring met Bamboe voor Pijnlijke Tandjes is de enige reden dat ik die middag niet gek ben geworden. Ik stopte deze kleine panda in zijn mondje en het was op slag stil. Hij kan de platte vorm echt goed vasthouden met zijn onhandige knuistjes, wat een wonder is, want meestal slaat hij zichzelf met zijn speelgoed in zijn oog. Voor zo'n vijftien euro is hij goedkoper dan een fancy latte en zéker goedkoper dan de ambachtelijke houten bijtringen die mijn schoonmoeder kocht en waar hij alleen maar splinters van kreeg.

Nu had ik ook de Siliconen Eekhoorn Bijtring met Eikeltje van dezelfde site besteld, puur omdat dat eikeltje er zo schattig uitzag op het scherm van mijn telefoon. Eerlijk? Die is gewoon 'oké'. De ronde vorm betekent dat de seconde dat hij hem laat vallen, hij rechtstreeks onder mijn zware antieke bank rolt. Ik breng dus de halve dag op handen en knieën door om hem tussen de stofwolken vandaan te vissen. Hou het lekker bij de panda, lieve mama's. Die blijft tenminste liggen.

De gebroken beloftes van latex

De grootste bron van drama in de verhaallijn van de soap was dat Tate en Sophia oprecht dachten dat ze veilig waren omdat ze een condoom hadden gebruikt. Dat zorgde ervoor dat Tate doordraaide en dacht dat hij misschien niet eens de vader was. Ik moest hardop lachen (en maakte daarbij de baby wakker), want mijn zand-etende vierjarige is het levende bewijs waarom je niet op slechts één verdedigingslinie kunt vertrouwen. Hij was namelijk een regelrechte 'oeps, de pil werkte niet'-verrassing.

Toen ik mijn gynaecoloog uithoorde over hoe ik in vredesnaam zwanger kon raken terwijl ik mijn pillen zo trouw slikte, gaf ze me een diep meelijwekkende blik. Ze vertelde me dat condooms en de pil in de echte wereld aan de lopende band falen, omdat we vermoeide, feilbare mensen zijn. Als je een condoom gebruikt zoals een gemiddelde klungelende tiener op de achterbank van een auto, schijnen er elk jaar nog steeds zo'n 13 op de 100 meisjes naar twee roze streepjes op een test in het toilet van een tankstation te staren. Ik zie nu al op tegen het 'bloemetjes en de bijtjes'-gesprek met mijn jongens, want mijn eigen moeder gooide in 1996 alleen maar een stoffig foldertje van de huisarts naar mijn hoofd en liep de kamer uit. Opgroeien in Texas betekende dat onze seksuele voorlichting voornamelijk bestond uit een purity ring en de dreiging van eeuwige verdoemenis. Ik ga mijn zoons recht in de ogen moeten aankijken en ze vertellen dat vertrouwen op één stukje rubber net zoiets is als een papieren parapluutje gebruiken tijdens een orkaan.

Als jij momenteel te maken hebt met een verrassende gezinsuitbreiding, of het nou door falende anticonceptie komt of gewoon een happy accident was, en je in paniek raakt door de enorme hoeveelheid spullen die zo'n klein mensje nodig heeft: die paniekaanval kun je mooi overslaan. Neus gewoon even door de collectie biologische babykleding om je basisbenodigdheden op orde te krijgen zonder dat je er al te veel over na hoeft te denken.

Over basics gesproken: precies op het moment dat Tate op het scherm he-le-maal doordraaide omdat hij zijn ouderlijke rechten had afgestaan nog voordat hij zijn kind had kunnen zien, had mijn jongste een spuitluier van bijbelse proporties. Godzijdank had ik hem de Mouwloze Romper van Biologisch Katoen aangetrokken. Kijk, ik koop meestal gewoon die goedkope, kriebelige multipacks uit de grote warenhuizen, want kinderen ruïneren alles wat ze aanraken. Maar dit biologische katoen overleeft mijn agressieve wasroutine met kokendheet water echt. Het kromp niet tot een stijf poppenshirtje en de hals rekt zó ver mee dat ik de hele bende naar beneden over zijn schouders kon trekken, in plaats van die mosterdkleurige poep over zijn hoofd en door zijn haar te moeten vegen. Dat detail alleen al is zijn gewicht in goud waard.

De tienerjongens die achterblijven

Toen mijn man, ruikend naar diesel en zweet, thuiskwam van zijn werk als uitvoerder in de bouw, viel ik hem nog net niet aan in de keuken om even goed te klagen over de tienervader-verhaallijn in de soap. Het programma deed serieus iets verrassends: ze lieten zien dat Tate actief aan het rouwen was. In het echte leven richt de maatschappij vrijwel altijd de volle spotlights op de tienermoeder en wordt de tienervader behandeld als een soort waardeloze grap of een wazig decorstuk op de achtergrond.

Maar deze jongen op tv rouwde oprecht om het feit dat hij zijn kind verloor aan een rechtssysteem waar hij totaal geen controle over had. Het raakte echt een gevoelige snaar bij me. Het deed me denken aan de dag dat we onze oudste mee naar huis namen uit het ziekenhuis. Mijn man was een dertiger met een goed pensioen en een hypotheek, en hij zag er compleet gesloopt uit door de stress van het vastmaken van een baby in een autostoeltje. Ik herinner me dat ik om twee uur 's nachts tijdens het voeden een artikel las waarin stond dat tienervaders een enorm risico lopen om zonder diploma van school te gaan en in een zware depressie te belanden door de stress. We kijken gewoon naar deze jongens, kloppen ze op de schouder en vertellen ze dat ze 'zich als een man moeten gedragen' en het maar moeten oplossen. Waardeloos advies dat levens verwoest.

Uiteindelijk sloten we de avond af terwijl ik nóg steeds aan het tieren was over fictieve personages, en ik mijn fris gewassen baby inbakerde. Ik wikkelde hem lekker strak in de Hypoallergene Bamboe Babydeken met Blauwe Bloemenprint. Hij is best prijzig, daar zal ik niet over liegen, maar mijn middelste kind heeft vreselijk, nattend eczeem op zijn benen en deze specifieke bamboestof is letterlijk het enige materiaal in ons huis waar hij geen boze, rode vlekken van krijgt wanneer hij onvermijdelijk het dekentje van zijn kleine broertje afpakt.

Laat je niet compleet overrompelen door het onvoorspelbare drama van het opvoeden van kinderen. Je kunt op z'n minst een voorraadje aanleggen van de dagelijkse essentials die écht doen wat ze moeten doen. Neem een kijkje in de shop en scoor wat je nodig hebt voordat de volgende groeispurt eraan komt.

Vragen die ik mezelf stelde terwijl ik naar de tv riep

Hoe werken vondelingenluiken eigenlijk als een tiener te bang is om met iemand te praten?
Volgens de uitleg van mijn huisarts is dat nou juist het hele punt. De tiener hoeft met helemaal niemand te praten of een vragenlijst in te vullen. Ze lopen gewoon naar de buitenmuur van de brandweerkazerne, openen de zware lade, leggen de baby in het wiegje binnenin en doen het dicht. Het alarm gaat alleen binnen in het gebouw af voor de hulpverleners, zodat de ouder letterlijk gewoon de nacht in kan wandelen zonder te worden achtervolgd of gearresteerd.

Zijn condooms echt zo slecht in het voorkomen van een zwangerschap?
Tja, mijn gynaecoloog lachte me nog net niet uit toen ik aannam dat ze een soort magisch krachtveld waren. Ze werken fantastisch in een perfect steriele laboratoriumomgeving, maar tieners zijn onhandig en hebben haast. Als je in de echte wereld alleen daarop vertrouwt, ligt het faalpercentage veel hoger dan wie dan ook durft toe te geven tijdens de biologieles. Daarom ga ik mijn zoons terroriseren met het advies om altijd twee vormen van bescherming te gebruiken.

Waarom negeren we tienervaders compleet als ze het overduidelijk moeilijk hebben?
Omdat de maatschappij een vreemde, ouderwetse obsessie heeft met jongens elke emotie te laten onderdrukken die ze hebben. We verwachten dat ze ofwel in één nacht magisch transformeren tot een 40-jarige kostwinner, of we schrijven ze gewoon af als een verloren zaak. Niemand wil de moeite nemen en betalen voor therapie voor een zestienjarige jongen die rouwt om een baby die hij niet mag opvoeden.

Zou ik eigenlijk wel soaps moeten kijken waar mijn kinderen bij zijn?
Luister, mijn vierjarige denkt dat de honden op tv rechtstreeks tegen hém praten en mijn baby staart toch alleen maar naar de plafondventilator. Ze hebben werkelijk geen idee wat overspel of geheime vaderschapstesten zijn. Pak die kleine momentjes voor jezelf waar je kunt, zelfs als dat betekent dat je kijkt naar dramatische, rijke mensen die tegen elkaar schreeuwen terwijl jij onderbroeken opvouwt.

Wat moet ik in vredesnaam doen als mijn eigen tiener ooit echt zwanger bij me aanklopt?
Het zweet brak me oprecht uit toen ik dit typte. Maar áls het gebeurt, is mijn strijdplan om mijn mond te houden, ze te knuffelen en te proberen onthouden dat welke woede of teleurstelling ik ook voel, het in het niet valt bij de pure paniek die zíj ervaren. Je kunt later altijd nog schreeuwen over dat gescheurde condoom—op dat moment hoef je alleen maar hun moeder te zijn.