Trotse, curvy mama zoekt verdwenen vader: Mijn 3 uur 's nachts doomscroll-notities

Lieve Priya van afgelopen november. Je zit nu op de gesloten deksel van de wc beneden. De badmat is vochtig onder je blote voeten, want je man heeft drie uur geleden gedoucht en de afzuiging niet aangezet. Het scherm van je telefoon staat op de laagste helderheid en verlicht de donkere badkamer net genoeg om de was te zien die je nog niet hebt opgevouwen. Je bent al vijfenveertig minuten doelloos aan het scrollen, omdat de baby eindelijk slaapt en je brein simpelweg weigert uit te schakelen.

Op de een of andere manier ben je beland bij een soort verticale micro-soap. De advertentie waarop je klikte ging over iets belachelijks: een trotse, volslanke meid die op zoek is naar de verdwenen vader van haar baby, nadat hij haar verliet voor een miljardairserfgename. Je kijkt naar een saga van negentig afleveringen in stukjes van een minuut. En je houdt niet eens van soaps.

We moeten het even hebben over waarom je hiernaar kijkt, en wat er de komende zes maanden écht gaat gebeuren. Je staart naar deze fictie omdat de realiteit van de kraamtijd voelt alsof je bent gedropt in een level-1 traumacentrum waar de behandelend arts net is weggelopen en jou de leiding heeft gegeven. Je kijkt naar een verhaal over een vader die verdwijnt, omdat een donker, uitgeput deel van jou zich afvraagt hoe je zou overleven als je dit helemaal alleen moest doen. Je kijkt naar een verhaal over een vrouw wier lichaam is veranderd, omdat dat van jou net precies hetzelfde heeft gedaan.

De klinische realiteit van afwezige vaders

Luister, je bent geen alleenstaande moeder, maar je projecteert vanavond behoorlijk. Jij en je man zitten gewoon midden in de tropenweken met een pasgeboren baby en snauwen elkaar af over wie er als laatste de flesjes heeft afgewassen. Maar je kijkt naar deze series en denkt aan de alleenstaande moeders die je vroeger in het ziekenhuis zag.

Ik heb duizenden van dit soort gevallen gezien op de kinderspoedeisende hulp. Een vermoeide vrouw komt binnen met een koortsige baby, en op het intakeformulier staat bij de tweede ouder simpelweg 'afwezig'. In de soaps ziet het er glamoureus uit, alsof de afwezige vader ineens weer opduikt met een zwarte creditcard en het plotselinge besef dat hij fout zat. Het echte leven is gewoon een moeder die probeert uit te vogelen hoe ze haar baby kan vasthouden terwijl ze met één hand verzekeringspapieren op een klembord invult.

Toen ik nog op de afdeling werkte, sprak dokter Gupta vaak met de oudere kinderen over hun afwezige ouders. Hij zag eruit alsof hij sinds eind jaren negentig niet meer had geslapen en leefde op oudbakken crackertjes uit de pauzeruimte. Hij vertelde de moeders altijd dat kinderen die afwezigheid vaak internaliseren als hun eigen schuld. Alsof ze niet stil genoeg of lief genoeg waren om een ouder bij zich te houden. Ik weet vrij zeker dat de officiële kindergeneeskundige richtlijnen zeggen dat je het gesprek volkomen neutraal moet houden als ze vragen waar hun vader is. Je zegt gewoon dat hij ver weg woont, maar dat het huis vol liefde is, en daar laat je het bij.

Mocht zo'n man in het echte leven ooit weer opduiken, dan laat je hem niet zomaar intrekken zoals in die series. Je pakt het langzaam aan. Het is eigenlijk net zoiets als het herintroduceren van vast voedsel na een zware darmobstructie. Als je het overhaast, wordt het een puinhoop en eindigt er iemand met pijn. Je bouwt het contact rustig op, houdt toezicht, en beschermt bovenal de emotionele basis van het kind. Maar daar hoef jij je nu helemaal geen zorgen over te maken. Je man ligt te snurken in de logeerkamer. Ga hem wakker maken en laat hem de ochtenddienst draaien.

Je lichaam is een actieve plaats delict

Laten we het even hebben over die volslanke meid uit het drama waar je nu zo door geobsedeerd bent. In aflevering twaalf verliest de hoofdpersoon op magische wijze dertig kilo en krijgt ze plotseling het respect van de directie én van haar terugkerende ex. Het is een compleet toxisch wrakhout van een verhaallijn.

Ik herinner me dat ik tijdens een nachtdienst ooit een medisch artikel las dat onze hele culturele 'bounce-back'-obsessie direct in verband bracht met postnatale depressies. Het was verpakt in een hoop klinisch jargon, maar de kern was dit: je lichaam haten terwijl het probeert te herstellen van het laten groeien van een mens, is de snelste weg naar een mentale crisis. Je zit nu op de wc naar je buik te staren en je af te vragen of dit ooit weer als jouw eigen lichaam gaat voelen.

Het is jóuw lichaam, meid. Het heeft net een heftig incident overleefd. We zouden toch ook niet tegen het slachtoffer van een auto-ongeluk zeggen dat ze twee maanden nadat het gips eraf is, een bikini moet aantrekken en de catwalk op moet? Behandel je lichaam als een patiënt die net is geopereerd. Blijf goed gehydrateerd, neem je rust, en stop met eisen dat het er precies zo uitziet als vóór dit hele trauma.

Het enige waar je je nu op hoeft te focussen, is dat je kleding voor jezelf en voor je baby kiest waarin je niet de neiging krijgt om uit je vel te springen. Daarover gesproken: je moet die stugge, synthetische rompertjes die je tante heeft gestuurd écht weggooien.

Ik heb uiteindelijk de Babyromper van Biologisch Katoen van Kianao gekocht en dat heeft mijn ochtenden serieus veranderd. Ik weet dat het klinkt als een overdrijving, maar als je te maken hebt met een krijsende baby die er een hekel aan heeft als er iets over diens hoofd wordt getrokken, is elasticiteit een medische noodzaak. Het biologische katoen is belachelijk zacht, wat betekent dat het niet van die boze rode striemen op de babybeentjes achterlaat. Vorige week hadden we een spuitluier die de wetten van de natuurkunde tartte, en dankzij de envelophals kon ik de romper gewoon naar beneden over de beentjes trekken, in plaats van dat ik dat hele biohazard-gevaar over het gezicht van mijn kind moest sleuren. Het werkt gewoon. Koop er drie in neutrale kleuren en stop ermee om de baby in piepkleine spijkerbroekjes te willen wurmen.

Bekijk hier hun andere biologische kleding, voordat je nog meer nutteloze outfits koopt.

Dingen die we hier in huis écht gebruiken

Over een maand of drie begint de baby op alles te kauwen wat los of vast zit. De salontafel, jouw vingers, de staart van de hond. Je raakt dan in paniek en koopt twintig verschillende bijtspeeltjes die je in Instagram-advertenties voorbij hebt zien komen.

Bespaar je de moeite en het geld. Wij kwamen uiteindelijk uit bij de Panda Bijtring en die is helemaal prima. Het is letterlijk gewoon een stukje voedselveilige siliconen in de vorm van een beer. Hij zingt niet, geeft geen licht en maakt geen verbinding met een of andere app. En juist dáárom is hij zo goed. Je gooit hem gewoon in de vaatwasser als hij onder de tapijtvezels zit. Soms leg ik hem in de koelkast, want de kou lijkt het tandvlees een paar minuutjes te verdoven, wat mij net genoeg tijd geeft om een half kopje koffie te drinken. Hij doet wat hij moet doen zonder extra herrie in huis toe te voegen.

Aan de andere kant kregen we ook de Zachte Baby Bouwblokkenset. De website zegt dat ze geweldig zijn voor vroege wiskundige concepten. Luister, mijn kind gooit ze gewoon naar de televisie. Ze zijn zacht, wat top is want daardoor laten ze geen deuken achter in de muur, maar ze stuiteren ook in de donkerste hoekjes onder de bank waar de stofzuiger niet bij kan. Ze zijn oké als je de energie hebt om op de grond torens te bouwen, maar op de meeste dagen laat ik hem gewoon lekker op die panda kauwen.

De app afsluiten en gaan slapen

Dus hier is het advies dat ik, vanuit de toekomst, voor je heb. Sluit TikTok af. Sluit de app van die verticale soap. De trotse volslanke vrouw gaat in aflevering negentig trouwen met de miljardairsvader, en niets van dat alles heeft ook maar enige invloed op jouw leven.

Jouw leven is plakkerig, luidruchtig en uitputtend. Je huwelijk vereist echte communicatie, geen dramatische monoloog in de stromende regen. Je lichaam zal nog een hele tijd zachter en breder zijn, en dat is nou eenmaal de biologische toegangsprijs om je kind in leven te houden. Je doet het gewoon hartstikke goed, en dat is alles wat er op de eerste hulp van je gevraagd kan worden.

Was je gezicht. Ga naar bed. De baby wordt over precies twee uur weer wakker.

Bekijk hier de rest van de babyspullen zodra je weer wakker bent.

De nachtelijke vragen

Waarom vragen kinderen op de slechtste momenten naar afwezige ouders?

Omdat het hun brein niets uitmaakt dat je midden in de rij bij de kassa van de supermarkt staat. Ze verwerken informatie nu eenmaal in willekeurige piekmomenten. Je moet gewoon even ademhalen, een saai en neutraal antwoord geven over hoe gezinnen er allemaal anders uitzien, en ze een crackertje geven. Maak het niet ongemakkelijk, dan doen zij dat ook niet.

Hoe stop ik met het haten van mijn postpartum lichaam?

Helemaal stoppen zul je waarschijnlijk niet doen, en dat is gewoon de harde waarheid. Ik heb simpelweg broeken gekocht die echt passen, in plaats van mezelf in mijn oude kleding te proppen. Wanneer je stopt met het dragen van kleding die letterlijk pijn doet, denk je ook een stuk minder na over je lichaam. Het wordt gewoon weer het voertuig dat je van het koffiezetapparaat naar de bank brengt.

Is het erg dat ik geobsedeerd ben door foute soaps?

Je brein draait momenteel op drie uur gefragmenteerde slaap. Je hebt simpelweg niet de cognitieve bandbreedte voor een documentaire over klimaatverandering. Je hebt goedkope dopamine nodig. Ga je partner alleen niet vergelijken met de fictieve miljardairs die op magische wijze precies weten hoe ze een huilbaby moeten troosten. Die mannen bestaan namelijk niet.

Wat als ik oprecht een alleenstaande moeder ben die dit alleen doet?

Dan overleef je een dienst zonder achtervang en mag je echt íedere standaard van perfectie loslaten. Papieren bordjes voor het avondeten. Schermtijd wanneer jij moet douchen. Je bouwt een community op met andere moeders, want als je dit in een isolement doet, ga je eraan onderdoor. Vind vrouwen die het niets uitmaakt als jouw huis een bende is.

Wanneer wordt de newborn-fase makkelijker?

Rond de vierde maand trekt de mist net ver genoeg op om je te realiseren dat je niet dood bent gegaan. Ze beginnen in net iets langere blokken te slapen en met een beetje geluk lachen ze welbewust naar je. Makkelijk wordt het niet, maar het wordt wel behapbaar. Je past je aan de chaos aan. Het wordt je nieuwe normaal.