De waarheid over de Cringe Ass Nae Nae Baby-meme en sharenting

Ik zat in 2018 in ons plaatselijke koffietentje in een afschuwelijke mosterdgele trui waarvan ik oprecht dacht dat hij me de look van een coole creatieveling uit Brooklyn gaf, maar waardoor ik er eigenlijk gewoon uitzag alsof ik geelzucht had. Het regende buiten — van die vieze, horizontale novemberregen — en mijn tweejarige dochter Maya was op dat moment een schrikbarende hoeveelheid spaghettisaus op de knie van mijn favoriete Zara-spijkerbroek aan het smeren. Ik had absoluut geen lichte spijkerstof moeten dragen in de buurt van een peuter, maar ik had slaapgebrek en nam niet de beste beslissingen. Dus natuurlijk pakte ik mijn telefoon in plaats van haar te stoppen. Ik maakte een foto van haar midden in een driftbui, saus overal, met een rood en woedend gezicht. Ik vond het hilarisch. Ik bedacht er een grappig bijschrift bij over het "moederleven" en plaatste het op mijn volledig openbare Instagram-account, zodat mijn ruim duizend volgers het konden zien.

Mijn man Greg keek op van zijn lauwe zwarte koffie, zuchtte en vroeg of ik haar driftbui nou echt met de hele wereld moest delen. Ik rolde met mijn ogen en vertelde hem dat hij het gewoon niet begreep, dat moeders herkenbaar moeten zijn, dat het wel prima was.

Ik had het zo ontzettend mis. Maar er was jaren later een bizarre, volkomen onzinnige internetgrap voor nodig om me eindelijk te laten inzien wat een enorme fout ik aan het maken was.

Het incident met de plakkerige iPad

Spoel even door naar vorige week. We waren op een familiebarbecue en Maya — inmiddels zeven en veel te opmerkzaam — zat in een hoekje ineengedoken naar iets te kijken op de ongelooflijk plakkerige iPad van haar dertienjarige neef. Ik probeerde in alle rust een hotdog te eten, toen ik Maya luid en duidelijk hoorde vragen wat een "cringe dancing nae nae infant" was. Ze gebruikte weliswaar het daadwerkelijke scheldwoord, maar je begrijpt wat ik bedoel. Ik verslikte me bijna in mijn broodje. Ik morste de helft van mijn cola light over mijn shirt.

ECHT, WAT?

Ik stampte ernaartoe, ervan overtuigd dat mijn tienerneefje haar iets extreem ongepasts liet zien. Hij rolde met zijn ogen met die klassieke Gen Z-superioriteit en liet me het scherm zien. Het was een meme. Een heel, heel erg rare internetmeme. Als je niet bekend bent met deze diep vervloekte hoek van het internet, laat me dan proberen het uit te leggen zonder als een gek te klinken. In de basis: jaren geleden plaatste iemand een volkomen onschuldige foto van een echte peuter die een hiphopdansje deed. Gewoon een normaal, waarschijnlijk privé familiemoment. Maar het internet ging ermee aan de haal. Willekeurige tieners op Reddit legden van die vieze, vervormde, rode "deep-fried" filters over het gezicht van het kind, plakten er vreselijke tekst overheen en verzonnen een gigantisch, luguber nep-achtergrondverhaal waarin ze beweerden dat de peuter een of andere beruchte crimineel was die in 2004 was omgekomen bij een vuurgevecht.

Ik bedoel, wat in vredesnaam?

Het wordt nu gebruikt als een ironische, duistere grap onder kinderen, maar terwijl ik naar die vervormde afbeelding op de iPad staarde, voelde ik alleen maar ijskoude angst. Dat was een echt kind. Een of andere moeder dacht ergens gewoon een schattige video te delen van haar dansende kind met haar vrienden, en op de een of andere manier werd het gekaapt door miljoenen vreemden en veranderd in een groteske, onsterfelijke internetgrap. Het kind zit nu waarschijnlijk op de middelbare school en loopt rond in de wetenschap dat zijn gezicht universeel wordt herkend als de raarste clou van het internet.

De angstaanjagende tirade van mijn kinderarts

Het sloeg op dat moment in als een bom. Ik pakte Maya vast, gaf de plakkerige iPad terug aan mijn neef en ging naar huis om massaal honderden foto's te verwijderen.

Een paar dagen later bracht ik dit ter sprake tijdens Leo's controle voor zijn vierde jaar. Onze kinderarts, dokter Aris, is zo'n heerlijk knorrige oudere man waar ik absoluut dol op ben. Hij was Leo's oren aan het controleren terwijl Leo actief probeerde zo'n krakend papieren onderzoekshemd op te eten, en ik flapte het hele verhaal over de meme en de iPad eruit. Dokter Aris leek niet eens verrast. Hij mompelde iets over hoe de Amerikaanse vereniging voor kinderartsen al jaren roept om waakzaamheid rondom digitale voetafdrukken, en dat zodra een afbeelding op een server staat, ouders in principe alle wettelijke rechten verspelen over hoe deze online door engerds wordt gebruikt of gemanipuleerd.

Hij zei dat tieners ernstige psychologische angsten ontwikkelen wanneer ze beseffen dat hun hele jeugd zonder hun toestemming online is gecommercialiseerd of bespot. Ik verhaspel waarschijnlijk zijn exacte medische bewoordingen omdat ik druk bezig was een tongspatel van Leo af te pakken, maar de paniek die het me aanjoeg was ontzettend echt. We voeden een hele generatie op waarbij de esthetische 'e-baby'-cultuur betekent dat hun levens worden gedocumenteerd voor publieke consumptie nog voordat ze überhaupt de baarmoeder verlaten. Het is angstaanjagend. Serieus.

Laten we het even hebben over de rest van de familie, want allemachtig. Ik hou van mijn schoonmoeder. Echt waar. Maar als ze nog één foto van Leo in bad op haar openbare Facebook-tijdlijn plaatst met nul privacy-instellingen, dan word ik echt helemaal gek. Ik heb het "wil je dat alsjeblieft onmiddellijk weghalen"-gesprek al minstens drie keer met haar moeten voeren, en elke keer doet ze alsof ik haar beschuldig van een oorlogsmisdaad. Dan gaat ze huilen, zegt ze dat ze haar prachtige kleinzoon gewoon wil laten zien aan haar golfvriendinnen, en eindig ik met het gevoel dat ik de boze heks uit het westen ben. Maar het kan me niet meer schelen. Nadat ik heb gezien wat er online met onschuldige foto's gebeurt, weiger ik toe te geven. Het is een heel vermoeiend gedoe dat er meestal op uitdraait dat Greg moet ingrijpen terwijl ik agressief de was opvouw. Emoji's over het gezicht van je kind plaatsen op foto's? Ziet er een beetje raar uit, maar eerlijk gezegd: wat voor jou werkt, is prima.

Manieren vinden om gewoon offline te bestaan

Dus onze nieuwe huisregel is dat we zoveel als menselijk mogelijk is offline leven. Geen schermen voor de kinderen, geen openbare posts voor de ouders. Toen Leo's kiezen vorige maand doorkwamen, was het een absolute nachtmerrie — gillen, overal kwijlen, gewoon diep ellendig. De oude ik zou een vermoeide-moeder-selfie hebben gepost met een huilende baby op de achtergrond. De nieuwe ik ging gewoon bij hem op de grond zitten en probeerde te overleven.

Ik moet wel zeggen, als je midden in de doorkomende-tandjes-fase zit en je kind probeert af te leiden zonder hem voor een tablet te zetten: we hebben deze Beren Bijtring Rammelaar van Kianao gekocht en het heeft oprecht mijn verstand gered. Het is zo'n klein handgemaakt gehaakt beertje op een onbehandelde beukenhouten ring. Leo heeft urenlang agressief op het houten gedeelte gekauwd terwijl ik koude koffie dronk en naar de muur staarde. Het is zacht, er zitten geen rare chemicaliën in, en eerlijk gezegd is het blauwe beertje schattig genoeg dat ik het niet erg vond om er in de gang over te struikelen. Het gaf ons allebei wat heerlijke, rustige tijd die niet voor het internet werd vastgelegd.

Ik kocht ook hun Blauwe Vos Bamboebabydeken voor zijn ledikantje, omdat ik had gelezen dat blauwtinten baby's helpen slapen en ik gevoelig ben voor werkelijk elke slaapgerelateerde marketing. Kijk, hij is mooi. Hij is ongelooflijk zacht en de bamboemix schijnt ademend te zijn of zoiets. Maar eerlijk? Voor ons is hij gewoon oké, want Leo sleepte hem meteen door een enorme modderplas in het park, en ik ben vreselijk in de was doen, dus het prachtige Scandinavische vossenpatroon heeft nu permanent een bruine vlek in de hoek. Mijn fout natuurlijk dat ik een mooie slaapdeken mee naar buiten neem, maar ik ben te lui om hem te laten weken.

Mijn volledig onwetenschappelijke regels voor internetveiligheid

Omdat ik alles door schade en schande moest leren, moesten we de manier waarop we het in dit huis aanpakken drastisch veranderen. Als je nu begint in paniek te raken over je eigen camerarol, is dit wat wij tegenwoordig doen:

• De geen-gezichten-regel. Ik plaats hun gezichten gewoon niet meer op social media. Punt. Als ik de wanhopige behoefte voel om iets van mijn kind te posten, is het de achterkant van Maya's hoofd terwijl ze naar een beestje kijkt, of gewoon Leo's mollige kleine handjes die een aardbei vasthouden.
• Alleen groepsapps. Als er bij Maya een tand uitvalt en ze er schattig en met een spleetje uitziet, gaat die foto rechtstreeks naar de besloten familie-appgroep. Niet op mijn profiel. Niet in stories.
• Volgers opschonen. Ik ben door mijn Instagram gegaan en heb meedogenloos iedereen geblokkeerd die ik de afgelopen twee jaar niet heb gesproken. Als je niet op mijn bruiloft was of me niet recent nog op een koffie hebt getrakteerd, krijg je niet de kans om het leven van mijn gezin als content te consumeren.

Het is oprecht zo bevrijdend. Je realiseert je niet hoeveel van je ouderschap een soort optreden is, totdat je het publiek weghaalt. Voordat je in het diepe duikt van slimme schermen kopen om je kinderen te vermaken zodat jij in vrede kunt scrollen, kijk dan misschien eens naar wat simpele houten babygyms en laat ze zelf ontdekken hoe het is om zich te vervelen.

Voor de rustmomenten vertrouwen we nu sterk op fysiek speelgoed. We hebben de Zachte Baby Bouwblokkenset gehaald, want ik was het zo ontzettend zat om op scherpe plastic blokjes te gaan staan dat ik er wel van kon huilen. Deze zijn van zacht rubber, er staan kleine dierensymbooltjes op, en de kinderen kunnen ze gewoon twintig minuten lang opstapelen en omgooien, zonder dat er zwaailichten of wifi-verbindingen voor nodig zijn. Ze gooien ze zelfs in bad. Het is gewoon simpel, tactiel spelen.

Maar goed, het punt is: ik wil nooit dat mijn kinderen opgroeien en erachter komen dat hun ergste, meest gênante, of zelfs hun meest onschuldige momenten uit hun kindertijd op een zilveren dienblad werden gepresenteerd aan vreemden om om te lachen. Ik wil niet dat Maya ooit het gevoel krijgt dat ze slechts een verlengstuk is van mijn 'personal brand'. In plaats van je voortdurend druk te maken over wie je foto's opslaat en te proberen grenzen te stellen aan familieleden die het gewoon niet snappen, kun je de apps misschien beter voor een weekendje van je startscherm verwijderen en samen met je peuter op de grond blokken gaan spelen tot je knieën pijn doen.

Als je je kinderen bezig wilt houden met echte, fysieke dingen in plaats van schermen, bekijk dan de collectie duurzaam speelgoed van Kianao en trek er voor een middagje de stekker uit.

Vragen die ik vaak krijg over dat internetprivacy-gedoe

Wat is die rare dansmeme eigenlijk?
Oh hemel, het is gewoon een heel normale, onschuldige foto van een peuter uit ongeveer 2018 die een grappig hiphopdansje doet. Maar het internet is een vreselijke plek, dus mensen gingen ermee aan de haal, gooiden er vieze visuele 'deep-fried'-filters overheen en verzonnen van die duistere, nepverhalen over dat het kind betrokken was bij een schietpartij. Het is eigenlijk het ultieme bewijs dat het internet alles wat onschuldig is kapotmaakt als je het de kans geeft.

Gebruik je Instagram überhaupt nog?
Jazeker, ik ben niet volledig van de radar verdwenen! Ik heb het alleen helemaal afgeschermd. Ik heb een privéaccount met een heel klein handjevol mensen die ik ook echt in het echte leven zie. Maar zelfs dan post ik zelden de gezichten van de kinderen. Ik plaats voornamelijk foto's van de rare dingen die mijn man in de garage bouwt of van mijn koffie.

Hoe ga je om met grootouders die maar foto's blijven posten?
Heel slecht, in het begin. Greg moest degene zijn die zijn ouders vertelde dat ze moesten stoppen, omdat ik te angstig was om het te doen. Nu hebben we gewoon een strenge regel: als ze de privacygrens overschrijden en een foto posten zonder het te vragen, krijgen ze een maand lang geen nieuwe foto's van de kinderen doorgestuurd. Zo kinderachtig ben ik dan ook wel weer, maar het werkte oprecht.

Is het te laat als ik mijn kinderen al jaren post?
Nee! Ik ben letterlijk teruggegaan en heb massaal zo'n drie jaar van Maya's leven van mijn oude openbare pagina's verwijderd. Natuurlijk, mijn kinderarts zei wel dat iemand ze misschien ergens in het grote zwarte gat heeft opgeslagen, maar door ze nu offline te halen, heb ik het gevoel dat ik de controle een beetje terug heb. Het is nooit te laat om er gewoon mee te stoppen.