De complexe realiteit van zwanger zijn na verlies

Het papieren laken op de onderzoekstafel kreukelde met een geluid dat zo oorverdovend hard leek dat het weerkaatste tegen de grauwe muren van de afdeling foetale geneeskunde van het ziekenhuis. Het was een dinsdag, het regende die meedogenloze, fijne motregen die je suède schoenen ruïneert, en ik staarde strak naar een afbladderende poster over zwangerschapsdiabetes, puur om niet naar het echoscherm te hoeven kijken. De koude gel zat al op de buik van mijn vrouw. De echoscopiste, een vrouw genaamd Helen met een wel heel opvallende bril met dikke randen, bewoog het echoapparaat in stille, angstaanjagende cirkels.

Acht maanden geleden waren we in precies dezelfde kamer, misschien zelfs op precies dezelfde verschrikkelijk oncomfortabele stoel. Dat was de dag waarop het scherm een grote, verwoestende stilte had laten zien. Nu waren we terug, we hielden onze adem in, wachtend om te zien of deze nieuwe zwangerschap — die, in een plottwist waar ik nog steeds van aan het bijkomen ben, een tweeling bleek te zijn — wel goed zou gaan. Toen Helen eindelijk op een knop klikte en de kamer zich vulde met het snelle, galopperende ritme van twee piepkleine hartjes, barstte mijn vrouw in snikken uit en vergat ik prompt hoe ik moest ademen.

Dat is precies het moment waarop je je realiseert dat in verwachting zijn van een kindje na een verlies niet het gelukzalige, pastelkleurige sprookje is dat Instagram je belooft. Het is een oefening in pure, bloedstollende paniek.

Het internetjargon dat mijn zoekgeschiedenis achtervolgt

In de weken na ons eerste verlies verdwaalde mijn vrouw in de wereld van online ouderschapsforums. Als je nog nooit om 3 uur 's nachts op een forum als Ouders van Nu hebt gezeten, raad ik je ten zeerste aan om het te vermijden, tenzij je geniet van een heftige cocktail van medische angst en verwarrende afkortingen. Ik herinner me dat ik over haar schouder meekeek terwijl ze door berichten scrolde vol met vrouwen die spraken in een code die ik niet kon ontcijferen.

Mensen hadden het over hun 'vlinderkindje' of 'sterrenkindje' en bespraken eindeloos hun verlangen naar een 'wondertje'. De terminologie was eindeloos. Maar de term die steeds weer opdook, levensgroot op banneradvertenties en op net iets te vrolijke zwangerschapsshirts, was "regenboogbaby".

Ik bracht een beschamende hoeveelheid tijd door op de rand van het bad, obsessief zoekend naar de precieze betekenis van een regenboogbaby. De metafoor is, naar men zegt, dat het nieuwe kindje de prachtige, kleurrijke regenboog is die volgt na een donkere en verwoestende storm.

Ik vond het verschrikkelijk.

Ik haatte de suggestie dat de baby die we verloren een "storm" was. Ons eerste kindje was geen natuurramp; het was een kindje waarvan we hielden, dat we wilden en waar we intens om rouwden. En de last bij twee kleine, zich nog ontwikkelende foetussen leggen om de "regenboog" te zijn die ons verdriet zou wegnemen, leek me een behoorlijk zware taak voor mensjes die nog niet eens knieschijven hadden.

De meedogenloze druk om gewoon gelukkig te zijn

Zodra je de zenuwslopende 12-wekenecho voorbij bent en daadwerkelijk aan mensen vertelt dat je weer in verwachting bent, daalt de toxische positiviteit neer als een dikke mist. Mensen bedoelen het goed, echt waar, maar hun wanhopige behoefte om je verdriet af te doen met een mooi strikje erom, is uitputtend.

Ineens wil ieder familielid spulletjes voor je kopen vol primaire kleuren. Je hoort je #gezegend te voelen. Je wordt geacht een serene glow uit te stralen, compleet voorbijgaand aan het feit dat je elke keer dat je partner naar de wc gaat, samen een kleine paniekaanval beleeft als jullie checken op bloed.

Mensen zeggen graag dat "alles een reden heeft", een zin die eigenlijk verboden zou moeten zijn om tegen rouwende ouders te zeggen. Als ik een euro kreeg voor elke keer dat iemand ons min of meer vertelde dat de komst van de tweeling betekende dat we niet meer verdrietig mochten zijn over het verleden, had ik hun toekomstige universitaire studie al volledig kunnen betalen.

Hier is een zeer onvolledige lijst met dingen die je waarschijnlijk beter niet kunt zeggen tegen iemand die in verwachting is na een verlies, volledig gebaseerd op mijn eigen stille frustraties tijdens etentjes:

• "Zie je wel, uiteindelijk komt alles goed!" (Het is nog niet voorbij; we zijn nog steeds doodsbang en trouwens, ik heb al een week niet geslapen.)
• "Je weet in ieder geval dat je zwanger kunt worden." (Een biologisch feit dat nul emotionele troost biedt.)
• "God had gewoon nog een engeltje nodig." (Alsjeblieft, stop onmiddellijk met praten.)
• "Jullie zullen wel zo opgelucht zijn!" (Ik tril momenteel van de zenuwen, geef me de wijn door die ik uit solidariteit niet mag drinken.)

Zeg gewoon tegen je vrienden dat je van ze houdt, erken dat nu zwanger zijn een angstaanjagende oefening in kwetsbaarheid is, en kom een enorme koolhydraatrijke maaltijd langsbrengen die ze niet zelf hoeven te koken.

De schopjes bijhouden totdat je gek wordt

Onze verloskundige (een heerlijk directe vrouw die me op mijn kop gaf omdat ik te veel Amerikaanse ouderschapsblogs las) noemde dat het bijhouden van de kindsbewegingen in het derde trimester belangrijk is. Ik nam deze terloopse opmerking en bouwde er een heel fort van neuroses omheen.

Ik las een of andere vaag angstaanjagende statistiek in een verkreukelde folder over hoeveel zwangerschappen eindigen in een verlies, en mijn brein besloot dat de enige manier om deze baby's in leven te houden, via mijn eigen pure waakzaamheid was. Ik werd een menselijke stopwatch. Als Tweeling A in een tijdsbestek van twee uur niet tegen de linkerkant van mijn vrouws ribben had geschopt, stond ik klaar om een ambulance te bellen.

Mijn vrouw, hoogzwanger en diep uitgeput van mijn bezorgde gedrag, moest me uiteindelijk verbieden om meer dan twee keer per dag te vragen "Bewegen ze?". De medische wetenschap achter het tellen van schopjes is blijkbaar vrij betrouwbaar om de gezondheid in de gaten te houden, maar als je dat filtert door het trauma van een eerder verlies, tel je niet alleen schopjes; je rekent erop voor je eigen gemoedsrust. Als ze schoppen, leven ze, en dan zijn we in ieder geval de komende vijf minuten veilig.

Mensen noemen een kind dat vóór een verlies is geboren ook wel een "sunshine baby", wat eerlijk gezegd klinkt als een of andere opgeheven sekte uit de jaren '70.

Het esthetische probleem met typische babyspullen

Toen de meiden eindelijk werden geboren — ze kwamen ter wereld met de nodige dramatiek, waaronder een spoedkeizersnede en ik in steriele operatiekleding die tragisch te kort was voor mijn benen — wilden we stilstaan bij de reis die we hadden afgelegd. De hele betekenis van een regenboogbaby mocht me in theorie dan wel irriteren, in de praktijk wilde ik wel degelijk een knipoog naar de hoop die ze vertegenwoordigden.

Het probleem is dat de meeste babyspullen in regenboogthema eruitzien alsof er een eenhoorn is ontploft in het knutsellokaal van de basisschool. We wonen in een klein appartement. Ik was mijn verstand al aan het verliezen door slaapgebrek; ik zat er niet op te wachten dat onze woonkamer eruit zou zien als een chaotisch binnenspeeltuin.

Dit is waar mijn bijna obsessieve zoekwerk echt zijn vruchten afwierp. We vonden de Alpaca Babygym Set met Regenboog & Woestijn Speeltjes.

Het is zonder overdrijven een van de weinige babyspullen waarvan mijn ogen niet begonnen te stuiptrekken. Het heeft een prachtige, gehaakte regenboog in zachte kleuren, als een subtiel gebaar naar de betekenis van onze baby's, zonder dat het in neonkleuren naar je schreeuwt. Het houten A-frame is minimalistisch, stevig genoeg om de agressieve klappen van Tweeling B te doorstaan, en het kleine alpacaspeeltje is objectief gezien hartstikke charmant. Het gaf de meiden een rustgevende, voelbare zintuiglijke ervaring zonder knipperende lichten of blikkerige elektronische muziek, en het gaf mij een stuk woonkamerdecoratie dat niet uitschreeuwde: "HIER WOONT EEN GETRAUMATISEERDE OUDER".

Ik legde ze eronder op een zacht speelkleed, me vastklampend aan mijn lauwe koffie, en keek hoe ze omhoog staarden naar de zachte, aardse tinten van de regenboog. Het voelde vredig. In ieder geval, voor wel vijf minuten lang.

(Als je ook probeert een greintje esthetische waardigheid in je huis te behouden terwijl je een klein mensje vermaakt, kun je de collectie houten babygyms van Kianao bekijken. Ze zijn oneindig veel beter dan die plastic wangedrochten bij de grote winkelketens.)

De siliconen teleurstelling

Omdat ik een zwak heb voor een thema als ik me er eenmaal in stilte aan toeleg, bestelde ik ook de Siliconen Bijtring Lama om het tandvlees te verzachten toen de doorkomende-tandjes-apocalyps begon rond maand zes. Er stond een klein hartje op en de verpakking had een regenboog, en ik dacht: "Briljant, dit past mooi bij de babygym."

Kijk, het is prima. Het is van voedselveilige siliconen, het houdt geen bacteriën vast en je kunt het in de vaatwasser gooien als het bedekt is met hondenhaar. Maar als een magisch wondermiddel tegen tandjes krijgen? Tweeling A kauwde er precies drie minuten op voordat ze besloot dat mijn linkerduim een superieur kauwspeeltje was. Tweeling B gebruikte de lama liever strikt als werpwapen om naar de kat te lanceren. Het doet zijn werk als je kind daadwerkelijk van siliconen bijtringen houdt, maar verwacht niet dat het in z'n eentje je verstand redt om 4 uur 's nachts wanneer de kiezen doorkomen.

De sluimerende schaduw in de babykamer

Ze vertellen je niet dat de angst niet zomaar verdwijnt op het moment dat ze de glibberige, huilende baby op de borst van je partner leggen. Ik was totaal onvoorbereid op de botsing tussen de enorme opluchting en de plotselinge, intense postpartumpaniek.

Ik herinner me dat ik een artikel las van een of andere klinisch psycholoog die suggereerde dat ouders van een baby geboren na een verlies een aanzienlijk hoger risico lopen op een postnatale depressie en angststoornis. Mijn zeer wetenschappelijke reactie hierop was: tja, nogal logisch. Je brengt negen maanden door in afwachting van het moment dat het weer misgaat en traint je zenuwstelsel om een ramp te anticiperen. Wanneer de baby veilig wordt geboren, krijgt je brein niet opeens een seintje 'kust is veilig' waarna het de paniekmachine uitschakelt. Het verplaatst de paniek gewoon naar een nieuwe set variabelen. Haalt ze wel adem in het mozesmandje? Is de kamer niet te warm? Klonk dat kuchje als pseudokroep?

Je merkt dat je om 2 uur 's nachts over het ledikantje gebogen staat en kijkt hoe hun borstkasjes op en neer gaan, gevangen tussen een overweldigende dankbaarheid en de angstaanjagende wetenschap van hoe kwetsbaar alles precies is.

De meiden zijn nu twee. Het zijn chaotische, luidruchtige, volstrekt onredelijke miniatuurdictatortjes die weigeren ook maar iets te eten wat groen is en erop staan om regenlaarzen bij hun pyjama te dragen. Het huis is een bende. Ik ben constant moe.

Maar als ik naar ze kijk, zie ik geen regenboog die op magische wijze de storm heeft weggewist. Ik zie gewoon mijn dochters. Het verdriet om de baby die we verloren hebben, bestaat nog steeds naast de vreugde van de baby's die we nu hebben. Ze heffen elkaar niet op. En eerlijk gezegd, is het besef dat je deze twee totaal tegenstrijdige gevoelens tegelijkertijd mag hebben, het enige dat echt helpt.

Als je een plekje klaarmaakt voor je eigen chaotische kleine wonder en de boel zo menselijkerwijs mogelijk rustig wilt houden, bekijk dan onze collectie kalmerende houten babygyms voordat ze uitverkocht zijn.

Vragen die mensen me toefluisteren op de speelgroep

Hoe ging je écht om met de angst tijdens de zwangerschap?
Slecht, om heel eerlijk te zijn. Ik at een onvergeeflijke hoeveelheid koekjes en werkte mijn vrouw op de zenuwen. Maar wat uiteindelijk hielp, was mezelf dwingen om volledig in het hier en nu te blijven. In plaats van in een spiraal te belanden van "wat als het nog een keer gebeurt", keek ik naar de echofoto en zei hardop: "Vandaag zijn we zwanger, en vandaag is alles goed met ze." Het klinkt als goedkope therapiepraat, maar als je trilt van angst, helpt het echt om de overduidelijke feiten in de kamer te benoemen, zodat je weer met beide benen op de grond staat.

Heb je veel babyspullen in regenboogthema gekocht?
Absoluut niet, want het merendeel is ongelooflijk schreeuwerig en ik krijg er migraine van. Ik gaf de voorkeur aan subtiele verwijzingen naar onze reis. We hadden de houten Alpaca Babygym met de zachtgekleurde gehaakte regenboog, en een paar dekentjes van biologisch katoen in aardse, natuurlijke tinten. Je hoeft je baby niet aan te kleden als een wagen uit de Pride-parade om stil te staan bij hun betekenis, tenzij je dat natuurlijk zelf heel graag wilt.

Ga je de betekenis van een 'regenboogbaby' aan de tweeling uitleggen als ze ouder zijn?
We zullen ze wel vertellen over de baby die voor hen kwam, ja. Ik denk niet dat we de stormmetafoor gaan gebruiken, want ik wil nooit dat ze het gevoel hebben dat ze de taak hadden om ons verdriet op te lossen. We leggen gewoon uit dat ze een ouder broertje of zusje hadden dat niet kon blijven, maar van wie we heel veel houden, net zoals we van hen houden.

Is het tellen van schopjes echt nuttig of alleen maar stressvol?
Beide. Het is een medisch betrouwbare manier om de gezondheid van de baby's in het derde trimester in de gaten te houden — onze verloskundige hamerde erop. Maar als je trauma hebt van een eerder verlies, kan het snel omslaan in een obsessieve dwang. Als je merkt dat je huilend met een stopwatch in je hand zit, is het tijd om de afdeling verloskunde te bellen voor een controle puur voor je eigen gemoedsrust, in plaats van in het donker te zitten piekeren.

Wat is een dubbele regenboogbaby?
Dit leerde ik tijdens een van mijn nachtelijke zoektochten op een ouderschapsforum. Het verwijst naar een kind dat wordt geboren nadat een gezin meerdere achtereenvolgende verliezen heeft doorgemaakt. De enorme veerkracht die die ouders bezitten, is iets waar ik letterlijk met mijn verstand niet bij kan. Als je iemand kent die een dubbele regenboogbaby verwacht, koop avondeten voor ze, maak hun huis schoon en stel ze geen ongemakkelijke vragen.