De chaos van co-ouderschap & wat ik leerde van popcultuur

Lieve Sarah van zes maanden geleden,

Je zit momenteel achter het stuur van de Honda Odyssey op de parkeerplaats van de Target. Het is 9:15 uur op een dinsdagochtend. Je draagt die zwarte lululemon legging met een opgedroogde, korrelige vlek op je linkerdij (waarvan ik echt hoop dat het gewoon Leo's aardbeienyoghurt is). Je bent driftig popcultuurnieuws aan het doomscrollen op je telefoon, terwijl de condens van je derde ijskoffie van de dag over de hele middenconsole druipt. Dave appte je net met de vraag of we nog schone sokken hebben, maar die heb je genegeerd. Je zit namelijk veel te diep in een internet rabbit hole te lezen over de verschillende baby mama's van Nick Cannon, en je oordeelt over de absolute logistieke nachtmerrie van dat alles.

Maar eerlijk? Stop met oordelen. Stop met het rollen van je ogen.

Ik schrijf je namelijk vanuit de toekomst, en je moet weten dat er onder al die Hollywood-absurditeit van een man met twaalf kinderen in meerdere huishoudens, eigenlijk ontzettend herkenbare zooi schuilgaat waar je nu aandacht aan moet besteden. Want je zus Jess zit momenteel elke avond huilend op je bank vanwege haar aanstaande scheiding. Ze is doodsbang dat ze het leven van haar kinderen gaat verpesten als ze niet ineens beste vrienden is met haar ex-man. Ze maakt letterlijk Pinterest-borden voor gezamenlijke familievakanties met de man met wie ze niet eens een badkamer kon delen. Het is echt niet gezond.

Dat hele geforceerde 'beste vrienden' gedoe is onzin

We hebben momenteel zo'n vreemde culturele obsessie met toxische positiviteit rondom scheidingen. Alsof je faalt als moeder wanneer je geen gezamenlijke verjaardagsfeestjes organiseert waarbij iedereen lacht en zich vastklampt aan een plastic bekertje lauwe Pinot Grigio als ware het een reddingsboei, terwijl de nieuwe vriendin de taart aansnijdt. Het is uitputtend. Ik zie bij het afzetten op de peuterspeelzaal de ene na de andere moeder zich in allerlei bochten wringen om maar dat beeld van het perfecte, naadloze moderne samengestelde gezin uit te stralen.

Maar ik las dus een interview waarin een van de vrouwen in die hele veelbesproken Cannon-situatie min of meer toegaf dat ze helemaal niet met elkaar praten. Ze hebben geen grote groepsdiners. Ze leven gewoon hun compleet gescheiden levens en de vader coördineert de dingen tussen de broers en zussen. En mijn brein ontplofte zowat.

Want Jess' therapeut vertelde haar over iets dat 'parallel ouderschap' heet, waarbij je het andere huishouden in wezen behandelt als een compleet afzonderlijk universum, en blijkbaar is dat psychologisch gezien helemaal oké? De therapeut zei eigenlijk dat kinderen helemaal niet nodig hebben dat je besties bent met je ex, ze hebben het alleen nodig dat jullie niet tegen elkaar staan te schreeuwen op de oprit. Zolang er geen openlijk conflict is, vinden de kinderen het prima als de ouders letterlijk nooit met elkaar praten. Dat klinkt ongeloofwaardig, maar Dr. Evans zei ooit iets vergelijkbaars toen ik hem vroeg of familiestress invloed kon hebben op Leo's slaap. Je neemt gewoon volledig afstand en bewaakt je eigen rust. Dat is eerlijk gezegd zóveel beter dan proberen om samen regels voor slaaptraining te co-ouderschappen, want slaaptraining is toch al gewoon een psychologisch martelwerktuig, uitgevonden door mensen die een hekel hebben aan moeders.

Het moeilijkste voor Jess is eerlijk gezegd de logistiek. Je stopt gewoon een soort overgangsobject in hun rugzak en bidt dat de bedtijdroutine in twee verschillende postcodes standhoudt zonder dat iedereen een complete zenuwinzinking krijgt. Jess gebruikt bij haar peuter precies hiervoor de Zachte Baby Bouwstenen Set. Het zijn van die zachte, rubberen blokken in macaronkleurtjes, en ze stopt er altijd drie in zijn tas als hij naar zijn vader gaat. Het zijn maar blokken, maar omdat ze lekker zacht en herkenbaar zijn, houdt hij ze stevig vast in zijn autostoeltje. En als hij ze onvermijdelijk tijdens een woedeaanval op de overdrachtsdag tegen de muur gooit, maken ze tenminste geen deuken in het stucwerk. Hoe dan ook, het punt is: overleven is het doel, niet perfectie.

Eerlijk waar, als je verdrinkt in de gezinslogistiek of gewoon spullen nodig hebt die wél werken in jouw leven, dan moet je waarschijnlijk de kleding en spullen van Kianao eens bekijken voordat je helemaal gek wordt.

Als kleding voor je kind letterlijk voelt als vuur

Over gek worden gesproken, laten we het eens over Leo hebben.

Ik weet dat je je momenteel voor hem verstopt in de voorraadkast, omdat het vanmorgen vijfenveertig minuten aan geschreeuw kostte om hem aan te kleden. Ik weet dat je denkt dat je iets verkeerd doet. Dat is niet zo. Toen ik dat artikel over beroemdheden las, was er een heel stuk over Zillion, de zoon van Cannon, die de diagnose autisme kreeg. Dat sloeg in als een bom. Niet omdat ik Leo diagnosticeer — Dr. Evans wees vorige maand nogal vaag naar een grafiek en mompelde iets over zenuwbanen en dat het zenuwstelsel van een peuter eigenlijk gewoon een wilde, onvoorspelbare elektrische storm is. Heel poëtisch, maar totaal nutteloos als ik gewoon kleding bij mijn baby probeer aan te krijgen zonder dat hij doet alsof ik hem in puur zuur baad.

Het zoontje van mijn vriendin Claire, Baby M, is onlangs ook geëvalueerd voor prikkelverwerkingsproblemen, en er gaat een compleet nieuwe wereld van stress voor me open. De naden. De labeltjes. Oh god, de labeltjes. Leo zat in een fase waarin elke synthetische stof die zijn huid raakte, resulteerde in een complete zenuwinzinking à la The Exorcist op de vloer van de gang.

Dat is het moment waarop ik eindelijk de Mouwloze Romper van Biologisch Katoen kocht, en ik overdrijf LETTERLIJK niet als ik zeg dat dit mijn gezond verstand heeft gered. Het ziet er niet heel bijzonder uit. Het is gewoon een effen rompertje. Maar het is het enige kledingstuk dat hij niet van zijn lijf probeerde te scheuren. Het is 95% biologisch katoen, belachelijk zacht en volledig zonder labels. De platte naden snijden niet in zijn huid. We hebben er zes van gekocht in van die typische aardetinten. We hebben ze eindeloos gewassen. Ze overleefden de oneindige wascycli en hij lachte oprecht toen ik hem dit aantrok. Het was een wonder. Punt.

Maar toen kocht ik — omdat ik ook maar gewoon een slachtoffer ben van gerichte Instagram-advertenties — de Panda Bijtring van Siliconen en Bamboe toen Maya haar kiezen kreeg. Iedereen online was er lyrisch over. Ik bedoel, het is prima. Het is schattig, het is van voedselveilige siliconen en het zou zogenaamd magisch en verzachtend werken. Maar Maya keek er letterlijk naar, gooide het naar Daves hoofd en ging weer verder met kauwen op mijn veel te dure leren handtas. Dus ja, koop het als je wilt, want het kan makkelijk in de vaatwasser, maar verwacht niet dat het je leven oplost. Kinderen zijn kleine wilde dieren en soms verkiezen ze gewoon de smaak van een afstandsbediening.

De zware paniek-spiraal om 3 uur 's nachts

En dan is er nog de écht zware kost. De dingen waar je liever niet aan denkt als je om 2 uur 's nachts de babyfoon als een havik in de gaten houdt en jezelf ervan overtuigt dat ze gestopt zijn met ademen.

Tijdens diezelfde doomscroll-sessie las ik over Alyssa Scott die haar vijf maanden oude zoontje, Zen, verloor aan een hersentumor. God. Het ontneemt me letterlijk de adem, alleen al als ik het typ. Onze kinderarts zegt altijd "moederinstinct is echt, vertrouw gewoon op je onderbuikgevoel" als het om de gezondheid van baby's gaat. Maar eerlijk, het beseffen van de pure kwetsbaarheid van deze kleine mensjes is gewoonweg verlammend.

Je realiseert je dat het niet uitmaakt hoeveel geld of roem iemand heeft, of hoeveel specialisten je kunt betalen; als het om de gezondheid van onze kinderen gaat, zijn we allemaal overgeleverd aan de genade van het universum. Het is angstaanjagend. Dave vertelt me altijd dat ik voor het slapengaan moet stoppen met het lezen van trieste verhalen op internet. Uiteindelijk sluip ik namelijk toch weer naar Maya's kamer om in het donker als een totale creep naar haar op en neer gaande borstkas te staren. Maar je kunt er niets aan doen. Die angst is gewoon de prijs die we betalen om zoveel van ze te houden.

Maar goed. Ik moet mijn koffie voor de vierde keer vandaag in de magnetron gaan opwarmen. Stop met het oordelen over beroemdheden op de parkeerplaats van de Target. Stop met stressen over de scheiding van Jess. Koop gewoon die zachte rompertjes voor Leo en accepteer dat je enorm je best doet in het absolute circus dat het moederschap heet.

Als je je survival-kit moet aanvullen met dingen die je kind niet laten krijsen of je leven niet nóg moeilijker maken, bekijk dan de babyspullen van Kianao voordat de woedeaanval van morgenochtend weer begint.

Nog wat tips voor de komende tijd

Hoe ga je om met de co-ouderschap overdrachten zonder ruzie?
Oh god, ik weet niet eens of daar echt een antwoord op is, maar Jess zegt dat ze haar ex gewoon behandelt als een lichtelijk irritante collega op een baan waar ze geen ontslag kan nemen. Hou het strikt zakelijk. Overhandig de tas, zeg "hij heeft om twaalf uur gegeten," en loop weg. Je hoeft niet naar hun weekend te vragen.

Wat is er zo speciaal aan prikkelvriendelijke kleding?
Het is vooral uitproberen totdat je kind stopt met gillen. Voor ons is alles met een synthetische mix of dikke naden een absolute no-go. Zoek naar puur biologisch katoen en kledingstukken zonder labels in de nek, want blijkbaar voelen normale labels aan als scheermesjes voor het zenuwstelsel van een peuter.

Werken overgangsobjecten echt voor kinderen die pendelen tussen twee huizen?
Soms? Als ze zich hechten aan één specifiek zacht blokje of een dekentje, helpt het absoluut om de kloof te overbruggen tussen "mama's huis ruikt naar lavendel" en "papa's huis ruikt naar Axe deo." Het is gewoon een klein stukje houvast en consistentie voor ze.

Hoe ga je om met de angst dat ze ziek worden?
Niet. Je drinkt gewoon koffie, staart naar de babyfoon totdat je ogen branden en valt de kinderarts lastig via het patiëntenportaal als het niet goed voelt. Je leert die angst maar gewoon dragen, denk ik. Het gaat nooit echt helemaal weg.

Zijn al die esthetisch verantwoorde bijtspeeltjes het waard?
Eerlijk, dat hangt totaal af van het kind. Sommige baby's zitten heerlijk te kauwen op een prachtig ontworpen siliconen panda, en anderen (zoals de mijne) wijzen het volledig af ten gunste van je autosleutels. Koop er één of twee, maar schaf niet gelijk een heel arsenaal aan totdat je weet welke textuur ze écht willen slopen.