De realiteit van een Burning Man-baby 2025: een survivalgids voor de woestijn

Ik zit momenteel op de vloer van ons rijtjeshuis, waar ik een fijne nevel van verdunde natuurazijn op de arm van mijn tweejarige spuit, terwijl zij actief probeert een industriële lasbril op te eten. We zijn ons zogenaamd aan het voorbereiden op de playa. Alleen al het idee om komende zomer een baby in leven te houden op Burning Man heeft ergens kortsluiting in mijn hersenen veroorzaakt. Vooral omdat mijn eerdere festivalervaring niet verder reikt dan in een modderig veld op Glastonbury staan met een lauwe cider. Nu bereiden we ons, met dank aan de overdreven optimistische Californische neef van mijn vrouw die volhoudt dat 'Kidsville magisch is', voor om een peutertweeling mee te nemen naar een alkalische woestijn.

Mijn aanvankelijke beeld van dit evenement was compleet verkeerd. Ik dacht dat het gewoon een gigantische, stoffige speeltuin was voor crypto-investeerders en mensen met te veel giletjes. Ik zag dromerige kunstinstallaties voor me en hoopte misschien wel een soort innerlijke rust te vinden, terwijl de tweeling vredig sliep in een schaduwrijke yurt. En toen las ik de daadwerkelijke overlevingsprotocollen voor 2025. Die lazen minder als een vakantiebrochure en meer als een trainingshandboek voor een missie naar Mars. De realiteit van het plannen van een woestijnexcursie met twee peuters is vooral een hoop paniekaankopen doen en proberen aan je familie uit te leggen waarom je hun kleinkinderen vrijwillig meeneemt naar een dorre woestenij.

Het gezicht van onze huisarts toen ik de reis noemde

Tijdens de routinecontrole van de meiden bij de huisarts liet ik nonchalant onze reisplannen voor de zomer vallen. Ze stopte met typen, liet langzaam haar bril zakken en staarde me aan op een manier die aan het ongemakkelijke grensde. Ik verwachtte een preek, maar in plaats daarvan kreeg ik een heel vermoeide zucht en een stoomcursus in pediatrische thermoregulatie.

Van wat ik uit mijn waas van slaapgebrek begreep, is de interne thermostaat van een peuter fundamenteel kapot. Ze zweten niet goed, ze verliezen te snel warmte en ze hebben over het algemeen geen idee hoe ze moeten overleven in extreme omstandigheden. De Black Rock Desert schommelt van ruim achtendertig graden overdag tot het vriespunt 's nachts. De huisarts vertelde me eigenlijk dat als we dit gaan doen, we er helemaal alleen voor staan. Er is daar wel een medische tent, maar blijkbaar vereist alles wat verder gaat dan een geschaafde knie of lichte uitdroging een helikoptervlucht naar Reno, wat zowel doodeng als belachelijk duur klinkt.

Ze gaf me ook een nogal somber beeld over het stof. Het is geen normaal zand. Het heeft een pH-waarde van ongeveer 10, wat betekent dat het sterk alkalisch is en zonder pardon chemische brandwonden op een gevoelige babyhuid veroorzaakt als je er niets aan doet. Je moet het neutraliseren met een oplossing van water en azijn, wat verklaart waarom mijn woonkamer momenteel ruikt als een slecht gerunde viskraam.

De absolute illusie van kamperen in een tent

Als je denkt dat je een schattige bell-tent kunt opzetten en met je kroost onder de sterren gaat slapen, moet ik je even ruw wakker schudden. Tenten zijn voor dwazen, masochisten en mensen die niet om drie uur 's nachts met een gillende tweejarige zitten die bedekt is met bijtend stof. Je hebt een camper nodig. Je hebt een stevige metalen doos nodig met een deur die op slot kan, echte airconditioning en een afdichting die de buitenwereld houdt waar hij hoort.

Wanneer er een meedogenloze zandstorm opsteekt – en die komen er, blijkbaar met steeds meer geweld de laatste tijd – kun je niet zomaar in een campingstoeltje blijven zitten met een pashmina-sjaal over je gezicht. Je moet je terugtrekken. Alleen al de gedachte om Florence en Matilda in een nylon koepel op te sluiten terwijl er windstoten van bijna honderd kilometer per uur tegen de zijkanten beuken en fijnstof hun longen bedekt, doet mijn maag omdraaien. Een camper biedt een gefilterde 'panic room' waar je kunt doen alsof je veilig op een oprit in een rustige buitenwijk geparkeerd staat, in plaats van gestrand te zijn op een eeuwenoude droge meerbedding.

De kosten voor het huren van een camper voor een week zijn ronduit schandalig, maar ik zie het maar als een investering in mijn eigen geestelijke gezondheid en het voortbestaan van mijn huwelijk. Als je nog twijfelt over de kosten, stel je dan maar eens voor dat je een catastrofale spuitluier probeert te verschonen in een tent, terwijl een zandstorm je hele onderkomen van zijn haringen rukt.

En wat betreft die schattige fietsen met van die stoffen karretjes erachter? Vergeet het maar, het moment dat je een diepe laag stof raakt, vlieg je recht over het stuur en worden je kinderen zowat de ruimte in gelanceerd.

De onmogelijkheid van een stofvrije omgeving

Omdat alles wat je bezit uiteindelijk bedekt zal raken met alkalisch poeder, moeten de spullen die je meeneemt vrijwel onverwoestbaar zijn. Je kunt niets meenemen dat je dierbaar is, en je kunt al helemaal niets meenemen met kleine, onbereikbare kiertjes.

Florence krijgt momenteel haar achterste kiezen, wat betekent dat ze haar dagen doorbrengt met kauwen op alles wat ze maar in haar mond kan proppen. Ik ben eigenlijk behoorlijk opgelucht dat we de Siliconen Bijtring Eekhoorn hebben voor deze specifieke nachtmerrie. Hij is gemaakt van veilige siliconen, wat briljant is omdat je hem letterlijk kunt schoonspuiten met een waterfles of direct in je azijnbadje kunt dompelen, waarna al het stof volledig weg is. Er zijn geen vreemde holle stukjes waar de woestijn in kan gaan zitten. Ze draagt het mintgroene eekhoorntje rond als een trofee, en door de ringvorm kan ze hem makkelijk vasthouden, zelfs als haar handjes bedekt zijn met de zonnebrandcrème waarmee we haar op dat moment aan het insmeren zijn.

Aan de andere kant hebben we ook het Houten Bijtspeeltje met Gehaakt Beertje. Begrijp me niet verkeerd, het is een prachtig speeltje. De houten ring is glad en het gehaakte beertje is objectief gezien ontzettend schattig. Maar om dit mee te nemen op de open playa voelt als vragen om een complete ramp. Dat zachte katoengaren zal het alkalische stof binnen veertien seconden als een spons opzuigen. Ik houd hem dan ook strikt in quarantaine in de camper voor wanneer we wat afleiding nodig hebben van de chaos buiten, er even van uitgaand dat ik hem niet al op dag twee onder de bestuurdersstoel kwijtraak.

Als jij ook probeert uit te vinden hoe je een klein mensje moet kleden en troosten tijdens bizarre weersomstandigheden, wil je misschien eens rondkijken in Kianao's collectie babydekentjes, voordat je in paniek iets van goedkoop polyester koopt dat wegsmelt in de zon.

's Nachts in de woestijn is het net Mars

Wanneer de zon ondergaat, daalt de temperatuur zo snel dat het voelt als een flauwe grap. Je gaat van zorgen over een zonnesteek naar zorgen over bevriezing in de tijd die het kost om een lauw blik bonen op te eten. Dit is het moment waarop de hele kledingsituatie volkomen belachelijk wordt. Je moet ze in laagjes kleden, maar niet het soort laagjes dat twintig minuten duurt om uit te trekken wanneer ze onvermijdelijk aankondigen dat ze naar de wc moeten.

We hebben de Bamboe Babydeken met Kleurrijke Blaadjes getest om deze absurde schommelingen op te vangen. Bamboe zou een stabiele temperatuur behouden en vocht opnemen, wat klinkt als marketingpraat totdat je het daadwerkelijk gebruikt. Matilda is geneigd het snel te warm te krijgen en dan woest wakker te worden, maar onder deze deken blijft ze zowaar slapen wanneer ons appartement binnen een uur van ijskoud naar bloedheet gaat dankzij onze zeer wispelturige radiatoren. Hij is ook belachelijk zacht, wat hopelijk nog wat kleine psychologische troost biedt wanneer de basmuziek om vier uur 's nachts door de vloerplanken dreunt.

Over muziek gesproken: je móét echt professionele gehoorbescherming kopen. Het lawaai daar is constant. Ik verwacht op z'n minst één volwassen 'man baby' huilend bij de dixies aan te treffen omdat de batterijen van zijn LED-hoge hoed leeg zijn, maar ik weiger mijn eigen baby's te laten huilen omdat hun trommelvliezen staan te trillen.

Een openhartig gesprek over menselijke ontlasting

Het evenement hanteert een strikt 'Leave No Trace'-beleid. Als je een pailletje laat vallen, word je geacht het op te pakken. Als je kind een luier volwerkt, kun je die niet zomaar in een openbare prullenbak gooien, want er zíjn geen openbare prullenbakken. Je moet alles zelf weer meenemen.

Elk vies babydoekje, elke verwoeste luier en elk restje eten moet mee terug naar huis. Na de catastrofale modderstromen van de afgelopen jaren moet je je ook voorbereiden op de zeer reële mogelijkheid dat de dixies niet meer worden geleegd. We nemen een draagbaar campingtoilet mee, een onredelijk aantal loeisterke vuilniszakken en zo'n twintig kilo kattenbakvulling om de onvermijdelijke biologische oorlogsvoering te absorberen. Mijn glamoureuze vorige leven als journalist die over galerie-openingen in Soho schreef, voelt momenteel heel, heel ver weg.

We gaan moe zijn, we gaan smerig zijn en we zullen waarschijnlijk een aanzienlijk deel van de week doorbrengen met de vraag waarom we niet gewoon een huisje in Zeeland hebben geboekt. Maar dan kijk ik naar de meiden die in hun kleine veiligheidshesjes spelen, zich totaal niet bewust van mijn paniek, en denk ik dat zij zich waarschijnlijk beter zullen aanpassen dan ik.

Voordat je de beslissing neemt om je kroost mee te nemen naar de diepe woestijn, is het misschien een goed idee om ze eerst uit te rusten voor het iets minder agressieve klimaat van je plaatselijke park. Bekijk Kianao's biologische baby must-haves om je uitrusting op orde te krijgen, zodat je niet compleet hulpeloos bent wanneer de weergoden zich tegen je keren.

Vragen die ik mezelf (en mijn vrouw) blijf stellen

Heeft jullie huisarts oprecht ingestemd met deze reis?
Niet officieel, nee. Ze gaf me vooral een blik vol diep medelijden en adviseerde me om te zorgen dat ze genoeg drinken en uit het stof blijven. We nemen voor de zekerheid een kleine apotheek mee aan zoutoplossing, ORS en genoeg paracetamol om een klein paard te verdoven.

Hoe voorkom je dat een peuter afdwaalt in de woestijn?
We doen mee aan het Kidsville ID-programma, wat betekent dat ze een polsbandje krijgen met de locatie van ons kamp en onze gegevens. Maar in de praktijk zullen ze vastgesnoerd in de fietskar zitten of fysiek aan mij vastgeketend zijn. Ik ben er niet te beroerd voor om ze zo'n rugzakje met een veiligheidstuigje om te doen. Waardigheid bestaat niet op de playa.

Kun je het stof er echt afwassen?
Min of meer. Je mengt een beetje natuurazijn met water en gebruikt dit met stevige doekjes om het alkalische poeder te neutraliseren. Als je gewoon water of standaard babydoekjes gebruikt, verandert het stof blijkbaar in een bijtende pasta die het kloven van de huid alleen maar erger maakt.

Hoe zit het met het lawaai van de 'art cars'?
Gehoorbescherming van industriële kwaliteit. We hebben voor allebei de meiden een paar gekocht en laten ze er thuis alvast mee rondlopen terwijl ik de stofzuiger op ze afstuur. Het is een leerproces, want op dit moment gooit Florence de hare liever naar de hond.

Hoe gaan jullie om met de luiersituatie?
Met een grimmige vastberadenheid en heel veel dikke plastic zakken. We nemen een luchtdichte emmer mee, speciaal voor gebruikte luiers, met laagjes zuiveringszout ertussen. Ik bereid mezelf mentaal alvast voor op de geur wanneer we die weer in de bewoonde wereld openmaken.