Een Brooklyn-baby opvoeden zonder je verstand of leefruimte te verliezen

Zittend op de grond in het appartement van mijn zus op de vierde verdieping (zonder lift) in Park Slope, zat ik me kapot te zweten terwijl ik met één hand een luxe kinderwagen probeerde in te klappen. In de andere hield ik een krijsende baby van zes maanden vast. Iemand in het appartement eronder had de muziek keihard aanstaan, en terwijl de bekende songtekst van Lana Del Rey's 'Brooklyn Baby' over jazz en poëzie door de radiatorbuizen naar boven dwarrelde, staarde ik wezenloos naar een muur van opgestapelde dozen luiers die het enige raam blokkeerde. Mensen citeren maar wat graag de songtekst van 'Brooklyn Baby' op social media, maar die hele esthetiek is één grote leugen. Ouderschap in de stad wordt enorm geromantiseerd, totdat je daadwerkelijk vijftien kilo aan dood gewicht vier trappen op moet slepen midden in een ijskoude hagelstorm in februari, terwijl je baby op je ov-chipkaart kauwt.

Iedereen wil die stoere stadskids-vibe. Ze kopen de vintage bandshirts en de piepkleine leren jasjes. Ze willen dat hun baby eruitziet alsof hij net uit een zwaarmoedige indie-film is gestapt, geschoten op 35mm-film. Maar een échte baby opvoeden in de stad heeft helemaal niets te maken met er cool uitzien. Het heeft alles te maken met gevorderd ruimtelijk inzicht, pure koppigheid en een onnatuurlijk hoge tolerantie voor geluidsoverlast.

Het vierkante-meter-probleem

Luister, bedenken welke babyspullen je bewaart in een appartement van amper 55 vierkante meter, is alsof je de spoedeisende hulp runt tijdens een ramp. Je moet meedogenloze, razendsnelle beslissingen nemen over wat overleeft en wat op de stoep wordt achtergelaten met een briefje 'gratis meenemen' erop.

Laten we het even hebben over de absolute tirannie van moderne babyspullen. Merken proberen je ervan te overtuigen dat je baby een trillende schommelstoel nodig heeft ter grootte van een klein ruimteschip. Niet dus. Als je woonkamer tegelijkertijd je eetkamer, thuiskantoor én wasrek is, dan is zo'n babyschommel eigenlijk een vijandige overname van je leefruimte. Je struikelt over de metalen poten elke keer als je naar de keuken loopt om een flesje op te warmen. Je begint een actieve wrok te koesteren tegen die schommel. En dan zijn er nog die gigantische activity centers. Goedbedoelende familieleden uit de buitenwijken geven je van die enorme plastic gedrochten cadeau die oplichten en vreselijke elektronische muziek afspelen. Je lacht lief, terwijl je in je hoofd berekent of je het ding in de oven kunt verstoppen als er visite komt.

Dan hebben we nog de kinderwagen-kwestie. In de stad is je kinderwagen je minivan, je boodschappenkarretje én je fysieke schild tegen agressieve voetgangers die op hun telefoon kijken. Maar als je zo'n luxe, extra breed model koopt, ben je de rest van je leven bezig met je verontschuldigen tegenover vreemden. Je komt vast te zitten in smalle gangpaden van de buurtsuper tussen het kattenvoer en de pinautomaat. Je blokkeert de hele stoep. Je zweet peen en uien terwijl vreemden zwaar zuchtend achter je in de bus staan. Koop gewoon iets dat plat kan worden ingeklapt en niet net zoveel weegt als een golden retriever.

Doe ook geen moeite om elke hoek in je appartement zacht af te plakken en al je boeken naar de hoogste planken te verplaatsen. Zet gewoon één hoekje af waar ze geen stopcontact kunnen likken, en laat ze de rest zelf maar uitzoeken.

Slapen in een bezemkast

Proberen de regels voor veilig slapen te volgen als je slaapkamer het formaat van een postzegel heeft, is een vorm van zwarte komedie. Mijn arts zei iets over de baby plat op de rug laten slapen met absoluut niets zachts in de slaapomgeving. Dat klinkt makkelijk, totdat je je realiseert dat je eigen bed letterlijk vijf centimeter van het wiegje af staat.

Volgens de officiële richtlijnen mag je je bed niet delen, wat in theorie logisch is, maar ik herinner me vaag gelezen te hebben dat die risicofactoren wat vertroebelen als je extreem slaapgebrek en borstvoeding meerekent. Een standaard ledikant in een kamer proberen te proppen waar amper een tweepersoonsbed in past, betekent dat je uiteindelijk slaapt met je voeten tegen de spijlen. We hebben het niet eens geprobeerd. We hebben gewoon een kaal wiegje in de enige beschikbare hoek bij de radiator geschoven. En we hoopten maar dat het omgevingsgeluid van achteruitrijdende vuilniswagens om drie uur 's nachts en de man die statiegeldblikjes verzamelt, zou werken als een soort white noise-machine.

Je leest al die dikke boeken over de slaapcycli van baby's en hoe die met vier maanden op magische wijze samenkomen, maar eerlijk gezegd voelde het gewoon alsof hij een bloedhekel had aan slapen. De radiator siste, de bovenburen hadden ruzie over de afwas, en wij zaten maar in het donker te wachten tot het ochtend werd. Je past je aan, want je hebt simpelweg geen andere keuze.

Wat ze écht dragen

De was doen in de stad is een heel eigen soort straf. Als je geluk hebt, staat er een wasmachine in de kelder van je complex die min of meer werkt als de boel niet is overstroomd. Heb je pech, dan sleep je in de sneeuw een tas vol ondergekotste rompertjes drie straten verderop naar de wasserette, terwijl je een beker koffie in balans probeert te houden.

We zaten afgelopen winter opgepropt in een piepklein café toen mijn zoon de ultieme spuitluier produceerde. De wc had geen verschoontafel, alleen een wiebelige wastafel en een kapotte dispenser voor papieren handdoekjes. Ik moest hem op mijn schoot verschonen terwijl ik probeerde niet met mijn elleboog tegen de deur te stoten. Dat is precies het moment waarop ik me realiseerde dat de meeste babykleertjes zijn ontworpen door mensen die een actieve hekel hebben aan ouders. Ik heb geen tijd voor piepkleine, decoratieve knoopjes of stugge spijkerstof bij een baby.

Ik bewaar alleen de dingen die goed meerekken en makkelijk wasbaar zijn. De Biologisch Katoenen Baby Romper van Kianao is eigenlijk het enige dat we zes maanden lang non-stop hebben gebruikt. Het heeft een rekbare halslijn die je bij een spuitluier zo over hun schouders naar beneden kunt trekken, in plaats van dat je de hele kliederboel over hun hoofdje en door hun haar moet trekken. Het katoen is dik genoeg om de industriële wasmachines van de wasserette op de hoek aan te kunnen. Het doet wat het moet doen, zonder gedoe. Tijdens mijn loopbaan als verpleegkundige heb ik duizenden van die chique designerpakjes voorbij zien komen, en ze worden toch allemaal binnen een week geruïneerd door geprakte zoete aardappel.

Wanneer de verwarming in november aangaat, wordt de lucht in het appartement zo droog dat het wel een woestijn lijkt. Het huidje van mijn kind voelde aan als schuurpapier. Biologisch katoen laat de huid tenminste ademen, in plaats van zweet vast te houden zoals die goedkope synthetische stoffen die je in paniek bij een grote keten koopt.

Als je nog probeert uit te vogelen wat je in die onmogelijk kleine commode moet leggen, bekijk dan de collectie biologische babykleding en koop gewoon een paar dingen die écht in een lade passen, in plaats van in een gigantische kledingkast die je helemaal niet hebt.

De logistiek van je mentale gezondheid

Je zult vast een hoop horen over postnatale depressies. Artsen duwen je een klembord met een korte vragenlijst in handen en vragen of je je verdrietig of angstig voelt. Ze strooien met klinische statistieken, maar mijn arts merkte terloops op dat veel van die onrust gewoon voortkomt uit het pure isolement van het hele circus. Het is ongelooflijk eenzaam om omringd te zijn door drie miljoen mensen, maar he-le-maal niemand te hebben om even je baby vast te houden zodat jij kunt douchen.

Je hebt hier geen vanzelfsprekend vangnet. Dat moet je helemaal zelf opbouwen met vreemden van het internet.

Voor je het weet word je lid van hyperlokale WhatsApp-groepen waarin mensen gepassioneerd ruziën over de etiquetteregels in de speeltuin en waar halfvolle tubes billencrème worden geruild. Het voelt in het begin best raar, maar geloof me, het is puur overleven. Je zult jezelf betrappen op een huilbui op het perron van de metro, simpelweg omdat je de kinderwagen de trap niet af krijgt. Dan grijpt een andere oververmoeide ouder de voorwielen vast, zonder oogcontact te maken, en helpt je met tillen. Dát is jouw vangnet. Het is rauw en voornamelijk anoniem, maar het zorgt ervoor dat je blijft functioneren als je al drie dagen niet hebt geslapen.

Er heerst deze hardnekkige mythe dat je je baby zou moeten meenemen naar kunstgalerieën en hippe underground-cafés. De realiteit is dat je de meeste tijd besteedt aan het uitstippelen van welke metrostations écht werkende liften hebben. Die geromantiseerde online esthetiek vermeldt namelijk niets over de penetrante geur van oude urine in de liftschacht.

Speelgoed waarvan ik geen moordneigingen krijg

Als je binnen opgesloten zit omdat het buiten vriest, moet je manieren vinden om ze af te leiden. Je voelt een immense druk om educatief speelgoed te kopen dat er met twee jaar direct een genie van ze maakt.

Ik heb heel gemengde gevoelens over de Houten Regenboog Babygym. Hij is onmiskenbaar prachtig. Het hout is mooi glad en hij schreeuwt je niet tegemoet in primaire kleuren. Maar hij neemt wel kostbare vloerruimte in beslag. Als je er de vierkante meters voor hebt, prima. Maar toen ik hem in onze woonkamer neerzette, schopte ik zeker drie keer per dag tegen een houten poot aan. Mijn kind vond het leuk om tegen het kleine olifantje te meppen, maar uiteindelijk heb ik het hangende speelgoed er gewoon af gehaald en het in z'n handjes gegeven terwijl hij op een kleed op de grond lag. Het ziet er fantastisch uit op een moodboard, maar in een kleine ruimte wordt het al snel een hindernisbaan.

Wat je écht nodig hebt, zijn dingen die je zo in je jaszak kunt proppen. De Panda Bijtring is serieus mijn favoriete item dat we bezitten. Het is van siliconen, neemt nul ruimte in beslag en je kunt hem gewoon uitkoken als hij onvermijdelijk op de plakkerige vloer van de metro valt. Als de tandjes doorkomen, wil je gewoon iets kleins waar ze op kunnen kauwen terwijl jij ze door de drukke gangpaden van de supermarkt sleept. Het werkt. Het zingt niet. Het geeft geen licht. Het doet gewoon z'n werk.

Voordat je weer een of ander stuk plastic koopt dat ergens op een vuilnisbelt eindigt, bekijk liever even de collectie bijtspeelgoed en kies iets wat je niet met tegenzin élke dag hoeft aan te kijken.

Ongevraagd advies waar je niet om vroeg

Heb ik een robuuste kinderwagen nodig voor in de stad?

Luister, iedereen koopt zo'n gigantische tank-wagen omdat de stoepen vol scheuren en hobbels zitten. Maar je moet dat ding wél de stoepranden op tillen en trappen op sjouwen als de lift kapot is. Mijn arts zei bovendien dat al dat zware tillen net na de bevalling verschrikkelijk is voor je bekkenbodem. Koop iets lichts dat je met één hand kunt inklappen. Je wervelkolom zal je dankbaar zijn.

Hoe doe je dat met dutjes als het zo gehorig is?

Een vooroorlogs appartement kun je gewoon niet geluiddicht maken. Dat gaat simpelweg niet. We hebben geprobeerd handdoeken onder de deuren te leggen, maar je hoort nog steeds elke sirene en elke ruzie van de buren door de vloerplanken heen. Ik geloof oprecht dat baby's op den duur gewoon wennen aan het basisgeluidsniveau. We gebruikten een goedkope white noise-machine, maar eerlijk gezegd viel hij de helft van de tijd gewoon in slaap terwijl ik aan het stofzuigen was, puur uit uitputting.

Hoe zit het met autostoeltjes en taxi's?

Het is een regelrechte nachtmerrie. Technisch gezien is een autostoeltje in de taxi in sommige steden wettelijk niet verplicht, maar ik heb genoeg roekeloze chauffeurs gezien om te weten dat het een vreselijk idee is om er geen te gebruiken. We kochten een goedkoop, lichtgewicht babyautostoeltje speciaal voor taxiritjes. Je leert vanzelf hoe je die in een kleine dertig seconden met de autogordel installeert, terwijl de taxichauffeur voorin ongeduldig loopt te zuchten.

Hoe houd ik het huidje van mijn baby mooi met al die uitstoot en smog?

Dat vuil is echt geen fabeltje. Na een wandeling veeg je met een vochtig doekje over hun gezicht en is dat doekje gewoon grijs. Ik denk niet dat je een twaalf-stappen huidverzorgingsroutine nodig hebt voor een baby. Was ze gewoon af, gebruik een vette crème als ze droge plekjes krijgen van de koude wind, en houd het bij natuurlijke stoffen zoals biologisch katoen, zodat hun huid tenminste kan ademen onder al die dikke winterlagen.

Bestaat die hele esthetische 'city baby'-vibe eigenlijk wel?

Alleen op het internet. Joh, niemand ziet er nog chic uit met een zware luiertas vol vieze doekjes en geplette snacks in een overvolle trein. De échte esthetiek bestaat uit permanente wallen en een bevlekt t-shirt. De mensen die er online zo perfect uitzien, hebben nanny's en een eigen washok in huis.