Mijn kinderen ontdekten Britney Spears' Baby One More Time (Oh jee)

Het was exact 7:14 uur op een dinsdagochtend. Ik stond voor het koffiezetapparaat in de oude joggingbroek van mijn man Dave – je weet wel, die ene met die mysterieuze, hard geworden yoghurtvlek op de linkerknie – toen ik het hoorde. Maya, die zeven is maar zich gedraagt alsof ze zeventien is, stond op de salontafel in de woonkamer en gebruikte een half opgegeten wafel als microfoon. Leo, mijn vierjarige wervelwind, sloeg enthousiast met een plastic beker op de grond om de maat aan te geven.

"My loneliness is killing me! And I, I must confess, I still believe!"

Ik bevroor. De koffie stopte met druppelen. Ik staarde in de leegte van mijn keukenkastjes, terwijl mijn brein wanhopig probeerde te verwerken hoe mijn kind uit groep drie het ultieme volkslied van mijn middelbareschooltijd had opgeduikeld. En toen kwam het refrein.

Ze zong het "hit me"-gedeelte met zoveel theatrale passie dat ik letterlijk mijn mok in de gootsteen liet vallen. Ik rende de kamer in en riep: "WAAR HEB JE DAT LIEDJE GEHOORD?!" Wat, eerlijk gezegd, het allerdomste is wat je als ouder kunt doen. Want op het moment dat je bevriest en er een enorm dramatisch ding van maakt, weten je kinderen meteen dat het een Groot Verboden Ding is en zullen ze nooit, maar dan ook nóóit meer stoppen met het te zingen.

De Zweedse vertaalfout die mijn ochtend verpestte

Dus daar stond ik dan, proberend snel terug te krabbelen en heel relaxed te doen terwijl mijn hart tekeerging. Als millennial-moeder heb ik namelijk een diepgewortelde paniek over de hyper-geseksualiseerde popcultuur uit onze jeugd. Ik weet nog goed hoe ik in mijn slaapkamer op een piepkleine beeldbuis-tv naar MTV keek, en wanhopig hoopte dat mijn moeder niet precies tijdens de kleedkamerscène zou binnenlopen.

Onze kinderarts, Dr. Aris – die zo'n ongelooflijk kalmerende stem heeft, wat me als ik slaaptekort heb eerlijk gezegd alleen maar meer op de kast jaagt – vertelde tijdens onze laatste controle dat kinderen tegenwoordig al zo vroeg aan media worden blootgesteld. Hij stelde voor dat ik gewoon met ze moest meeluisteren en verwarrende dingen als gespreksstarters moest gebruiken, in plaats van in paniek te raken. Dat klinkt fantastisch in een steriele spreekkamer, maar in mijn woonkamer om 7 uur 's ochtends? Niet echt.

Uiteindelijk zette ik Maya op de bank en gaf haar een totaal ongevraagde, veel te ingewikkelde geschiedenisles over de popproducties uit de late jaren '90. Ik zei iets in de trant van: "Luister lieverd, de man die dit liedje schreef, Max Martin, is Zweeds. Zijn Engels was toen nog niet perfect, dus hij dacht eigenlijk dat Amerikaanse tieners de uitdrukking 'hit me' gebruikten om 'bel me op de telefoon' te zeggen, zoals 'hit me up'. Dus het gaat eigenlijk helemaal niet over geweld of iets engs, het gaat gewoon over wachten op een telefoontje!"

Maya keek me aan, nam een langzame hap van haar wafel en zei: "Mam, wat is een telefoon?"

Oh mijn god.

Precies op dat moment liep Dave binnen, schonk zijn koffie in en vroeg waarom ik een paniekerige TED Talk over Zweedse straattaal aan het houden was voor een kind dat nog steeds gelooft dat de tandenfee in ons ventilatiesysteem woont. Hoe dan ook, mijn punt is: mocht je ooit in paniek raken over deze oude songteksten, haal dan gewoon even adem en noem misschien terloops dat telefoon-dingetje zonder het raar te maken. Ze denken er waarschijnlijk veel minder over na dan wij.

De onthulling over het Kmart-vestje die me een beter gevoel over mijn leven geeft

Toen ik eenmaal gekalmeerd was en echt begon na te denken over die hele periode, herinnerde ik me een bizar feitje dat ik ooit las tijdens een nachtelijke Wikipedia-sessie. Je kent die iconische outfits uit de videoclip vast nog wel, toch? Dat katholieke schoolmeisjesuniform met dat opgeknoopte shirt en die pluizige roze haarelastiekjes? De regisseur heeft al die spullen letterlijk bij de Kmart gekocht. Werkelijk elk kledingstuk kostte minder dan 17 dollar, en Britney knoopte het shirt zelf op omdat ze de originele styling veel te tuttig vond.

Ik vind dit zo ontzettend geruststellend. We leven in een bizar tijdperk van Instagram-perfecte kinderen in beige linnen outfits die meer kosten dan mijn wekelijkse boodschappenbudget, terwijl de meest iconische popcultuur-look van 1998 in principe gewoon bij elkaar is geraapt in de koopjeshoek. Het zorgt ervoor dat ik me een stuk minder schuldig voel over de kledingkast van mijn eigen kinderen, die voornamelijk bestaat uit een ramp van niet-matchende sokken en alles wat op dat moment toevallig niet onder de pindakaas zit.

Hoewel ik wel moet zeggen: als je je kind serieus iets wilt aantrekken dat er schattig uitziet maar geen fortuin kost en ook geen synthetische fast-fashion nachtmerrie is, ben ik zwaar geobsedeerd door de Baby Romper met Vlindermouwtjes van Biologisch Katoen van Kianao. Dit is oprecht mijn favoriete aankoop uit de tijd dat Maya nog een baby was. Ik kocht het in eerste instantie omdat ik een zwak heb voor vlindermouwtjes – het laat ze er gewoon uitzien als van die zachte, kleine elfjes – maar ik bleef het gebruiken omdat het zeker vijftig catastrofale spuitluiers heeft overleefd. Je gooit het gewoon in de was en het krimpt niet tot een raar, stug vierkantje zoals de meeste goedkope katoen wel doet. Bovendien is het ethisch geproduceerd, wat mijn eco-angst weer een beetje verzacht als ik om 3 uur 's nachts wakker lig en me zorgen maak over smeltende ijskappen.

Aan de andere kant hadden we ook dit Houten Bijtring en Rammelaar Sensorisch Speelgoed met Beertje toen Leo een baby was. Het is op zich helemaal prima. Het staat enorm esthetisch op een plank in de babykamer, en ik vond het fijn dat het hout onbehandeld en veilig was, aangezien Leo letterlijk alles probeerde op te eten. Maar eerlijk? Hij kauwde er misschien drie minuten per dag op voordat hij het agressief naar de kat smeet. Kinderen zijn zo raar. Koop het als je wilt dat de babykamer er leuk uitziet voor foto's, maar verwacht niet dat het op magische wijze de driftbuien door doorkomende tandjes oplost.

Bekijk de rest van de collectie biologische babykleding hier als je ook zo klaar bent met kleding die na twee wasbeurten uit elkaar valt.

De peuterjaren overleven zonder mijn muzieksmaak te verliezen

Dat is het ding met modern ouderschap: je probeert constant de balans te vinden tussen het delen van de dingen waar je van houdt en je kinderen beschermen tegen de giftige vuilnisbelt die de entertainmentindustrie soms is. Ik las ooit een onderzoek – of misschien was het een TikTok van een kinderpsycholoog, mijn brein is veranderd in moes – dat suggereerde dat kinderen vrolijke popmuziek in mineur anders verwerken dan volwassenen. Dat zou verklaren waarom ze zo onverklaarbaar worden aangetrokken door die intense baslijnen uit de jaren '90.

Maar Britney was pas zestien toen die video uitkwam. Zestien! Als ik er nu als moeder van een dochter op terugkijk, draait mijn maag zich echt om. De volwassenen om haar heen hebben haar totaal in de steek gelaten en haar jeugd uitgebuit om platen te verkopen, en ik word misselijk als ik denk aan de druk waaronder ze stond. Dus hoewel ik absoluut wil dat Maya de pure vreugde van een perfect poprefrein ervaart, scherm ik haar zo agressief en lang mogelijk af van de visuele kant ervan.

We leunen nu zwaar op schermvrije audiospelers. Ik kan gewoon een gepersonaliseerde afspeellijst inladen met al mijn millennial-hits, en Maya kan uren in haar kamer dansen zonder ooit te worden blootgesteld aan de hyper-geseksualiseerde MTV-beelden die mijn eigen lichaamsbeeld op de middelbare school absoluut hebben verpest. Ik hoor de muziek die ik leuk vind, zij kan haar energie kwijt, en niemand hoeft een naveltruitje aan.

God, wat mis ik de aardappelfase soms

Toen ik op de bank zat en keek hoe Maya een dansje bedacht op een liedje dat ouder is dan het huwelijk van haar ouders, werd ik echt nostalgisch naar de babytijd. Voordat ze je ingewikkelde vragen kunnen stellen over straattaal uit de jaren '90, liggen ze daar gewoon een beetje.

Toen Leo nog piepklein was, hadden we de Houten Babygym | Regenboog Speelgym Set met Dieren Speeltjes, en het was de meest vredige fase van mijn leven. Hij lag dan gewoon op zijn rug, intens te staren naar dit kleine houten olifantje, en er af en toe met zijn mollige vuistje tegenaan te slaan. Geen vragen over mediawijsheid. Geen uitleg over Zweedse vertaalfouten. Gewoon een baby, een houten regenboog, en ik met een kop koffie die echt nog warm was. Mocht je op dit moment in de aardappelfase zitten, waardeer dan alsjeblieft de stilte. Want op een dag vinden ze je oude Spotify-afspeellijsten en eisen ze antwoorden.

Wacht, moet ik dan gewoon de radio voor altijd uitzetten?

Nee, verbied alsjeblieft niet ineens alle populaire muziek en sluit ze niet op in een stil huis waar alleen klassieke piano klinkt. Dat is echt dodelijk saai en dan gaan ze je gegarandeerd haten, waarna ze rebelleren door op de middelbare school bij een punkband te gaan.

We moeten gewoon accepteren dat onze kinderen over ons verleden zullen struikelen. Ze gaan de muziek ontdekken, de twijfelachtige modetrends, de rare straattaal. En in plaats van door het lint te gaan en onze koffielepeltjes te laten vallen, moeten we er gewoon doorheen modderen, dingen waar ze totaal niet om geven overdreven veel uitleggen, en ze lekker laten dansen.

Als je me nu wilt excuseren: ik moet gaan uitvogelen hoe ik de tekst van "Bye Bye Bye" aan een vierjarige ga uitleggen voordat Dave helemaal gek wordt.

Klaar om de kledingkast van je kind een upgrade te geven met items die écht lang meegaan? Shop Kianao's duurzame baby essentials nu direct, voordat je kind weer uit de huidige maat groeit.

Mijn rommelige antwoorden op jullie vragen

Is het oprecht slecht als mijn kind naar 90s popmuziek luistert?

Oh god, nee, ik denk het niet. Ik bedoel, mijn kinderarts vertelde me vaagjes dat de beats en ritmes eerlijk gezegd geweldig zijn voor hun grove motoriek als ze ronddansen. Zolang je ze niet voor ongecensureerde videoclips uit 1999 zet, laat ze dan gewoon genieten van dat pakkende refreintje. De helft van de tijd denken ze toch dat de liedjes letterlijk over snoepjes ofzo gaan. Filter gewoon de super expliciete dingen eruit en je bent goed bezig.

Hoe leg ik ongepaste songteksten uit als ze er wél naar vragen?

Gewoon liegen? Grapje. Grotendeels dan. Maar serieus, houd het ongelooflijk kort. Doe niet wat ik deed door een historische lezing te geven. Als ze vragen wat een raar woord betekent, zeg ik meestal gewoon: "Oh, dat is een ouderwetse manier om te zeggen dat ze met een vriendje willen praten" of wat er maar past. Ze hebben de aandachtsspanne van een goudvis, dus als je je stem super saai houdt, zeggen ze meestal gewoon "oh" en lopen ze weg om op een krijtje te kauwen.

Wat als mijn kind een foute songtekst op de opvang herhaalt?

Kijk, dit gáát gebeuren. Leo schreeuwde ooit een tekst uit een liedje van Eminem bij de kassa in de supermarkt omdat hij Dave het in de garage had horen draaien. Je biedt gewoon je excuses aan bij de leidster op de opvang, geeft je man de schuld en gaat door met je leven. De leidsters hebben echt wel ergere dingen gehoord, geloof me. Maak er gewoon geen gigantische scène van wanneer je kind het zegt, anders wordt het hun nieuwe favoriete feesttrucje.

Zijn schermvrije audiospelers het geld echt waard?

Ja, absoluut, 1000%. Ik weet dat ze duur zijn, maar ik zou het dubbele betalen voor de gemoedsrust. Dat je niet constant over een iPad hoeft te hangen en je zorgen hoeft te maken in wat voor bizar YouTube-algoritme ze nu weer belanden, is onbetaalbaar. Plus, ze kunnen het zelf bedienen, wat voorkomt dat ze elke veertig seconden "MAM, ZET EEN ANDER LIEDJE OP" schreeuwen terwijl ik sta te koken.

Moet ik dure babykleding kopen om duurzaam te zijn?

Echt niet. De regisseur van die videoclip kocht niet voor niets alles bij een budgetwinkel! Maar even serieus, duurzaam betekent gewoon dat je minder troep koopt die uit elkaar valt. Ik koop een paar kwalitatief goede kledingstukken (zoals de rompers van Kianao) waarvan ik weet dat ze een miljoen wasbeurten overleven, en de rest van hun kleding haal ik bij lokale tweedehandswinkels of ik gebruik de afdankertjes van mijn zus. Het gaat allemaal om balans, want ze gaan er toch wel snot aan afvegen.