Brief aan mezelf over rode pandababy's en de nachten overleven

Lieve Priya van zes maanden geleden. Je zit nu om drie uur 's nachts op het bladderende zeil van de babykamer te staren naar een stapel ongewassen inbakerdoeken, terwijl je verwoed het geboortegewicht van exotische dieren googelt. Je denkt dat de wetenschap dat een pasgeboren rode panda evenveel weegt als een standaard stuk zeep, je op de een of andere manier perspectief zal geven op het mensje van bijna vier kilo dat momenteel probeert aan te happen op je sleutelbeen. Dat doet het niet. Maar ik schrijf je dit toch, want je moet stoppen met het voor de vierde keer vandaag steriliseren van die kolfonderdelen en gewoon even ademhalen, meid.

Je bent nu geobsedeerd door deze dieren omdat het internet je vertelde dat ze het perfecte genderneutrale thema zijn voor de babykamer. Je koopt de posters en de lakentjes en de kleine houten wandhangers. Ik snap het. Maar je mist de essentie van hoe deze dieren hun eerste dagen overleven.

Kijk eens naar hoe rode panda's met hun baby's omgaan. De welpjes worden volledig blind en doof geboren, en wegen misschien iets meer dan honderd gram. Ze hebben niet eens het fatsoen om geboren te worden met die prachtige kastanjebruine vacht. Ze komen eruit als grijze, beschimmelde kledingrollers om op te gaan in de schaduwen van hun boomholen. Mijn dokter zei ooit dat menselijke pasgeborenen de eerste weken eigenlijk ook alleen maar wazige schaduwen zien, maar ons kind deed tenminste af en toe nog haar ogen open om ons boos aan te kijken. De grijze-kledingroller-fase is voor beide diersoorten een feit.

De situatie met meerdere nesten

Ik moet het even over de babykamer hebben. Het dierenrijk heeft dit begrepen op een manier die de moderne, commerciële baby-industrie volledig negeert. Een rode pandamoeder koopt geen slimme wieg met een maandelijks abonnement. Ze bouwt een nest van takjes en vochtig mos. Maar hier komt het mooiste. Ze bouwt er wel drie of vier. Ze verplaatst haar blinde kleine baby constant van boomholte naar boomholte om roofdieren op het verkeerde been te zetten.

Jij hebt je drie maanden lang het hoofd gebroken over de exacte tint saliegroen voor één kamer. Je had een kleine zenuwinzinking over de poolhoogte van het vloerkleed. En ons wordt verteld dat we er dat ene perfecte toevluchtsoord van moeten maken, alsof het een menselijke baby ook maar iets kan schelen dat de lambrisering erbij past. Ik heb jaren op de kinderafdeling gewerkt en ik kan je vertellen dat de voornaamste behoefte van een pasgeboren baby simpelweg jouw ademhaling dicht in de buurt is. Maar nee, jij moest en zou de perfecte geïmporteerde gordijnen hebben. Je had net zo goed een stapel schone was in de woonkamer kunnen neerleggen en het een tweede nestje kunnen noemen.

Eigenlijk is die wasstapel de plek waar die lieve schat nu toch het beste slaapt. De rode panda verplaatst haar welpje vanwege sneeuwluipaarden. Ik verplaats onze peuter van de wieg naar het vloermatras, omdat ze om twee uur 's nachts ontdekt hoe ze haar enkel klem kan zetten tussen de spijlen. Zelfde probleemoplossing, andere roofdieren. We slepen allemaal onze nakomelingen van het ene semi-veilige oppervlak naar het andere in de hoop dat er niemand wordt opgegeten of blauwe plekken oploopt.

De vier-maanden-donkere-kamer-strategie

Mijn dokter zweert dat het vierde trimester eigenlijk gewoon inhoudt dat we doen alsof de baby nog in onze buik zit. Rode panda's pakken dit tenminste goed aan. De welpen blijven zeker drie tot vier maanden verstopt in een donker hol. De moeder krult haar borstelige staart gewoon als een ingebouwde, biologische deken om het welpje heen en weigert de buitenwereld in zich op te nemen.

Ik wou dat iemand mij negentig dagen onafgebroken duisternis had voorgeschreven. In plaats daarvan stond mijn schoonmoeder met vershoudbakjes op de stoep en vroegen willekeurige buren of ik alweer 'de oude' werd, terwijl ik mijn netbroekje uit het ziekenhuis nog aanhad. Mijn moeder probeerde de traditionele Indiase veertig dagen kraamtijd in te voeren, gaf me in ghee gedrenkte panjiri te eten en zei me dat ik in bed moest blijven. Ik verzette me daartegen omdat ik wilde bewijzen dat het prima met me ging. Het ging niet prima. Ik had die veertig dagen met beide handen moeten aanpakken en er nog negentig extra moeten eisen. Wees een rode panda, Priya. Blijf in dat donkere hol.

De ingebouwde organische deken

Rode panda's hebben gigantische, pluizige staarten die ze gewoon om hun lichaam wikkelen om warm te blijven in de ijskoude bergen van de Himalaya. Zij hoeven midden in de nacht niet te klooien met klittenband of ritsen.

Ik kan je niet vertellen hoeveel uren ik verspild heb met het proberen in te bakeren van ons kind. Tijdens mijn eerste coschap leerde de zaalverpleegkundige me de perfecte inbakertechniek uit het ziekenhuis, met van die stugge katoenen dekentjes. Ik dacht dat ik een absolute expert was. Maar die ziekenhuisdekens zijn echt anders dan wat wij in de winkel kopen. Als je het 's nachts om twee uur thuis probeert met een glad doekje, breekt de baby gewoon los als een piepkleine ontsnappingskunstenaar. Uiteindelijk geef je die strakke inbakerdoeken op en koop je gewoon een slaapzakje; dat is het dichtstbijzijnde alternatief dat wij mensen hebben voor een borstelige staart.

Bamboe en siliconen gewoontes

Rond de drie maanden beginnen deze welpen hun moeders na te doen en kauwen ze op bamboetakjes. Dat is ongeveer dezelfde periode dat ons kind besloot dat haar tandvlees een actief oorlogsgebied was. Ik heb op de poli wel duizend doorkomende tandjes gezien, kwijlend door hun shirtjes en met lichte verhoging, maar het voelt toch anders als het je eigen kind is dat tegen de slaapkamermuur staat te schreeuwen.

Uiteindelijk heb ik die Panda Bijtring gekocht die je op je geheime online wensenlijstje had gezet. Meestal heb ik een hekel aan van dat hyper-specifieke dierenspeelgoed, maar deze werkt praktisch gezien echt heel goed. Het platte gedeelte met de bamboestructuur reikt precies tot achterin, waar de kiezen uiteindelijk zullen doorbreken en ons leven zullen ruïneren. Ze kauwde er onophoudelijk op, terwijl ze wel een uur lang naar de plafondventilator zat te staren. Het overleefde elke nacht de vaatwasser zonder te veranderen in een kleverige brij. Het was mijn favoriete stukje plasticvrij houvast tijdens maand vier.

Je hebt ook die Houten Panda Babygym op je geboortelijst gezet omdat je hem op een blog had gezien. Hij is prima. Hij staat super esthetisch in de woonkamer, en van het minimalistische houten frame gaan mijn ogen niet bloeden, wat bij die neonkleurige, op batterijen werkende plastic dingen wel het geval is. Maar laten we eerlijk zijn: ze tikte ongeveer twaalf minuten per dag tegen de gehaakte ster voordat ze weer vastgehouden wilde worden. Het is een handige plek om haar even te parkeren terwijl jij een lauwe kop koffie drinkt, maar verwacht niet dat hij op magische wijze een hele middag de oppas uithangt.

De valse duim en de ijzeren greep

Wist je dat deze dieren een aangepast polsbotje hebben dat dienstdoet als een valse duim, puur om bamboestengels vast te houden? Ze hebben een compleet extra stuk anatomie ontwikkeld, alleen maar om hun eten vast te kunnen houden. Mensenbaby's worden ondertussen geboren met een grijpreflex in hun handjes die zo sterk is, dat ze praktisch aan een optrekstang kunnen hangen.

Mijn supervisor in het ziekenhuis maakte er weleens een grapje over dat pasgeborenen het zouden overleven als ze uit een boom vielen, zolang ze maar een tak wisten vast te grijpen. Ik vond het destijds niet grappig. Maar nu, terwijl ik zie hoe onze peuter zich met de grijpkracht van een industriële bankschroef vastklampt aan mijn gouden ketting, begrijp ik de mechanica erachter. Ze zijn ontworpen om zich aan hun moeder vast te klampen. Wanneer ze midden in de nacht je vinger vastgrijpt, is dat niet zomaar een schattig hechtingsmomentje. Het is biologische wanhoop. Ze zorgt er simpelweg voor dat haar belangrijkste voedselbron niet wegloopt. Het doet pijn aan je nagelriemen, maar het is eigenlijk iets heel moois.

De overgang naar vaste takjes

Laten we het over de introductie van vaste voeding hebben, aangezien we het toch over het eten van bamboe hebben. De pandamoeder zoogt haar welp enkele maanden voordat ze op vast voedsel beginnen te kauwen. Ik geloof dat ze met vijf of acht maanden volledig over zijn op vast voedsel.

Ondertussen worden wij overspoeld met tegenstrijdige adviezen over de Rapley-methode versus gepureerd eten. De ene dokter zegt dat je moet wachten tot zes maanden, terwijl een ander zegt dat je met vier maanden al pap van rijstebloem moet geven als ze naar je bord staren. Mijn dokter wees vaag naar een ontwikkelingscurve en zei dat ik gewoon maar eens een geprakte avocado moest proberen wanneer ze interesse toonde.

Ik heb uren besteed aan het stomen en pureren van zoete aardappels tot het precies de structuur van cement had, om het vervolgens recht in mijn oog gespuugd te krijgen. De rode pandamoeder geeft haar kind gewoon een vies takje en vindt het wel best zo. Ik heb diep respect voor die mate van gemakzuchtig ouderschap.

Het gevaar van kleine wezentjes

Mensen kijken naar animatiefilms en denken dat rode panda's gewoon knuffelbeesten zijn die je kunt omhelzen. Het zijn geen huisdieren. Het zijn wilde dieren met vlijmscherpe klauwen die zoönosen bij zich dragen. Er zijn er nog minder dan tienduizend over in het wild, omdat de mens alles verpest met ontbossing. Maar goed.

Het doet me denken aan hoe mensen met menselijke peuters omgaan. Iedereen ziet de bolle wangen en de schattige pakjes, maar ze vergeten dat dit wilde wezens zijn die puur op instinct en wrok draaien. Ik heb op de spoedeisende hulp peuters met het RS-virus gezien die een kleine volwassene zouden kunnen vloeren als ze dat wilden. Ze bijten, ze krabben en ze dragen crèchevirussen bij zich die je binnen vierentwintig uur volkomen nederig maken. Behandel ze met het voorzichtige respect dat je een wild dier zou geven.

De tijdlijn voor de rode vacht

De welpjes krijgen hun iconische rode vacht pas als ze ongeveer vijftig dagen oud zijn. Je hebt je zo druk gemaakt over of haar haar dik en donker zou worden zoals dat van ons, of dat ze voor altijd een kaal klein aardappeltje zou blijven. Mijn dokter vertelde me dat ik de eerste zes maanden niet eens naar het haar moest kijken, omdat het toch allemaal uitvalt en van structuur verandert.

Je hebt ook veel te veel tijd besteed aan het kopen van die stugge, esthetische linnen setjes die eruitzien als miniatuur pionierskostuumpjes. Uiteindelijk heb ik een paar van die mouwloze rompers van biologisch katoen gekocht en dat is praktisch het enige wat ze nu draagt. Ze rekken goed mee, waardoor ik niet het gevoel heb dat ik haar armen breek om ze aan te krijgen, en het materiaal ademt echt als ze zich al zwetend door haar derde dutje van de dag worstelt. Ze doen hun werk zonder haar huid te irriteren.

Gooi die stugge pionierspakjes dus gewoon weg, gooi het hele schema overboord, slaap in je kleren van gisteren op het vloerkleed en negeer je schoonmoeder die zeurt over het stof.

Als je even afleiding zoekt voor die nachtelijke paniek, snuffel dan misschien eens rond tussen zachte biologische babykleding die geen huiduitslag veroorzaakt wanneer ze overprikkeld raakt.

Laatste gedachten vanuit de toekomst

Dus leg die telefoon weg. Stop met het opzoeken van de draagtijd van zoogdieren uit de Himalaya. Het komt helemaal goed met je kind. Je zult chronisch moe zijn, maar het komt goed met je. De grijze-kledingroller-fase gaat voorbij. De bijtfase gaat voorbij. Je moet alleen eerst even deze donkere hol-periode zien te overleven.

Wanneer je eindelijk je slaapkamer uitkomt en het gevoel hebt dat je weer wilt deelnemen aan de maatschappij, kun je de dingen die ons oprecht hielpen die eerste dagen door te komen vinden in de Kianao babyverzorgingscollectie.

Waarschijnlijk dwarrelen er nog steeds vragen rond in je slaaptekort-brein. Dit is wat ik je het liefst direct zou willen vertellen.

Waarom verplaatsen rode panda's hun welpen en moet ik mijn baby ook verplaatsen?

Ik dacht altijd dat het ledikantje een steriele, permanente opslagplaats was voor een kind. Maar rode panda's verplaatsen hun welpen constant om sneeuwluipaarden te ontwijken. Jij hebt geen sneeuwluipaarden in Chicago, maar wél een baby die plotseling besluit dat de wieg van hete lava is gemaakt. Ik verplaats haar van de wieg naar het vloermatras, tot in het midden van ons bed, afhankelijk van het tijdstip en mijn wanhoopsniveau. Doe gewoon wat nodig is om nog veertig minuten onafgebroken slaap te pakken.

Is het normaal dat mijn pasgeboren baby er een beetje grijs en raar uitziet?

Rode pandawelpjes zien er bij de geboorte uit als grijze kledingrollers om in het donker te camoufleren. Mensenbaby's zien er bij de geboorte uit als gekneusde aardappels omdat ze net door een geboortekanaal zijn geperst. Mijn dokter zegt altijd dat de schedelbeenderen elkaar tijdens de geboorte overlappen, en dat is de reden waarom haar hoofdje er een week lang uitzag als een soort kegel. Ze zien er in het begin allemaal gek uit. Stop met het staren naar haar uiterlijk en ga even slapen.

Wanneer stopt die fase van doorkomende tandjes nou echt?

Ik heb op de poli wel duizend van dit soort gevallen gezien en ik weet nog steeds niet precies hoe de tijdlijn eruitziet. Rode panda's kauwen met drie maanden op bamboe. Ons kind begon met vier maanden op mijn knokkels te kluiven en is daar een half jaar lang niet mee gestopt. Je koopt gewoon een berg siliconen bijtringen en je zit de rit uit.

Moet ik de donkere-kamer-strategie proberen voor mijn pasgeboren baby?

Ja. Doe de deur op slot. Rode pandamoeders verstoppen zich negentig dagen lang in een boomholte. Van ons wordt verwacht dat we onze pasgeborenen in week drie alweer meenemen naar een brunchtentje. Het is absurd. Vertel iedereen dat je druk bezig bent met herstellen en ga gewoon in het donker met je baby zitten. Je zenuwstelsel zal je dankbaar zijn.