Brief aan mezelf vóór mijn shopverslaving in babyboetieks

Lieve Sarah van precies zes maanden geleden.

Je zit om 22.00 uur op de ruwe houten vloer van de zolder. Leo zit beneden naar Bluey te kijken op een volume dat de vloerplanken letterlijk laat trillen, je hebt een lauwwarme mok koffie wankel op een houten balk gebalanceerd, en je niest in Dave's bevlekte Georgetown-hoodie terwijl je huilt boven een kartonnen doos met het opschrift "Maya 0-6M."

Je hebt net ontdekt dat je zus een dochtertje krijgt. Je dacht: oh, ik pak gewoon wat van Maya's oude, bijzondere kleertjes om door te geven. Je zag al voor je hoe je een prachtig samengesteld mandje met perfect bewaarde, esthetische kledingstukken zou overhandigen, waarvan ze zou huilen van dankbaarheid.

In plaats daarvan staar je nu naar een mosterdgeel linnen kruippakje van 70 euro met twaalf—ja, TWAALF—piepkleine houten knoopjes op de rug. Opeens heb je een intense flashback naar 2017. Je herinnert je dat Maya het precies één keer droeg voordat ze een spuitluier had die zó spectaculair was, dat er een hogedrukspuit en een schietgebedje nodig waren om het op te lossen. Je kijkt naar een stapel stijve, gerimpelde tule jurkjes die aanvoelen als schuurpapier, en piepkleine esthetische pofbroekjes die diepe rode elastiekstrepen achterlieten op haar zachte, spekkige beentjes.

Maar goed, waar het om gaat: ik schrijf je om je tegen te houden voordat je je laptop openklapt en in paniek begint te shoppen voor je zus. Want je staat op het punt om weer in dezelfde valkuil te trappen, en ik wil dat je je herinnert wat écht werkte.

De absolute wurggreep van de exclusieve 'drop'-cultuur

Je zult denken dat ze een compleet gestylede garderobe nodig heeft van een of andere exclusieve online babyboetiek. Je zult je de dagen herinneren dat je om 23.58 uur in het donker zat en continu een Shopify-pagina zat te refreshen, alleen maar om een limited-edition rompertje met gedempte bloemenprint te kopen voordat het in veertien seconden was uitverkocht.

Het is alsof je kaartjes voor Taylor Swift probeert te bemachtigen, maar dan voor een mensje van drie kilo dat voornamelijk lichaamsvloeistoffen produceert. Het is compleet gestoord.

Dave werd dan weleens wakker, zag de gloed van mijn telefoon die mijn maniakale gezichtsuitdrukking verlichtte, en zuchtte alleen maar. Hij snapte er niets van dat ik hartkloppingen kreeg van een oudroze slaapzak. En eerlijk? Hij had gelijk. De vermoeidheid van al die exclusieve productlanceringen is echt enorm. Je wordt helemaal gehypet door Instagram, je koopt al die felbegeerde kledingstukken van hippe babyboetiekjes, en dan komen ze aan en zijn het gewoon... kleertjes. Kleertjes waar een piepkleine dictator direct een lading moedermelk overheen gaat spugen.

Wat je je zus eigenlijk moet vertellen, is de magie van de 'high-low' mix. Je koopt goedkope, betrouwbare multipacks voor de spuitluiers en de knoeidagen. Daarna investeer je in een paar hoogwaardige, duurzame pronkstukken voor de momenten waarop je wilt dat ze er leuk uitziet. Als je echt wilt zien hoe praktische, duurzame basics eruitzien zonder die nachtelijke adrenalinestoot, scrol dan gewoon even door de Kianao babykledingcollectie. Het is zoveel minder stressvol, beloofd.

Wat dokter Miller ons serieus vertelde over die schattige stofjes

Weet je nog toen Maya drie maanden oud was en haar huid letterlijk aanvoelde als schuurpapier?

Ik had haar in dat prachtige, ongelooflijk stijve tule jurkje gepropt dat ik bij een pop-up store had gevonden, puur en alleen om een driemaanden-mijlpaalfoto te kunnen maken. Ze schreeuwde het uit. Ik zweette peentjes. Uiteindelijk gaven we het op en gingen we naar het consultatiebureau.

We zaten op dat knisperende papier in de spreekkamer, en onze arts, dokter Miller, wierp één blik op haar vurige rode huid en zuchtte diep. Hij vertelde dat tot wel twintig procent van de kinderen eczeem krijgt, en dat hun kleine interne thermostaatjes nog helemaal niet goed werken, waardoor ze hun eigen lichaamswarmte niet stabiel kunnen houden. Wat er eigenlijk op neerkomt dat als je ze in zware polyester ruches of synthetische mixen stopt, ze gewoon oververhit raken en hun huid compleet over de rooie gaat. Het is één grote stroom van ellende.

Hij adviseerde me om het bij ademende materialen te houden. Natuurlijke vezels. Eerlijk gezegd voelde ik me verschrikkelijk, want ik had haar uiterlijk—als een piepklein Victoriaans poppetje—belangrijker gemaakt dan haar comfort. Oh god, dat schuldgevoel als moeder weegt zo zwaar.

Daarna ben ik op zoek gegaan naar biologisch katoen en bamboe, wat blijkbaar veel beter voor ze is omdat het geen zware metalen uit goedkope verfstoffen bevat die opvlammingen kunnen veroorzaken. Tenminste, ik ben er vrij zeker van dat het zo werkt. Het gebrek aan chemicaliën laat hun huidje gewoon ademen, en dat betekent minder gehuil voor iedereen.

Knoopjes zijn de vijand van mijn gemoedsrust

Laten we het hebben over de sluitingen van deze chique kleertjes, want degene die ze ontwerpt, heeft duidelijk nog nooit een echte baby ontmoet. Esthetische houten knoopjes zijn schattig op Pinterest. Op een kronkelende, krijsende baby om 2 uur 's nachts in het donker, terwijl je functioneert op drie uur slaap? De hel op aarde.

Je hebt kleding nodig die meebeweegt. Die rekt. Kleding waarbij je geen fijne motoriek nodig hebt wanneer je medisch gezien uitgeput bent.

Toen ik eindelijk de Biologisch Katoenen Baby Romper met Fladdermouwtjes vond, huilde ik bijna van opluchting. Het was mijn absolute favoriete kledingstuk van Maya. Het had nog steeds die prachtige boetiek-uitstraling met die verfijnde fladdermouwtjes, dus ze zag er toch leuk aangekleed uit. Maar het was gemaakt van 95% biologisch katoen en er zat daadwerkelijk stretch in. Ik hoefde haar armpjes er niet in te worstelen alsof ik een worstenvel aan het vullen was.

Als we naar het park gingen en ze door de modder kroop, gooide ik het daarna gewoon in de was. Geen speciale handwasjes nodig. Het triggerde nooit haar eczeem, en de drukknoopjes aan de onderkant bleven goed dicht als ze bewoog, maar plopten makkelijk open als ik een nood-luierwissel moest doen in de achterbak van mijn auto. Pure magie. Als je nu aan het shoppen bent voor een kleine meid, koop dan gewoon dit. Koop geen linnen tuinbroekjes met gedetailleerde strikbandjes. Doe jezelf dat alsjeblieft niet aan.

Het mouwloze dilemma

Rond diezelfde tijd kocht ik ook de Mouwloze Baby Romper van Biologisch Katoen. Kijk, het is prima. Echt waar. De stof is datzelfde absurd zachte biologische katoen, en ik waardeer het dat er geen giftige kleurstoffen in zitten.

Maar je weet hoe ijskoud ons huis in de winter is, toch? Dave weigert de thermostaat hoger dan 20 graden te zetten omdat hij ervan overtuigd is dat wij in ons eentje het kerstfeest van de energiemaatschappij financieren. Hij loopt binnen letterlijk rond in een gewatteerd bodywarmer en zegt me dat ik sokken moet aantrekken. Dus een baby een mouwloos rompertje aantrekken, betekende dat ik constant een piepklein gebreid vestje over haar zachte armpjes probeerde te wurmen. De stof kropte dan op bij de schouders, zij werd boos, ik werd boos, het was een heel drama.

Het is waarschijnlijk geweldig als je in Zuid-Europa woont of als het hartje augustus is. Maar voor ons tochtige huis was het gewoon mwah. Ik merkte dat ik veel vaker naar de versies mét mouwen greep. Toch is de kwaliteit van de stof fantastisch, dus als je nichtje het snel warm heeft, is dit misschien wel perfect voor haar.

Doorkomende tandjes verpesten toch wel elke outfit

Je zult allemaal van die hagelwitte, smetteloze outfits willen kopen, maar je vergeet de kwijlfase compleet. Vanaf maand vier is alles wat ze dragen permanent doorweekt met een laag speeksel.

Maya kauwde altijd op de kragen van haar dure shirtjes, waardoor ze hun hele pasvorm verloren. Ze heeft zoveel prachtige halslijnen geruïneerd omdat ze de stof constant in haar mond stopte.

Uiteindelijk kocht ik de Panda Bijtring voor haar omdat ik wanhopig was. Ik had van die esthetische houten bijtringen geprobeerd waar al die minimalistische influencers bij zweren, maar eerlijk? Ik was doodsbang dat ze een splinter in haar tandvlees zou krijgen. Daar kon mijn angstniveau niet tegen. De siliconen panda was zoveel beter. Hij is volledig BPA-vrij, wat denk ik betekent dat ik me geen zorgen hoefde te maken dat ze rare plastics binnenkreeg, en ik kon hem gewoon in de vaatwasser gooien als hij onvermijdelijk weer eens op de plakkerige vloer van de supermarkt viel.

Bovendien hield ze dat ding daadwerkelijk vast in plaats van haar eigen kleren op te eten, wat de paar mooie outfits die ze nog over had, heeft gered.

De doorverkoop-illusie waar we allemaal in trappen

We praten het goed om 65 euro uit te geven aan één kledingstukje, omdat we onszelf wijsmaken dat we het wel weer doorverkopen op Vinted of in zo'n intense koop/verkoop-groep op Facebook. We overtuigen onszelf ervan dat het een financiële investering is.

Maar dat doe je niet. Je bent echt van plan om het online te zetten, maar je bent veel te moe, dus stop je het in een plastic bak. Je zet die bak op zolder. En je laat het daar staan totdat je zes jaar later in het stof zit, koude koffie drinkt en je je realiseert dat je de helft van je besteedbaar inkomen hebt uitgegeven aan kleren die maar drie weken lang pasten.

Koop gewoon een paar goede, duurzame dingen die écht werken, en laat de rest voor wat het is. Voordat je in paniek een gesmokt jurkje koopt voor je zus dat naar de stomerij moet, kun je misschien beter even kijken naar de biologische baby basics van Kianao voor kleding die een doordeweekse dinsdagmiddag daadwerkelijk overleeft.

De rommelige vragen die ik telkens weer krijg

Moet ik echt biologisch katoen kopen voor een baby?

Eerlijk? Vroeger dacht ik dat het gewoon een grote marketingtruc was om vermoeide moeders meer geld te laten betalen voor basisbehoeften. Maar na Maya's vreselijke eczeem-uitbraken, ben ik helemaal om. Normaal katoen is blijkbaar zwaar behandeld met pesticiden, en goedkope synthetische stoffen houden de warmte vast als een vuilniszak. Biologisch katoen ademt gewoon zoveel beter en is niet behandeld met agressieve chemische verfstoffen. Als je kindje een gevoelige huid heeft, is het de overstap absoluut waard.

Wat is dat toch met babyboetiekjes die alleen maar met 'drops' werken?

Het is kunstmatige schaarste, heel simpel. Ze produceren een supergelimiteerde oplage van een bepaald printje, hypen het wekenlang op Instagram, en geven je het gevoel dat je een vreselijke moeder bent als je dat oudroze rompertje met bloemenprint niet exact om middernacht weet te scoren. Het is uitputtend en giftig. Bespaar jezelf de stress en zoek duurzame merken die hun hoogwaardige basiscollectie het hele jaar door op voorraad hebben.

Zijn die esthetische houten knoopjes echt zó erg?

Ja. Oh god, ja. Stel je voor dat je een stug, houten schijfje door een microscopisch klein knoopsgat probeert te wurmen terwijl een klein mensje om zich heen slaat als een alligator die door een moeras rolt. Stel je dan voor dat je dat om 3 uur 's nachts doet met drie uur slaap, terwijl je partner in de kamer ernaast ligt te snurken. Koop ritsen. Koop magnetische sluitingen. Koop envelophalsjes. Laat die houten knoopjes maar voor de decoratieve poppen.

Hoe was je al dat chique bamboe en biologische spul zonder het te verpesten?

Je moet het eigenlijk behandelen als een fragiel ecosysteem. Ik heb in het begin zoveel goede kledingstukken geruïneerd door ze op hoge temperatuur te wassen. Je moet ze echt gewoon wassen in koud water met een mild wasmiddel en ze daarna aan de lucht laten drogen op een wasrek. De droger is de absolute vijand van bamboe en biologische vezels. Het breekt de draden af en zorgt ervoor dat alles direct gaat pillen. Het is een ietwat vervelend extra stapje, maar het houdt de kleertjes wel mooi genoeg om ze écht aan je zus door te kunnen geven zonder je te schamen.