Lieve vroegere ik: de botanische babyshower en het eerste babyjaar overleven

Lieve Priya van zes maanden geleden. Je zit nu op de vloer van je appartement in Wicker Park, starend naar een stapel duur papier. Je hebt besloten om een 'Baby in Bloom' babyshower te geven, puur omdat het er zo leuk uitzag op een Pinterest-bord. In die 'Baby in Bloom' uitnodigingen zitten piepkleine zaadjes van wilde bloemen verwerkt. Je denkt echt dat je vrienden die in hun tuin gaan planten. Dat gaan ze niet doen. Ze laten ze in de bekerhouder van hun auto liggen totdat ze veranderen in een grijze, papperige smurrie.

Luister. Dat hele botanische thema is een prachtige leugen die we onszelf vertellen. We doen alsof het moederschap een zacht, gracieus ontvouwen van bloemblaadjes is. Ik schrijf je vanaf de andere kant om je te vertellen dat dat 'opbloeien' eigenlijk meer lijkt op een reanimatie op de kinder-ic. Het is een chaos, de eerste tien minuten weet niemand wat er aan de hand is, en je gaat veel meer koffie nodig hebben dan je denkt.

Je maakt je druk om de bloemstukken en of de mocktails wel bij de servetten passen. Over een paar maanden zie je het als een enorme persoonlijke overwinning als het je lukt om de spuug van je schouder te vegen voordat de pakketbezorger aanbelt. Bestel gewoon die goedkope papieren bordjes en bewaar je mentale energie voor de lactatiekundige.

De illusie van groeipapier

Ik weet waarom je dit thema hebt gekozen. Toen ik zwanger was van deze baby, dacht ik dat de ochtendmisselijkheid het zwaarste deel was. Ik dacht dat als ik een prachtig, aards feestje zou organiseren, ik op de een of andere manier een rustige, relaxte baby zou manifesteren. Ik stelde mezelf voor in een zwierige linnen jurk, houten speelgoed en biologische crèmes in ontvangst nemend, sereen en stralend.

De realiteit van de babyshower is dat je in die jurk zult zweten. Je tantes gaan je in een hoekje drijven bij de komkommersandwiches om je ongevraagd advies te geven over je gewichtstoename. Iemand zal vragen of je borstvoeding gaat geven, en weer iemand anders vertelt een traumatisch bevallingsverhaal terwijl jij gewoon in alle rust een stukje taart probeert te eten. Dit is de echte inwijding in het moederschap. Het heeft helemaal niets met bloemetjes te maken.

Je zit daar cadeautjes uit te pakken en glimlacht totdat je wangen pijn doen. Je krijgt veertien verschillende babyoutfits met teksten als "Daddy's Little Princess" die je meteen achterin de kast verstopt. Je krijgt een flessensterilisator die het halve aanrecht in beslag neemt en waarvoor je een handleiding dikker dan een studieboek nodig hebt, alleen al om de stekker in het stopcontact te steken. Je ontvangt piepkleine, stugge spijkerbroekjes voor een wezentje dat nog niet eens knieschijven heeft.

Glimlach gewoon, zeg dankjewel, en bedenk stiekem hoe je alles gaat ruilen. Bewaar die spijkerbroekjes niet. Baby's dragen geen spijkerbroeken.

De leugens van de babylijst en de paar dingen die het wél overleven

De meeste spullen op je babylijst zijn onzin. Ik zeg dit als voormalig kinderverpleegkundige die precies heeft gezien wat er wel en niet toe doet. Je hebt dingen gevraagd op basis van esthetiek in plaats van de harde realiteit van lichaamsvloeistoffen. Maar er is één ding op je lijstje dat de test daadwerkelijk doorstaat.

De Bamboe babydeken met blauwe bloemenprint is het enige item dat bij je showerthema past en de dagelijkse triage van de babyzorg overleeft. Ik heb hem tachtig keer gewassen vanwege allerlei incidenten waar ik hier niet over zal uitweiden. Hij blijft mooi. Het is van bamboe en biologisch katoen, dus hij houdt geen hitte vast als de radiator in ons oude appartement in Chicago weer eens op hol slaat. De print van blauwe korenbloemen verbergt vlekken goed genoeg, zodat je je niet vreselijk voelt als je hem in het openbaar tevoorschijn haalt.

Belangrijker nog, hij is zacht genoeg dat ze er echt mee in slaap valt als ze erin gewikkeld is. Als je het moet doen met twee uur slaap, maken thema's of groeipapier je niets meer uit. Het enige wat je interesseert is of de stof de baby laat stoppen met huilen. En deze deken doet precies dat.

Als je wilt kijken naar spullen die deze fase echt kunnen doorstaan, bekijk dan de biologische kledingopties en vergeet de rest.

Hoe 'opbloeien' er écht uitziet op de kraamafdeling

Laten we het over het ziekenhuis hebben. Je hebt je schattige bijpassende ochtendjas en inbakerdoek ingepakt voor de aankondigingsfoto. Dat is prima. Maak die foto. Maar besef wel dat het fysieke 'opbloeien' van je postpartum herstel ronduit zwaar is. Denk aan netbroekjes, ijskompressen en een mate van uitputting die de chemie in je hersenen verandert.

Voor het eerst de deur uitgaan met een pasgeborene is precies als het doen van intaketriage op de spoedeisende hulp. Je bent constant de onmiddellijke dreigingen aan het inschatten. Zit de luier goed vast? Halen we normaal adem? Hebben we een extra outfit omdat de huidige al vies is? Je staat zwetend bij de voordeur, checkt de luiertas tot drie keer toe en bent ervan overtuigd dat je iets cruciaals bent vergeten.

Mijn moeder kwam de eerste twee weken bij ons logeren. "Beta, leg de baby nou maar gewoon neer," bleef ze zeggen terwijl ik om 3 uur 's nachts door de woonkamer ijsbeerde. Ik kon het niet. Ik was veel te gespannen. Mijn man vulde dan aan met "Arre yaar, het gaat prima met haar," terwijl ik voor de vijftigste keer controleerde of de baby nog ademde. De overgang van verpleegkundige naar moeder wiste al mijn klinische objectiviteit uit. Het kennen van de medische feiten beschermt je niet tegen de pure paniek over het in leven houden van je eigen kind.

Tummy time en de platte-achterhoofd-paranoia

Rond de tweede maand ga je in een donker internet-konijnenhol vallen over de afplatting van het babyhoofdje. Je zult vanuit verschillende hoeken naar haar schedel staren terwijl ze slaapt, ervan overtuigd dat je haar hoofdvorm voor altijd hebt verpest omdat ze het liefst naar links kijkt.

Mijn kinderarts, Dr. Patel, keek me recht in de ogen tijdens de controle van twee maanden en vertelde me dat die platte-achterhoofd-paranoia compleet uit de hand is gelopen. Ze zei dat ik moest stoppen met het kopen van dure zijligkussens en de baby gewoon op de grond moest leggen.

Ze zeggen dat je dertig minuten tummy time per dag moet doen. Ik weet niet wie 'ze' zijn of dat ze ooit een echte baby hebben ontmoet. Sommige baby's tolereren het. Die van ons schreeuwde alsof we een duiveluitdrijving uitvoerden op het moment dat haar borst de speelmat raakte. We hielden het misschien vier minuten per dag vol voordat ik toegaf. Dr. Patel zei dat dat prima is, en dat haar dragen—ook in een draagzak—hoe dan ook telt als het afwisselen van houdingen.

De wetenschap over hoeveel minuten precies een plat plekje voorkomt, is op z'n zachtst gezegd onduidelijk. Het lijkt sterk af te hangen van de nekspieren van de individuele baby, en of ze toevallig besluiten dat ze de vloer die week haten. Leg haar gewoon neer, laat haar even klagen en pak haar op voordat jullie allebei beginnen te huilen.

Je kind aankleden zonder gek te worden

Uiteindelijk wil je ook wel weer eens het huis uit. Je wilt haar leuk aankleden voor de grootouders als die vanuit Edison Park op bezoek komen. Je zult in de verleiding komen om jurkjes met tule en knoopjes op de rug te kopen.

Negeer die knoopjes. De Biologisch katoenen babyromper met vlindermouwen is wat je echt wilt hebben. Trek haar dit aan. Het heeft kleine roezels die er schattig genoeg uitzien voor foto's, maar nog belangrijker: voor de drukknoopjes heb je geen ingenieursdiploma nodig om ze in het donker open of dicht te krijgen. Het is rekbaar. Bij een flinke spuitluier kun je het naar beneden over haar schouders trekken, in plaats van dat het over haar hoofdje moet.

Biologisch katoen klinkt als een pretentieus modewoordje, totdat je ziet hoe een baby vuurrode huiduitslag krijgt van goedkoop synthetisch polyester. Dan snap je het. De stof doet er wél toe.

Doorkomende tandjes: alsof je eindeloos in de wachtkamer zit

Rond de vierde maand begint het kwijlen. Het is een hoeveelheid vloeistof die de wetten van de natuurkunde tart. Je zult denken dat ze opbloeit naar een nieuwe ontwikkelingsfase, maar ze bereidt zich eigenlijk gewoon voor om je te martelen met doorkomende tandjes.

Iedereen zal je vertellen om specifieke siliconen figuurtjes te kopen. Het internet zal zweren bij bepaalde invriestechnieken. Wij eindigden met de Bubble Tea bijtring. Hij is prima. Hij ziet er schattig uit en de structuurtjes gaven haar een paar weken iets om op te kauwen. Maar eerlijk gezegd kauwt ze nog steeds liever op mijn autosleutels of de afstandsbediening. Koop het vooral als je iets fotogenieks en veiligs voor in de luiertas wilt, maar verwacht niet dat enig product het huilen op magische wijze stopt.

Doorkomende tandjes betekent gewoon wachten. Je geeft ze iets veiligs om op te kauwen, veegt het kwijl weg en wacht tot de tand doorkomt. Er is geen gouden tip. Alleen maar doorzettingsvermogen.

Vast voedsel en de grote pureediscussie

De zes maanden worden bereikt en ineens wil iedereen weten of je de Rapley-methode doet of pureetjes geeft. Het wordt bijna als een religieuze overtuiging behandeld.

Dr. Patel vertelde me dat ik er gewoon op moest letten wanneer ze eten van mijn bord begint te stelen. De medische richtlijnen adviseren te wachten totdat ze zelfstandig kunnen zitten, maar de daadwerkelijke uitvoering is hoe dan ook een ramp. Je kunt uren besteden aan het stomen en pureren van biologische doperwten, om ze vervolgens direct in je oog gespuugd te krijgen. Je kunt haar een stukje avocado geven en toekijken hoe ze het op de grond laat vallen voor de hond.

Het eerste jaar van eten draait toch nog niet om de voedingswaarden. Het is vooral een zintuiglijk spel waarbij na afloop een bad noodzakelijk is. Maak je niet druk over de methode. Zorg er gewoon voor dat de hond in de buurt is om op te ruimen.

Nog een laatste gedachte voordat de baby er echt is

Dus blijf daar maar even lekker op de vloer zitten. Schrijf de adressen op je groeipapier-uitnodigingen. Geniet van de kleine komkommersandwiches op de babyshower. Laat de tantes maar kletsen.

Laat die esthetische stress los en accepteer dat je moe zult zijn, dus je kunt je maar beter voorbereiden op de chaos in plaats van op een fotoshoot. Het echte opbloeien gebeurt om 3 uur 's nachts, wanneer je er eindelijk achter komt hoe je haar kunt troosten zonder je man wakker te maken, of wanneer ze je die eerste echte, bewuste glimlach geeft die niet gewoon een krampje is. Het is totaal niet glamoureus, en het is het beste wat je ooit zult doen.

Voordat je vanavond helemaal gek wordt van het lezen op opvoedforums, ga je misschien beter even naar de volledige collectie kijken en iets praktisch kopen dat je niet met tegenzin hoeft te wassen.

Rommelige vragen die je waarschijnlijk hebt

Heb ik echt een thema nodig voor mijn babyshower?
Nee. Mensen willen gewoon een excuus om taart te eten en toe te kijken hoe jij piepkleine sokjes uitpakt. Als je een thema wilt, kies dan iets dat je niet aan je oudere familieleden hoeft uit te leggen. Dat bloementhema is prima, want iedereen snapt bloemen. Zorg er alleen voor dat je niet failliet gaat aan op maat gemaakte naamborden.

Hoe kom ik onder die oncomfortabele zwangerschapsjurk uit?
Je hoeft hem niet te dragen. Ik droeg tijdens de tweede helft van mijn babyshower een zwarte legging en een enorme, oversized trui, en niemand die er iets van zei. Je bent een mens aan het maken. Draag alles wat maar niet in je ribben prikt.

Is tummy time in de eerste maand echt zo cruciaal?
Mijn kinderarts zei dat het goed is voor de nekspieren, maar ze rechtop tegen je borst houden telt ook mee. Leg een krijsende pasgeborene niet op een koude speelmat, puur om een vinkje te zetten in een of andere app. Ze krijgen genoeg afwisseling in houding als je ze vasthoudt.

Wanneer begint de baby eigenlijk met andere dingen dan slapen en huilen?
Rond de drie maanden worden ze een beetje 'wakker'. De willekeurige darmkramp-trekjes veranderen in echte glimlachjes. Tegen de zes maanden zitten ze rechtop en eisen ze jouw eten op. De eerste twaalf weken zijn gewoon een kwestie van overleven, verwacht nog niet veel interactie.

Wat is het ene ding dat ik absoluut niet op de babylijst hoef te zetten?
Babyschoentjes. Ze zijn ronduit belachelijk. Baby's lopen niet. De schoentjes vallen binnen drie seconden uit en je bent de helft van je leven bezig met het zoeken naar een piepklein bijpassend sneakertje onder de passagiersstoel van je auto. Hou het gewoon bij sokjes.