Mijn schoonouders, een ouderwets ledikantje en de grote generatiekloof

Het was dinsdagochtend 10:14 uur, ik droeg een voedingshemdje dat sterk rook naar zure melk en wanhoop, en mijn schoonmoeder had net vol trots een antiek, splinterend spijlenbedje met zo'n omlaag schuivende zijkant mijn woonkamer binnengereden. Ik weet vrij zeker dat mijn linkeroog letterlijk trilde. Ze bleef het maar een gekoesterd overblijfsel uit haar babyboomjaren noemen, alsof het feit dat het de jaren 80 had overleefd, het op de een of andere manier immuun maakte voor moderne veiligheidsnormen.

Mijn man Mark zat op onze beige West Elm-bank, de situatie agressief te negeren door eindeloos door Twitter te scrollen. Ik geloof dat hij iets mompelde over een peiling rond de populariteit van Trump onder babyboomers, en ik griste de telefoon letterlijk uit zijn hand en siste: "Je moeder probeert onze pasgeboren baby in een letterlijke dodemansval te leggen, het nieuws kan me niks schelen!"

Hij knipperde alleen maar met zijn ogen naar me en nam een slok van zijn koffie. Nutteloos. Totaal nutteloos.

En dat is dus het ding als je een baby krijgt en je ouders komen uit die specifieke generatie. De liefde is er, oh god, de liefde is zo overweldigend, maar de kloof is bizar groot. Ze kijken naar ons alsof we overbezorgde, klinisch gestoorde helikopterouders zijn omdat we onze baby's niet met hun gezicht naar beneden op een stapel decoratieve quilts willen laten slapen. Maar goed, mijn punt is: hiermee omgaan is een nachtmerrie. Ik heb er de afgelopen zeven jaar—eerst met Maya en daarna met Leo—over gedaan om uit te zoeken hoe ik hun hulp kan accepteren zonder dat mijn huis per ongeluk verandert in een opslagplaats voor gevaarlijk afval uit 1985.

Het incident met het spijlenbedje dat bijna het einde van mijn huwelijk betekende

Dus, terug naar het bedje. Ze bleef Maya haar 'kleine poppie' noemen terwijl ze een matrasje rechttrok dat eruitzag alsof het de prehistorie had overleefd. Er zaten vlekken in. Ik wil niet eens weten wat voor vlekken het waren.

Ik herinner me nog dat ik daar stond, uitgeput, in een poging een zin te formuleren die niet zou leiden tot een enorme familieruzie. Want de babyboomers zijn opgegroeid met ouders uit de crisisjaren, toch? Dus ze denken dat elk fysiek object een heilige schat is die voor de eeuwigheid bewaard moet blijven. Ze hamsteren die spullen decennialang op hun zolders en presenteren ze vervolgens aan je alsof het de Heilige Graal is, terwijl het in werkelijkheid gewoon een teruggeroepen meubelstuk is, bedekt met loodverf.

Mijn kinderarts, dokter Miller, had me de week ervoor nog letterlijk een heel strenge, vermoeide blik over haar klembord toegeworpen toen ik haar naar veilig slapen vroeg. Ze zei zoiets van: "Slapen op de rug, Sarah, alleen op de rug, in een leeg bedje, verder niks." Volgens mij las ik ergens om 3 uur 's nachts tijdens een verwoede zoeksessie op Google dat op de buik slapen en bedjes met schuivende zijkanten in de jaren 80 volkomen normaal waren. Dat verklaart ook waarom mijn moeder en schoonmoeder Maya steeds als een pannenkoek probeerden om te draaien om haar vervolgens te begraven onder gebreide dekentjes. Iets over het hang- en sluitwerk op die oude bedjes dat los gaat zitten, waardoor baby's letterlijk door de spleet kunnen vallen? Ik ben geen ingenieur en ik heb natuurkunde op de middelbare school maar net gehaald, maar dokter Miller liet het klinken als een middeleeuws martelwerktuig.

Dus in plaats van mijn schoonmoeder de laatste dertig jaar aan kindergeneeskunde te gaan uitleggen, gaf ik gewoon de dokter de schuld. Ik vind dat echt de beste strategie. Ik reageerde zo van: "Oh mijn hemel, ik vind dit bedje helemaal geweldig, maar dokter Miller is een absolute dictator en zei dat als ik geen nieuw, stevig ledikantje koop, ze ons als patiënten eruit gooit."

Het was een leugen. Een enorme leugen. Maar het werkte wel.

De berg aan plastic troep en doorkomende tandjes-middeltjes uit de hel

Zodra je de obstakels rondom veilig slapen hebt overwonnen, stuit je op de 'spullen'-kloof. Oh mijn god, de enorme hoeveelheid spullen. Tegen de tijd dat Leo vier jaar geleden werd geboren, zag mijn huis eruit alsof er een plastic speelgoedfabriek was ontploft in mijn woonkamer. Knipperende neonlichten, harde elektronische geluiden en speelgoed waar je een schroevendraaier en zes grote batterijen voor nodig had om het überhaupt te laten werken.

En toen kreeg Leo tandjes.

Bij Leo was het doorkomen van tandjes een ware nachtmerrie. Hij was gewoon een wild klein beestje dat op alles kauwde wat hij zag, inclusief mijn schouder, de staart van de hond en de rand van de salontafel. Mijn moeder kwam op een dag langs, keek twintig minuten lang toe hoe hij schreeuwde en stelde toen heel nonchalant voor om rum over zijn tandvlees te wrijven. RUM. Ik had zoiets van: "Zitten we soms in een piratenfilm? Nee. Dat gaan we niet doen."

In plaats daarvan heb ik ze praktisch gedwongen om de Panda Bijtring van Kianao te kopen. Ik had hem online gezien en was wanhopig. Luister, ik zal heel eerlijk tegen je zijn, dit kleine siliconen pandaatje heeft mijn verstand gered. Hij is volledig BPA-vrij en gemaakt van voedselveilige siliconen, wat geweldig is, want ik wilde niet dat hij zou kauwen op het soort giftige plastic dat zijn grootouders uit de garage opdiepten. Er zitten van die kleine bamboe-onderdelen met structuur aan waar hij urenlang op kon kluiven. Ik legde hem dan een kwartiertje in de koelkast, gaf hem aan Leo, en het huilen stopte daadwerkelijk. Magie. Pure magie. Mijn moeder denkt nog steeds dat de rum sneller had gewerkt, maar het zal wel.

Als je verdrinkt in de cadeaus van de babyboomers, moet je eigenlijk gewoon glimlachen, dankjewel zeggen en stilletjes hun rare vintage dodemansvallen vervangen door spullen die je wél wilt hebben, zoals een zorgvuldig samengestelde Kianao-collectie met veilige baby essentials, terwijl je doet alsof hun oude spullen 'veilig opgeborgen' liggen. Mark vindt dat we alles gewoon op de zolder moeten zetten en voor altijd tegen ze moeten liegen. Mark is een lafaard, maar eerlijk is eerlijk, zijn strategie is ontzettend goed.

Ze aankleden zonder een wereldoorlog te ontketenen

Dan is er nog het kledingdilemma. Mijn moeder koopt dolgraag van die stugge, neonkleurige, synthetische pakjes die eruitzien alsof ze rechtstreeks uit een aerobicsvideo uit de jaren 90 komen. Ze kriebelen zo erg. Maya had vreselijk eczeem toen ze een baby was, en die polyestermengsels verwoestten haar huidje gewoon.

Ik probeerde mijn vader ooit biologisch katoen uit te leggen en hij keek me aan alsof ik me bij een sekte had aangesloten.

Maar ik hield voet bij stuk. Ik begon ze exclusief links te sturen naar het Rompertje van Biologisch Katoen van Kianao. Het is van 95% biologisch katoen, ongeverfd en zo ontzettend zacht. Maya's eczeem speelde er helemaal niet door op. Ik moet er wel bij zeggen dat, omdat ze ongeverfd en natuurlijk zijn, de vlekken er soms lastig uit gaan als je kind een enorme spuitluier heeft (en dat had Maya regelmatig, vaak in het openbaar) en je het niet meteen laat weken. Maar dat kon me niets schelen. Ik schrob nog liever tien minuten lang een rompertje uit in de gootsteen dan dat ik moet toezien hoe mijn baby haar huid kapotkrabt omdat ze kleding van plastic draagt.

En nu we het toch hebben over dingen die ik mijn schoonouders heb gedwongen te kopen: de Zachte Baby Bouwblokken Set. Ik zal hierin heel eerlijk zijn, deze zijn gewoon okee. Ze zijn natuurlijk mooi, het zachte rubber is veilig en de pastelkleurtjes zien er esthetisch leuk uit, dus het is geen doorn in het oog op mijn vloerkleed. Maar Leo heeft er nog nooit iets mee gebouwd. Hij smeet ze gewoon keihard tegen de muur. Hij gooide ze naar de hond. Hij gooide ze tegen Marks hoofd. Maar ach, ze zijn van zacht rubber dus niemand raakte gewond en ze lieten geen deuken achter in mijn muren, en dat is denk ik de echte overwinning hier. Dus, geslaagd toch?

Eén ding dat ze wél serieus goed doen

Oh, en mijn vader heeft wel een spaarrekening voor Maya's studie geopend die samengestelde rente oplevert, dus ik gok dat ze het toch niet op elk vlak mis hebben.

De generatiekloof overleven

Kijk, de babyboomgeneratie is dol op onze kinderen. Echt waar. Ze uiten het alleen door te proberen ze te bedelven onder onveilige dekens en ze dingen te voeren waarin ze kunnen stikken, want "wij hebben het toch ook overleefd?" Het is vermoeiend en het kost emmers met koffie, maar je moet gewoon je grenzen aangeven en daar krampachtig aan vasthouden.

Voordat ik doorga naar de rommelige FAQ over hoe ik familiediners eerlijk gezegd overleef zonder te gaan gillen: als je hun koopgedrag een andere kant op moet sturen zodat je huis zich niet met troep vult, verwijs ze dan gewoon door naar Kianao en vertel ze dat het het enige merk is dat dokter Miller toestaat. Ze hoeven de waarheid niet te weten.

FAQ: Omdat we hier allemaal gewoon proberen te overleven

Wat moet ik doen als ze onveilig vintage speelgoed kopen?

Liegen. Ik ben bloedserieus, gewoon liegen. Pak het speelgoed aan, zeg: "Oh wow, heel erg bedankt, we vinden het geweldig!" en zodra ze je oprit afrijden, stop je het in een vuilniszak en verstop je het in de garage. Als ze de volgende keer dat ze op bezoek komen vragen waar het is, zeg dan dat de baby er door de doorkomende tandjes op zat te kauwen en dat je het moest schoonmaken, en dat het nu ligt te drogen in de wasruimte. Uiteindelijk vergeten ze het wel.

Hoe leg ik veilig slapen uit zonder een ruzie te veroorzaken?

Geef je kinderarts de schuld. Probeer geen statistieken of wetenschap te beargumenteren met een boomer, het is zonde van je energie en je hebt al genoeg slaapgebrek. Zeg gewoon: "Onze dokter is angstaanjagend en zei dat ze ons niet langer als patiënten wil als we dekens in het bedje gebruiken." Dit schuift de schuld van je af en maakt van de dokter de boeman. Het werkt echt elke keer weer.

Zijn de producten van Kianao het eerlijk gezegd waard om ze te laten kopen?

Ja, dat denk ik oprecht. Vooral de Panda Bijtring, waarvoor ik letterlijk zou terugrennen in een brandend gebouw om hem te redden, en de rompertjes van biologisch katoen. Je kunt zo veel beter drie hoogwaardige, veilige dingen hebben dan een berg aan goedkope plastic troep die in twee dagen tijd kapot gaat.

Waarom kopen ze eigenlijk zo veel spullen?

Ik heb echt geen flauw idee. Mark denkt dat het een copingmechanisme is voor het ouder worden, ik denk dat het gewoon komt omdat spullen in de jaren 90 goedkoper waren en ze in die mindset zijn blijven hangen. Hoe dan ook, je kunt niet bepalen wat zij kopen, maar wel bepalen wat er daadwerkelijk door jouw voordeur naar binnen mag. Houd voet bij stuk.