De beste wipstoel voor als je snakt naar een douche

Het was een dinsdag in november, het regende pijpenstelen en ik droeg een voedingsbeha die intens rook naar zure melk en wanhoop. Maya was misschien acht weken oud. Leo was drie en probeerde de hond op dat moment droge Cheerios uit zijn eigen mond te voeren. Ik had een mok koffie op het aanrecht staan die ik al vier keer had opgewarmd in de magnetron en die op de een of andere manier nog steeds koud was. Maya was zo stijf en rood aangelopen aan het krijsen alsof ze een kleine, woedende dinosaurus was, en het enige wat ik op dat moment wilde—meer dan slaap, meer dan mijn verstand behouden—was een warme douche van vijf minuten.

Ik was aan het wippen op mijn blauwe yogabal, scrolde met mijn linkerduim over Amazon terwijl ik onhandig Maya's zware hoofdje in mijn elleboogholte balanceerde, wanhopig op zoek naar het allerbeste wippertje. Want ik had een plek nodig om haar even veilig neer te leggen. Een plekje waar ze niet meteen van een bed af zou rollen of onder de voet zou worden gelopen door haar peuterbroertje of de hond. Ik eindigde met het kopen van een of ander goedkoop, knalgroen plastic wangedrocht dat de volgende dag bezorgd kon worden. En eerlijk? Dat was het begin van een heel steile leercurve over wat er nou écht toe doet bij het kopen van babyspullen.

Het vinden van de beste babywipper werd voor zo'n twee weken lang letterlijk mijn hele persoonlijkheid, want ik had al heel snel door dat dat plastic ding een complete ramp was. En Dave, mijn man, bleef maar vragen waarom ik om twee uur 's nachts veiligheidshandleidingen zat te lezen in plaats van te slapen. Maar goed, waar het op neerkomt: wippertjes zijn een enorme redding, maar ze zijn ook doodeng als je de regels niet kent. En niemand vertelt je die regels eigenlijk in normale mensentaal, totdat je het al aan het verpesten bent.

Dokter Miller verpest mijn douchemomentje

Dus ik sta die week onder de douche, kletsnat, probeer snel de conditioner uit mijn haar te spoelen—dat ik heel eerlijk gezegd waarschijnlijk al vier of vijf dagen niet had gewassen—en ruk elke dertig seconden agressief het douchegordijn opzij om naar de badkamervloer te staren. Ik had dat groene plastic wippertje mee de badkamer in gesleept. Maya was stil, wat geweldig was, maar toen viel mijn oog op haar kinnetje.

Ze was in slaap gevallen en haar zware pasgeboren hoofdje was helemaal naar voren geknikt, waardoor haar kin haar borst raakte.

Paniek. Echt pure, ijskoude paniek. Ik sprong uit de douche, maakte de badmat drijfnat, en griste haar uit het stoeltje. Toen ik onze kinderarts, dokter Miller, hier later over vertelde, keek ze me letterlijk over haar bril heen aan en gaf me een angstaanjagende preek. Ze legde uit dat, omdat wippertjes schuin aflopen—meestal meer dan tien graden—de luchtweg van een baby kan knikken als een tuinslang wanneer hun kin naar beneden zakt. Het heet positionele asfyxie (verstikking door houding). En het gebeurt in absolute stilte.

Dus regel nummer één, die dokter Miller voor altijd in mijn hersenen heeft gegrift: een wippertje is NOOIT om in te slapen. Als ze erin in slaap vallen omdat de schommelende beweging hun brein aan de baarmoeder herinnert—iets met het evenwichtsorgaan dat hun zenuwstelsel reguleert, ik snap de wetenschap erachter niet helemaal maar het werkt in ieder geval als een trein—moet je ze meteen oppakken en plat op hun rug in bed leggen. Zelfs als je alleen maar even je koffie wilt opdrinken. Zelfs als je aan het huilen bent. Verplaats de baby.

Daarnaast was dokter Miller agressief duidelijk over het feit dat een wippertje op de vloer hoort. ALLEEN op de vloer. Niet op het kookeiland, niet op de bank, niet op de eettafel. Baby's trappen zo hard dat ze het wippertje letterlijk over de rand van een tafel kunnen laten "wandelen". Doodeng.

Plastic troep versus spullen die wél lang meegaan

Ik heb drie dagen lang tegen Dave lopen ranten over hoe erg ik dat groene plastic wippertje haatte. Ten eerste had het metalen frame onder het zitje bijna geen vulling. Baby's wippen door heel hard met hun beentjes te trappen, toch? Nou, Maya trapte zo hard tegen de dunne stof aan dat ze letterlijk blauwe plekken op haar kleine hieltjes kreeg van het harde frame eronder. Ik voelde me de allerslechtste moeder ter wereld toen ik de rode striemen zag.

Dus ging ik terug naar de tekentafel. Als je een echte aanbeveling wilt voor een wippertje: sla de goedkope plastic varianten helemaal over. Je hebt een brede metalen basis nodig met echte rubberen grepen, zodat hij niet over je hardhouten vloer glijdt.

Uiteindelijk hebben we de knoop doorgehakt en de BabyBjörn Bouncer Balance Soft gekocht. Ja, Dave kreeg bijna een rolberoerte bij het zien van het prijskaartje. "Tweehonderd euro voor een stukje stof op een ijzerdraadje?" zei hij, terwijl hij een IPA van 7 euro wegtikte. Maar het is elke cent waard. Hij is volledig ergonomisch, wat betekent dat hij hun rare slappe heupjes en nekje perfect ondersteunt zonder dat ze opzij zakken. En—dit is hoe ik de kosten aan Dave heb goedgepraat—je kunt de stof omdraaien als ze groter worden, dan is het een peuterstoeltje. Leo heeft hem gebruikt totdat hij bijna drie was, om Paw Patrol in te kijken.

De Ergobaby 3-in-1 Evolve is schijnbaar ook fantastisch, een vriendin van me had die en zwoer bij de pluche inleg voor pasgeborenen, maar ik was tegen die tijd al extreem loyaal aan de Björn. En eerlijk is eerlijk, de trilfuncties en knipperende lampjes op de goedkopere modellen zijn toch volstrekt nutteloos.

De tijdslimiet van twee uur die me aan het huilen maakte

Oké, net toen ik dacht dat ik alles onder controle had en Maya vrolijk zat te wippen terwijl ik kookte, stuitte ik op een post van een kinderergotherapeut. En de moed zakte me in de schoenen.

Blijkbaar mag je je baby niet zomaar de hele dag in een wippertje laten zitten. Ze noemen dit het "containerbaby"-probleem. Baby's moeten hun ruggengraat kunnen strekken en rondkijken om hun nekspieren te ontwikkelen, en een wippertje beperkt dat allemaal. De therapeut zei dat je hem eigenlijk maar ongeveer twee uur per dag in TOTAAL zou moeten gebruiken, en dan het liefst opgesplitst in blokjes van vijftien minuten.

Vijftien minuten.

Ik geloof dat ik echt moest huilen toen ik dat las. Vijftien minuten is amper genoeg tijd om de vaatwasser uit te pakken en het aanrecht een doekje te geven. Maar het is wel logisch. Want als ze urenlang in die liggende positie zitten, kan de constante druk op de achterkant van hun zachte schedeltje zorgen voor een afgeplat hoofdje (plagiocefalie). Ik was wekenlang obsessief aan de achterkant van Maya's hoofdje aan het voelen of het niet te plat werd.

Dus we moesten het roer drastisch omgooien en veel meer tijd op de vloer doorbrengen. Het wippertje werd mijn strategische "parkeerplek" voor wanneer ik absoluut twee handen vrij moest hebben—zoals voor het maken van een warme lunch of om naar de wc te gaan—en de rest van de tijd lag Maya op de grond.

Om de vloer wat minder koud en verschrikkelijk te maken, begonnen we het Biokatoenen babydekentje met konijnenprint gewoon over ons woonkamerkleed uit te spreiden. Ik hield zóveel van dit dekentje. Er staan van die superschattige gele en witte konijntjes op, en omdat het gemaakt is van dubbellaags biologisch katoen, was het dik genoeg om haar wat zachtheid te bieden zonder dat het een verstikkingsgevaar vormde. Leo was er helemaal door geobsedeerd en bleef maar naar de konijntjes wijzen, terwijl Maya er gewoon lag en er agressief op begon te kwijlen.

Als je je nu realiseert dat je een zachte landingsplek nodig hebt voor al die verplichte vloertijd, moet je zeker de collectie biologische babykleding en dekentjes van Kianao eens bekijken. Want eerlijk, ze zijn een droom om te wassen, en je zult ze constant moeten wassen.

Het spuitluier-incident van 2018

Wat me meteen bij het wasgedeelte brengt. Als je een baby in een wippertje zet, worden hun knietjes opgetrokken richting hun borst. Dit is een heel comfortabele, natuurlijke houding voor ze. Het is helaas ook de exacte anatomische positie die nodig is om een gigantische poepexplosie recht omhoog, hun rug op, te lanceren.

Het gebeurde op een donderdag. Maya zat in het wippertje, giechelde en trapte met haar beentjes. En toen hoorde ik het geluid. Je weet wel welk geluid.

Ik pakte haar op en het zat werkelijk overal. Het was de luier gepasseerd, had haar kleding doordrenkt en was recht in de stof van het wippertje getrokken. Godzijdank was de bekleding van mijn goede metalen wippertje makkelijk te verwijderen en mocht het in de wasmachine, want anders had ik het ding gewoon in de fik gestoken op de oprit.

Maar de echte redder in nood die dag was wat ze droeg. Ik had haar het Mouwloos rompertje van biologisch katoen van Kianao aangetrokken. Dit rompertje is mijn absolute favoriete kledingstuk ter wereld, en ik zal je precies vertellen waarom: de envelophals.

Wanneer een baby tot aan de nek onder de poep zit, is het laatste wat je wilt dat rompertje over hun hoofdje uittrekken zodat het ook in hun haar smeert. Dankzij de envelophals van dit rompertje kon ik de halsopening gigantisch ver uittrekken en het hele ding naar BENEDEN over haar vieze beentjes trekken. Bovendien is het biologische katoen zo waanzinnig zacht dat, zelfs nadat ik het op een kookwas had gegooid met agressieve vlekkenverwijderaar, het niet ging pillen of kriebelen tegen de eczeemplekjes op haar huid.

Dave en zijn majestueuze zwanen

Ik moet wel één ander dekentje noemen dat we in deze tijd veel gebruikten, vooral omdat Dave er niet over op kan houden. Als Maya in het wippertje overstuur raakte omdat ze het te warm had—ze straalde altijd hitte uit als een klein kacheltje en zweette door alles heen—dan bedekte Dave haar beentjes met het Bamboe babydekentje met zwanenpatroon.

Ik zal heel eerlijk zijn, ik vind dit dekentje zelf 'mwah'. Ik bedoel, het is ontegenzeggelijk waanzinnig zacht. De bamboestof valt zwaar en zijdeachtig, en het heeft echt een verkoelend effect dat enorm hielp bij Maya's bezwete beentjes. Maar het is héél roze. En ik ben niet zo'n 'roze' persoon, ik hou meer van neutrale kleuren. Dave is er echter dol op. Hij vindt de zwanen majestueus en rustgevend. Het zal wel, Dave. Het hield haar koel en het irriteerde haar huid niet, dus ik liet hem lekker zijn zwanendekentje gebruiken.

Eten in wippertjes is wachten op een ramp

Nog één laatste ding voordat ik je weer loslaat in je eigen chaos. Uiteindelijk was Maya vijf maanden oud en begonnen we vaste voeding te introduceren. Wat je ook doet, probeer je baby absoluut niet in een wippertje te voeden.

Ik dacht op een middag heel slim te zijn door haar een knijpfruitje te geven terwijl ze in het wippertje vastzat. Fout. Vanwege de achteroverleunende hoek, en omdat ze hun hoofd nog niet helemaal stevig rechtop kunnen houden, is het een gigantisch stikkingsgevaar. Ze begon te hoesten, ik raakte in paniek, de puree vloog in het rond, en ik moest de bekleding er wéér afhalen om hem ALWEER te wassen. Als ze eten, moeten ze echt volledig rechtop zitten in een kinderstoel. Punt uit.

Hoe dan ook, de hele wippertjes-fase is zó kort. Zodra ze proberen zelf rechtop te gaan zitten of zo'n tien kilo wegen, is het feest voorbij en moet je hem opbergen. Maar voor die eerste vijf of zes maanden? Dan is het de enige manier om het allemaal te overleven.

Ga je lauwe koffie pakken, haal diep adem, en shop Kianao's babykleding van biologisch katoen voordat je kleintje weer wakker wordt van zijn dutje.

Mijn chaotische, eerlijke antwoorden op jouw vragen over wippertjes

Kan ik mijn baby in het wippertje laten als ik douche?

Ja, absoluut, sleep dat ding lekker mee de badkamer in. Zorg er wel voor dat het wippertje plat op de vloer staat, en niet op een badmat die kan wegglijden. En gluur telkens even om de hoek om zeker te weten dat hun kin niet op hun borst is gezakt. Als ze in slaap vallen terwijl jij net de shampoo in je haar hebt, moet je snel uitspoelen en ze eruit halen.

Zijn wippertjes met een trilfunctie echt beter?

In mijn ervaring: nee. We hadden er eentje die trilde en hij maakte alleen maar een raar zoemend geluid dat de hond irriteerde en werkelijk D-batterijen vrat. Maya vond de natuurlijke wippende beweging die ze zelf maakte met haar beentjes veel leuker dan de mechanische trilling.

Hoe lang gebruiken baby's die dingen nou echt?

Eerlijk? Een maand of vijf, zes. Maximaal. Op het moment dat Maya zich naar voren probeerde te trekken om rechtop te gaan zitten, werd het onveilig omdat ze het hele ding kon omkiepen. Daarom vind ik het oké om wat meer uit te geven aan modellen die je kunt ombouwen tot een peuterstoeltje, want anders koop je eigenlijk een meubelstuk dat maar een halfjaartje meegaat.

Veroorzaakt een wippertje een afgeplat hoofdje?

Dat kan zeker, als je ze er de hele verdomde dag in laat zitten. De achterkant van hun hoofdje rust op de stof, en dat geeft druk op hun zachte schedeltje. Je moet het gebruik echt beperken tot een paar uurtjes per dag in totaal, en ervoor zorgen dat ze genoeg 'tummy time' (tijd op hun buik) en tijd plat op hun rug doorbrengen op de vloer, op een zacht kleedje.

Mag ik het wippertje naast me op de bank zetten?

Nee! Lieve help, nee. Ik weet dat het verleidelijk is omdat ze dan lekker op jouw hoogte zitten, maar door die trapbeweging schuift het wippertje centimeter voor centimeter vooruit of achteruit. Hij zal letterlijk over de rand van de bank wandelen, of zijwaarts de kussens in kiepen waar ze zouden kunnen stikken. Alleen op de vloer. Altijd op de vloer.